Ο Ιβάν Σαββίδης, μιλώντας στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτή την προσπάθεια, είπε το δικό του «ευχαριστώ». Σε όλους εκείνους που δούλεψαν αθόρυβα. Σε όλους εκείνους που εξέλιξαν, οργάνωσαν και γιγάντωσαν τα φυτώρια του ΠΑΟΚ. Σε όλους εκείνους που μπορεί να μην βρίσκονται ποτέ στο προσκήνιο, αλλά βρίσκονται πίσω από τις ιστορίες του Τζόλη, του Τζίμα, του Κουλιεράκη, του Κωνσταντέλια, του Μιχαηλίδη και τόσων ακόμη παιδιών.
Πρόσφατα, η ιταλική Corriere dello Sport στάθηκε στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ, παρουσιάζοντάς τες ως ένα μοντέλο που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την Ευρώπη. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Κατά καιρούς έχουν γραφτεί αρκετά στο εξωτερικό για τη δουλειά που γίνεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι δεδομένα τιμή και καμάρι για τους ανθρώπους του ΠΑΟΚ, όμως η ουσία δεν βρίσκεται στα δημοσιεύματα. Βρίσκεται στη μεγάλη εικόνα.
Και τι μας δείχνει η μεγάλη εικόνα;
Ότι η ανάπτυξη και η εκτόξευση των ακαδημιών του ΠΑΟΚ έχουν εξελιχθεί σε ένα case study για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν μπορεί να μην έχει προσέξει κανείς πώς έχουν ενεργοποιηθεί/αναδιοργανωθεί τα τελευταία χρόνια η ΑΕΚ, ο Παναθηναϊκός, ακόμη περισσότερο ο Ολυμπιακός. Δεν είναι τυχαίο. Είναι η φυσική εξέλιξη.
Όταν ένα μοντέλο λειτουργεί, αρχίζουν να το κοιτούν οι άλλοι. Να το μελετούν. Να ψάχνουν τι έκανε διαφορετικά. Να αναζητούν τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να το εφαρμόσουν και οι ίδιοι. Και αυτό λέγεται ανταγωνισμός. Και είναι υγιές. Και αυτή ακριβώς είναι η αλυσίδα που αναγκάζει το ελληνικό ποδόσφαιρο να ξαναδεί τις ακαδημίες. Να επενδύσει περισσότερο στις υποδομές του, στους ανθρώπους του, στην εκπαίδευση των παιδιών του.
Αυτή, όμως, είναι μόνο η μία πλευρά. Η άλλη είναι πολύ πιο δύσκολη να κατακτηθεί. Η εμπιστοσύνη. Γιατί πίσω από κάθε παιδί υπάρχει ένας γονιός. Ένας άνθρωπος που πρέπει να αποφασίσει πού θα εμπιστευτεί το παιδί του, σε ποιο περιβάλλον θα μεγαλώσει, ποιοι άνθρωποι θα αναλάβουν να δουλέψουν το ταλέντο του και, κυρίως, αν πραγματικά υπάρχει δρόμος μπροστά του.
Και εδώ ο ΠΑΟΚ έχει πλέον ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Δεν χρειάζεται να υποσχεθεί στον γονιό ότι «μπορεί να γίνει». Μπορεί να του δείξει ότι έχει ήδη γίνει. Να του δείξει παιδιά που κάποτε βρίσκονταν στην ίδια θέση με το δικό του και σήμερα αγωνίζονται στο υψηλότερο επίπεδο. Να του δείξει ότι ο δρόμος από την ακαδημία στην πρώτη ομάδα δεν είναι θεωρητικός. Υπάρχει. Έχει διανυθεί.
Ούτε, όμως, μια επιτυχημένη φουρνιά μπορεί να αποτελεί από μόνη της εγγύηση για το μέλλον. Θα υπάρξουν χρονιές με περισσότερα και χρονιές με λιγότερα παιδιά που θα ξεχωρίσουν. Θα υπάρξουν φουρνιές πιο παραγωγικές και άλλες λιγότερο αποτελεσματικές.
Part of the game.
Το σημαντικό όμως είναι να μην σταματήσει να ψάχνει το καλύτερο. Να συνεχίσει. Τα τελευταία δύο χρόνια μπήκαν στη ζωή μας ο Μύθου, ο Χατσίδης, ο Μοναστηρλής. Και φέτος ακολουθούν ο Μπαταούλας, ο Κοσίδης, ο Ντούνγκα. Παιδιά που αρχίζουν να συστήνονται στο κοινό του ΠΑΟΚ. Θα μπορούσαν να αναφερθούν κι άλλα ονόματα. Υπάρχουν παιδιά που έχουν ήδη ξεχωρίσει σε μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες και βρίσκονται στη διαδικασία της εξέλιξής τους.
Μόνο που οι άνθρωποι της ακαδημίας δεν αγαπούν τα φώτα πάνω στα παιδιά που ακόμη μεγαλώνουν. Δεν θέλουν να δημιουργούν προσδοκίες πριν την ώρα τους. Προτιμούν να τους μάθουν το ένα βήμα τη φορά. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργηθεί σήμερα ο επόμενος Τζόλης (sic, ο καθένας τους είναι μοναδικός) και ο επόμενος Κουλιεράκης.
«Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο»
Και ίσως γι' αυτό το «ευχαριστώ» του Ιβάν Σαββίδη στους ανθρώπους της ακαδημίας είχε τη σημασία του γιατί πίσω από κάθε μεγάλο όνομα υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων. Πίσω από κάθε επιτυχημένη φουρνιά υπάρχει μια ολόκληρη διαδικασία.
Και πίσω από κάθε παιδί που περνάει σήμερα την πόρτα της ακαδημίας του ΠΑΟΚ υπάρχει ένας γονιός που εμπιστεύεται σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα ποδοσφαιρικό όνειρο. Τους εμπιστεύεται το παιδί του.
Και μέσα σε αυτά τα χρόνια, αυτά τα παιδιά μας έχουν γεμίσει με τόση περηφάνια που ούτε το φαντάζονται...
