MENU

Το τελικό σφύριγμα της λήξης του παιχνιδιού ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ βρήκε την Ένωση στους 13 βαθμούς μακριά από την κορυφή και κάπως έτσι, οι όποιοι χαμηλόφωνοι ψίθυροι έκαναν λόγο, πριν το ματς της Τούμπας, για ένα μουλωχτό ροκάνισμα της διαφοράς που θα επέτρεπε στους «κιτρινόμαυρους» να μπουν με υπαρκτό αγωνιστικό διακύβευμα στα play off, πλέον έχουν σωπάσει εντελώς. 

Στη θέση τους ήρθαν πολύ δυνατές κραυγές διαμαρτυρίας για την διαιτησία της αναμέτρησης, που έβαλε το χεράκι της για να νικήσει ο ΠΑΟΚ. Δικαιολογημένες είναι αυτές οι κραυγές -η ΑΕΚ αναμφίβολα αδικήθηκε- αλλά υπάρχουν και άλλες συζητήσεις που πρέπει να γίνουν με αφορμή το συγκεκριμένο παιχνίδι και σε βάθος χρόνου, είναι μάλλον πιο σημαντικές για την ΑΕΚ. Και αυτό είναι κάτι που ισχύει ακόμα και για όσους επιλέγουν να ασχολούνται με τους εξωαγωνιστικούς συσχετισμούς δύναμης, που επικρατούν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Πολύ μακριά από την αναβίωση μιας παλιάς καραμέλας που ούτε λίγο, ούτε πολύ επαναφέρει με νέα χρώματα το κλασικό (πλέον) σλόγκαν «φτιάχτε ομάδα να νικάει και την διαιτησία» (και άλλων τέτοιων, παρόμοιων αφηγήσεων που κατά κανόνα ξεδιπλώνονται από ευνοημένους οργανισμούς από την διαιτησία), η ΑΕΚ θα πρέπει ακόμα και σε τέτοιου τύπου διαξιφισμούς, να  τσακώνεται με τους ανταγωνιστές της σε επίπεδο τίτλων και όχι σε επίπεδο μεμονωμένων αγώνων. Άλλωστε, με δεδομένο πως η ΑΕΚ της καρπαζιάς και της διοικητικής αστάθειας μας έχει αφήσει εδώ και κάμποσα χρόνια, το γεγονός ότι ο κανόνας των τελευταίων ετών θέλει την Ένωση να αδικείται στα παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ, οφείλει να είναι ένας ακόμα άξονας αυτοκριτικής για την διοίκησή της.

Κατά τα άλλα, είναι δεδομένο πως ένα θετικό αποτέλεσμα στην Τούμπα θα αποτελούσε μια πολύ χρήσιμη ένεση αυτοπεποίθησης σε μια ομάδα που το βασικό αγωνιστικό της διακύβευμα μέχρι το τέλος της σεζόν είναι να βρει μια αγωνιστική ταυτότητα, που στο μέλλον θα είναι αξιοποιήσιμη από τον προπονητή της. Με τον Μάσιμο Καρέρα να διανύει πλέον τον δεύτερο μήνα του στον πάγκο της ΑΕΚ, μπορούμε δεδομένα να πούμε πως οι «κιτρινόμαυροι» έχουν έναν προπονητή  που έχει την δυνατότητα να είναι ο κατάλληλος αξιοποιητής του ρόστερ.

Η εμφάνιση της ΑΕΚ μετά το 1-0, όταν και με την είσοδο του Ολιβέιρα το αγωνιστικό της πρόσωπο άλλαξε και πάτησε με αξιώσεις τουλάχιστον τέσσερις φορές την περιοχή του ΠΑΟΚ ταλαιπωρώντας την αμυντική του γραμμή, αναδεικνύει κατά πολλούς πως η φιλοσοφία του Ιταλού μέχρι εκείνο το σημείο, υπήρξε αδικαιολόγητα φοβική απέναντι στον αντίπαλό του. Μια τέτοια ανάγνωση του αγώνα ωστόσο είναι λιγάκι μονοδιάστατη. Όχι τόσο διότι το σκορ για την ΑΕΚ στην Τούμπα στραβώνει εξαιτίας ενός διαιτητικού λάθους (το φάουλ στον Βράνιες που δεν σφυρίζεται ποτέ), που το ακολουθεί ένα ατομικό αγωνιστικό λάθος (το παντελώς χαζό πέναλτι που κάνει ο Σιμόες) και -ως γνωστόν- καμία τακτική προσέγγιση δεν δικαιώνεται ή ακυρώνεται με γνώμονα τα διαιτητικά και τα ατομικά λάθη, αλλά και επειδή η ανάγνωση περί «φοβικού Καρέρα» δεν λαμβάνει υπόψη της μια σειρά από άλλα, παράπλευρα στοιχεία.

Το γεγονός ότι η ΑΕΚ μπήκε με ξεκάθαρη λογική να αφήσει την μπάλα στον ΠΑΟΚ, να κλείσει χώρους και να καταστρέψει το παιχνίδι του δεν αναιρεί πως ο Καρέρα είχε σχέδιο νίκης στη Θεσσαλονίκη. Και αυτό διότι η τραγική αμυντική λειτουργία της φετινής ΑΕΚ θα καθιστούσε αυτοκτονική στην Τούμπα μια επιθετικογενή προσέγγιση από τον Καρέρα από το πρώτο λεπτό: το να παίρνει σταδιακά η ομάδα μέτρα μέσα στο γήπεδο έχοντας εξασφαλίσει έναν ρυθμό που την βολεύει είναι, από τακτική σκοπιά, μια συνταγή νίκης που βασίζεται σε σχέδιο και στο αξίωμα «σημασία δεν έχει ποιοι ξεκινούν σε ένα ματς αλλά ποιοι το τελειώνουν». 

Ναι, το παιχνίδι στραβώνει και τελικά, όταν η ΑΕΚ αρχίζει να παίρνει μέτρα και να παίζει επιθετικά, πλέον κυνηγάει την ισοφάριση και όχι το προβάδισμα αλλά όπως φαίνεται, η αγωνιστική προσέγγιση της ΑΕΚ θα προσαρμοζόταν ακόμα και αν δεν είχε γίνει το 1-0: ολόσωστα ο Καρέρα ενίσχυσε τον άξονα στο πρώτο ημίχρονο, ολόσωστα έπαιξε για να κλείσει χώρους στον ΠΑΟΚ, ολόσωστα είχε την λογική ότι ο Ολιβέιρα (που είχε να παίξει από το 2019 εξαιτίας τραυματισμού) θα μπει στο ματς ως game changer στο τελευταίο μισάωρο. Το παιχνίδι χάθηκε για την ΑΕΚ αλλά είναι μπακαλίστικο να κρίνεται η τακτική προσέγγιση ενός προπονητή με βάση ένα τόσο εύθραυστο τελικό σκορ, που μάλιστα έχει διαμορφωθεί μέσω ενός διαιτητικού λάθους.

Στην τελική, ας μην τρελαινόμαστε: η ΑΕΚ δεν έχασε κάποιον τίτλο στην Τούμπα, αντίθετα βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο όπως και να έχει και αυτό θα ίσχυε ακόμα και αν είχε νικήσει. Στην Τούμπα, αυτό που επιβεβαιώθηκε είναι πως έχει -επιτέλους- έναν κανονικό προπονητή, που κύριο μέλημά του είναι να αξιοποιήσει το ρόστερ που έχει στη διάθεσή του και όχι να διαμορφώσει ένα ρόστερ μέσω του οποίου θα αξιοποιηθεί ο ίδιος, όπως ας πούμε ο Καρντόσο ή ο Ουζουνίδης. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που ο Ιταλός δεν έχει σταματήσει να πειραματίζεται επί συστημάτων και σταδιακά, δημιουργεί μια ομάδα που μπορεί να προσαρμόζεται σε διαφορετικές καταστάσεις (ας το ξαναπούμε γιατί υπάρχουν και άνθρωποι χαμηλής νοημοσύνης: το ότι το ματς της Τούμπας ισχυροποιεί αυτό το συμπέρασμα είναι ανεξάρτητο από το αποτέλεσμα).

Ο οργανισμός της ΑΕΚ πρέπει να προστατεύσει την σωστή της επένδυση στον Καρέρα. Να τον αφήσει να διορθώσει τα κατασκευαστικά μειονεκτήματα του ρόστερ, να αναβαθμίσει τα προτερήματά του και κυρίως, να μην συνεχίσει να ενισχύει το κλίμα πως άπαντες είναι προς πώληση, που καταστέλλει την όποια οραματική διάθεση. Και είναι δεδομένο πως αν γίνει αυτό, το ισοζύγιο στο τέλος της χρονιάς θα είναι θετικότερο σε σχέση με την αρχή της. Και τότε, η δεδομένη αναγκαίοτητα της εξωαγωνιστικής προστασίας της ομάδας θα είναι ένα διακύβευμα πολύ πιο συνολικό.

Η «πριονοκορδέλα» που πέρασαν την ΑΕΚ ήταν το... δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα στην Τούμπα
EVENTS