Υπάρχουν καταστάσεις που σε κάνουν να βγαίνεις από τα κουτάκια που έχει σχηματίσει ο καθένας γύρω από την ζωή του. Που σε ξεβολεύουν από την καθημερινότητα. Δεν έχεις να μιλήσεις για αγωνιστικά πλάνα, το πως θα παραταχθεί η ΑΕΚ στο ντέρμπι της Κυριακής, πότε θα έρθει και ποιος θα είναι ο μέσος που περιμένει για να ολοκληρωθεί η χειμερινή «κιτρινόμαυρη» μεταγραφική ενίσχυση. Προφανώς δεν έχεις να μιλήσεις και σαν τους περίεργους που κάνουν σκωπτικές αναλύσεις και δίνουν ερμηνείες εξ αποστάσεως, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη την καθημερινότητα όλων.
Δεν έχει κανένα ενδιαφέρον κατά την κρίση μου, ούτε καν να αναζητήσεις τα αίτια του κακού. Αν το ζήτημα προέκυψε από ανθρώπινη αμέλεια, τους εγκληματικούς δρόμους των χωρών που ξέρουν μόνο να μας τα παίρνουν χοντρά μέσω διοδίων, αν το αυτοκίνητο ήταν επαρκώς συντηρημένο και σε καλή κατάσταση. Το κακό έγινε. Επτά ψυχές χάθηκαν. Επτά οικογένειες καταστράφηκαν. Οποιος έχει παιδιά, αντιλαμβάνεται την ματαιότητα της επόμενης μέρας. Πόσο αδιάφορα και άσκοπα φαντάζουν όλα.
Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι
Μέσα απ’ αυτές τις γραμμές, δεν έχω σκοπό να σας κάνω μαθήματα ηθικής, να προσφέρω ευχολόγια για να φτιάξουν οι συνθήκες. Ετσι κι αλλιώς από υποκρισία και κροκοδείλια δάκρυα, έχουμε τιγκάρει. Ας επιχειρήσουμε μέσα (και) απ’ αυτήν την συμφορά, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να βελτιωθούμε πρώτα απ’ όλα εμείς σε προσωπικό επίπεδο και στην συνέχεια να συμβάλουμε όλοι στην καλυτέρευση της κοινωνίας. Γιατί όλο αυτό που σας προκαλεί απέχθεια και εκνευρισμό, είμαστε εμείς στο τέλος της ημέρας.
Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος πως όλο αυτό δεν θα ξεχαστεί, δεν θα σβήσει μετά από λίγο καιρό. Δεν περιμένω από κρατικές υπηρεσίες και θεσμικούς φορείς του ποδοσφαίρου καμία ευαισθητοποίηση, γιατί έτσι κι αλλιώς εκεί κυρίαρχη ιδεολογία είναι τα χρήματα και το πρωτόκολλο. Εδώ πριν από λίγο καιρό, υπήρξε δολοφονική επιδρομή εγκληματικών στοιχείων, που έφτασαν μέχρι το «σπίτι» της ΑΕΚ και αφαίρεσαν μια ζωή και σε όλο αυτό αντέδρασαν με την αλλαγή στην έδρα του αγώνα! Απίθανοι χαρτογιακάδες, που τα αισθήματα τα έχουν κάνει ευρώ.
Από τύχη
Αναλογιστείτε όλοι, εμείς, εσείς, οι άλλοι, πως συμπεριφερόμαστε μέσα στην διάρκεια της ημέρας. Πόσο εύκολα ξεστομίζονται κατάρες, πόσο εύκολα «εύχεται» κάποιος αρρώστιες, πόσο εύκολα επιτίθεται σε κάποιον άλλον χρησιμοποιώντας αναφορές για την οικογένεια του. Πόσο μίσος, πόση βλακεία, υπάρχει άφθονη, ειδικά μέσα στο διαδίκτυο όπου αποφεύγεται και η καρπαζιά με την οποία έφευγε κάποιος περίεργος από παλιότερους χώρους συνάθροισης. Και θα καταλάβετε πόσο λάθος έχουμε πάρει τον δρόμο.
Δεν έχει καν νόημα να ευχηθείς να είναι οι τελευταίες απώλειες. Γιατί αν το δεις συνολικά, αυτά που βιώνουμε ως ελληνική κοινωνία μόνο στο ξεκίνημα του 2026, θετικά δεν τα λες. Αντίθετα, επιβεβαιώνει ολοένα και περισσότερο την σκέψη πως ζούμε από τύχη. Γιατί δεν βρεθήκαμε στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή, γιατί δεν βρέθηκε μπροστά μας κάποιος νταής που την έχει δει καουμπόις και πιστεύει πως είναι πάνω από νόμους και κανόνες, δεν είσαι ο άτυχος της ημέρας, όπως τα κορίτσια στην Ημαθία.
Ο σεβασμός
Για να το κλείσω, γιατί σε αυτά τα θέματα η σιωπή και ο σεβασμός είναι το καλύτερο που μπορείς να διατηρήσεις ως στάση ζωής, ας προβληματιστούμε. Ας ψαχτούμε και να δούμε πόσα λάθη κάνουμε στην καθημερινότητα. Πόσο προβληματικές είναι οι συμπεριφορές μας προς τους οικείους, τα παιδιά μας, τους γύρω μας. Δεν περιμένω θαύματα, οι άξεστοι, οι ηλίθιοι, οι λοβοτομημένοι είναι πάντα πλειοψηφία. Αλλά όσοι ευαισθητοποιούνται μπροστά σε όλο αυτό, ας κάνουν μια νέα αρχή.
Δεν μπορεί ο θάνατος να είναι αυτό που μας ενώνει. Εχουμε πολλά περισσότερα που είναι εκείνα που μας κάνουν συμμέτοχους στην ίδια ιστορία. Για όλους εμάς, είναι ο αθλητισμός. Να σκεφτούμε, πως αν δεν υπήρχαν εμείς, δεν θα υπήρχαν και οι άλλοι. Η αγωνιστική νίκη δεν μπορεί να υπερβαίνει την ανθρώπινη ζωή. Η χαρά της επιτυχίας δεν μπορεί να εκτοξεύει το μίσος. Η καζούρα, η κριτική, δεν είναι δυνατόν να ποινικοποιούνται και να μετατρέπονται σε τυφλή βία. Ας φροντίσουμε, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
