Μόνον ήθελε λίγη υπομονή, ώσπου να δούμε αυτό που ο Μεντιλίμπαρ είχε αναφέρει μία μέρα πριν. Το θάρρος και την ορμή, ώστε να κερδίσουν μπάλες στις κατάλληλες στιγμές και στα κατάλληλα σημεία του τερέν. Και κάπως έτσι "να κάνουμε το παιγνίδι μας". Η τοποθέτηση του Εσε στη θέση-δέκα, όχι για πρώτη φορά, όπως και η τοποθέτηση του Τσικίνιο έξω αριστερά, επίσης όχι για πρώτη φορά, ακριβώς αυτή την έννοια είχαν. Να επιβεβαιώσει ο Ολυμπιακός, τη στατιστική. Δηλαδή, ότι οι ανακτήσεις είναι η ειδικότητά του.
Αρχισε να συμβαίνει στη σκηνή, κατά τα μέσα του πρώτου ημιχρόνου. Θάρρος και ορμή, εμφανίστηκαν. Ο μηχανισμός ανάπτυξης των Γερμανών, πειράχτηκε. Η ιδέα να έχουν τις κατοχές και με αυτόν τον τρόπο να κρατήσουν τον Ολυμπιακό μακρυά, μια προσέγγιση πιο πολύ proactive παρά reactive, πήγε περίπατο. Το proactive σκέλος, η διάρκειά του ήταν 20-25 λεπτά. Το reactive, ήταν όλο το υπόλοιπο.
Η ελληνική ομάδα ένιωσε μετά λόγου, ότι κάτι μπορεί να κάνει. Σύντομα πλέον, ξεκάθαρα βλέπαμε αναμέτρηση...μισού γηπέδου. Ο Σικ αποκόπηκε. Η Λέβερκουζεν δεν ντράπηκε, κατ' εξακολούθησιν να βάζει και τους έντεκα ποδοσφαιριστές της πίσω από τη μπάλα. Συνειδητά ήταν νύχτα, όχι για γούστα, μονάχα για το αποτέλεσμα που θα τους πήγαινε στο επόμενο ραντεβού, με την Αρσεναλ ή με τη Μπάγερν.
Τις στατικές φάσεις που τόσο πολύ τις υπολόγιζε ο Χιούλμαντ, πράγματι ο Ολυμπιακός τις κέρδισε. Με τις εκτελέσεις, τις έκανε δύσκολες στον αντίπαλο. Είχε, δυο-τρεις φορές, τις ευκαιρίες του. Στο μεταξύ, στη δράση μισού γηπέδου, πού και πού ο Μουζακίτης υποστήριζε επιτυχώς το δύσκολο, να βάζει μπάλες "ανάμεσα στις γραμμές". Ενα πράγμα, έλειπε και έπρεπε να προστεθεί. Αυτό που είχε επισημάνει ο κόουτς, στο μηδέν-μηδέν με τον Λεβαδειακό. Η εξτρά ατομική ενέργεια. Πάει να πει, εδώ απόντος του Ντανιέλ Ποντένσε, Αντρέ Λουίζ.
Είτε επέβαλε ο Ολυμπιακός το μοτίβο στο οποίο πήγε ο αγώνας είτε η Λέβερκουζεν παραχώρησε αυτό το μοτίβο αγώνα, ας το δει ο καθένας όπως του ταιριάζει, η ουσία είναι ότι σε αυτό το εδραιωμένο μοτίβο, ο έως τότε χρήσιμος Ντάνι Γαρσία έμοιαζε, πλέον, περιττός. Ο εξίσου χρήσιμος για την επιβολή του μοτίβου Εσε, έπειτα δεν είχε νόημα να συνεχίζει στη θέση-δέκα. Το ίδιο και ο Τσικίνιο, αριστερά. Εν ολίγοις, σε συνθήκη υπεροχής μισού γηπέδου, και στο δέκα ο Εσε και αριστερά ο Τσικίνιο υπέφεραν.
Ο Ολυμπιακός εξασφάλισε, παρατεταμένες και επανειλημμένες, φάσεις κατοχής. Η διαφοροποίηση που οι φάσεις κατοχής απαιτούσαν, ήταν εκεί για να τη σκεφτεί ο οποιοσδήποτε. Εξω ο Ντάνι Γαρσία, δεύτερο εξάρι δίπλα στον Μουζακίτη ο Εσε, δέκα ο Τσικίνιο, και δεύτερος εξτρέμ (ένας Ζέλσον Μαρτίνς στην απέναντι όχθη) ο Αντρέ Λουίζ. Μία ανασύνθεση, εύλογη και επείγουσα. Επείγουσα διότι οι Κόκκινοι δεν κυνηγούσαν ένα γκολ, κυνηγούσαν δύο γκολ.
Είκοσι λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο, σε πείσμα του επείγοντος, ο Μεντιλίμπαρ έδινε εντύπωση πως άφηνε να κυλά ο χρόνος άσκοπα. Ενεργοποίησε τις αλλαγές, μόλις είδε ότι ο Γριμάλδο παραλίγο να σπάσει το δοκάρι; Θα το έκανε, ούτως ή άλλως; Οπως και να 'χει, η αργοπορία λιγόστεψε τον διαθέσιμο χρόνο. Ο λιγοστός χρόνος, αυτομάτως συρρίκνωνε τις πιθανότητες.
Αλλο ένα ματς, το τέταρτο στα τελευταία πέντε, ο Ολυμπιακός κόλλησε στο μηδέν. Τον Ιανουάριο ο αποκλεισμός στο Κύπελλο, τον Φεβρουάριο ο αποκλεισμός στην Ευρώπη, στο εξής ο προπονητής θα μπορεί με άνεση να κάνει αυτό που είναι η πρώτη δουλειά του προπονητή για να κάνει. Το λέει και η λέξη, προπονητής. Η πρώτη δουλειά, είναι να προπονεί. Ο Μεντιλίμπαρ έχει κάμποσα κομμάτια στο παιγνίδι της ομάδας, που χρήζουν να τα προπονήσει με ποιότητα.
