Ο κύκλος των χαμένων... αστεριών

Στέκονται μπροστά στο φακό. Χαμογελάνε. Κρατάνε το κασκόλ. Ποζάρουν δίπλα σε χορηγούς. Νιώθουν περήφανοι (και καλά κάνουν). Νιώθουν φιλόδοξοι (και καλά κάνουν). Νιώθουν αισιόδοξοι (και καλά κάνουν). Νιώθουν έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο (και καλά κάνουν). Νιώθουν ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού (και δεν κάνουν και πολύ καλά). Οι παρουσιάσεις μοιάζουν περισσότερο με εκείνες τις Χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες που στέλνουν τα ζευγάρια μερικές μέρες πριν χωρίσουν. Χαμόγελο, αισιοδοξία, χαρά και μετά… στατιστική! Όπως και είκοσι ποδοσφαιριστές που από το 2010 αποτέλεσαν μεταγραφές της διοίκησης Βαγγέλη Μαρινάκη (σ.σ. εξ ου και δεν συμπεριλαμβάνεται ο Ντένις Επστάιν). Όπως και ο Μπρούνο.

Ο Βραζιλιάνος μέσος ήταν το μεταγραφικό μπαμ που έσκασε στο φινάλε των μεταγραφών. Ο Άρης σε μια μάχη σκληρότερη και από εκείνη της Ανθής Σαλαγκούδη με την άμμο, ή του Περικλή με τον Τριαντάφυλλο, ή του Τριαντάφυλλο με τον James, ή του Τριαντάφυλλου με τον Παππά, ή του Τριαντάφυλλου με ένα καβουράκι που πέρασε και δεν του έδωσε σημασία, κατάφερε την τελευταία στιγμή να κλείσει τον 26χρονο άσο, ο οποίος γίνεται ένας ακόμα ποδοσφαιριστής που περνάει και δεν ακουμπάει στον Ολυμπιακό. Αν, φυσικά, δεν επιστρέψει στον Ολυμπιακό στο μέλλον, και δεν πάρει μια δεύτερη ευκαιρία. Και αν, φυσικά, ο Άρης – σκληρός στις διαπραγματεύσεις, όσο σκληροί ήταν οι μπλε με τη Βαλέρια -   δεχτεί να δώσει πίσω τον περιουσιακό του στοιχείο, που με τόσο κόπο απέκτησε.

Δίπλα στον Μπρούνο, μπορούμε να βάλουμε… σπουδαία ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, που έζησαν το όνειρό τους για ένα βράδυ. Θα μπορούσαμε και να τα θεωρήσουμε τα one night stand του Ολυμπιακού, αλλά με λίγο παραπάνω αίσθημα. Πήρε, δηλαδή, βρε αδερφέ και ένα τηλέφωνο την επόμενη μέρα. Ποιος ξεχνάει τον Νίκο Μαρτίνεζ, τον Αμπντουλαγιέ Κεϊτά, τον Γιάγια Μπανανά ή τον Μαρκ Ασίγκμπα. Ναι, για να ακριβολογούμε όλοι τους έχουν ξεχάσει κι όμως όλοι οι προαναφερθέντες ήταν παίκτες του Ολυμπιακού. Και παύλες του Ολυμπιακού. Δεν έγραψαν ούτε μία συμμετοχή, όπως συνολικά εφτά ποδοσφαιριστές από τους είκοσι που αποκτήθηκαν την τελευταία δεκαετία.

Όλοι ξένοι, όλοι όσοι έκαναν μια ή περισσότερες καλές σεζόν με ελληνική ομάδα μικρότερους βεληνεκούς και τους οποίους στην καλύτερη περίπτωση ο Ολυμπιακό πήρε γιατί τους χρειαζόταν και δεν του βγήκαν και στη χειρότερη απλώς για να μην υπάρχουν στην αγορά για τους υπόλοιπους. Ο πίνακας που ακολουθεί είναι ενδεικτικό και πλην των Ανσαριφάρντ, Κάρολ και Αμπντούν ουδείς από τους υπόλοιπους είκοσι κατόρθωσε ποτέ να αιτιολογήσει το λόγο που αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό. Προσθέτοντας, δε, τις συμμετοχές όλων προκύπτει ένα μέσο όρο 13 αγώνων ανά ποδοσφαιριστή. Στον Ολυμπιακό! Γιατί σίγουρα στις ομάδες που δόθηκαν δανεικοί τα πήγαν καλύτερα…