Η αθλητική Κυριακή ήταν η μακράν πιο αγαπημένη εκπομπή για την δική μας γενιά. Και σίγουρα και για άλλες. Στην ασπρόμαυρη εποχή της πληροφόρησης χωρίς ελεύθερα κανάλια και με το ίντερνετ επιστημονική φαντασία, στην κυριολεξία, ήταν πραγματικά μια όαση σχεδόν δύο ωρών που μόλις τελείωνε αρχίζαμε να μετράμε για την επόμενη. Γιατί το βίντεο δεν υπήρχε και όταν πρωτοεμφανίστηκε κόστιζε περίπου όσο ένας μηνιαίος μισθός και το μόνο replay που ξεραμε ήταν το τεράστιο R που αναβόσβηνε όταν έδειχνε σε επανάληψη το γκολ.
Στην πορεία το R ταυτίστηκε με την μεγάλη δεύτερη μας οικογένεια και βέβαια ήρθε και η τεχνολογία που άλλαξε τα πάντα όμως για όσους μεγαλώσαμε με Αθλητική Κυριακή και το μουσικό της σήμα ήταν η ομορφότερη μουσική των παιδικών μας χρόνων εκείνες οι Κυριακές ήταν αξέχαστες. Κι αν υπάρχει για τον καθένα μια πιο αξέχαστη, για μένα ήταν μία σαν σήμερα. Στις 30 Δεκεμβρίου του 1984. Η επόμενη μέρα ήταν Δευτέρα αλλά δεν είχαμε σχολείο και αυτό από μόνο του έκανε την ημέρα όμορφη. Πόσο περισσότερο όταν η ΑΕΚ νίκησε τον Ολυμπιακό μέσα στο ΟΑΚΑ με γκολ του Μαύρου με την βροχή να πέφτει από το πρωί τόσο όμορφα.
Εκείνη την Αθλητική Κυριακή δεν θα ξεχάσω ποτέ κι ας μην ήταν φιέστα τίτλου ή κάτι άλλο. Μετά όταν ήρθαν τα πρωταθλήματα είχαμε πάρει βίντεο ήδη με το εφάπαξ του πατέρα οπότε γράφαμε και ξαναβλέπαμε ότι θέλαμε. Τα μαγικά πράγματα όμως χάνουν με την επανάληψη. Κι εκείνη η βραδιά με τα ρούχα απλωμένα πάνω στην σόμπα, τα φώτα ανάμενα, τους γονείς μου νέους και την ΑΕΚάρα να έχει νικήσει τον Ολυμπιακό ήταν ο ορισμός της μαγείας…
Αν ζούσαμε στο 1984 θα διαβάζαμε στις πρωινές εφημερίδες πως έχει έρθει στην Ελλάδα και σήμερα θα ανακοινωθεί από την ΑΕΚ κάποιος Γκεοργκίεφ. Αν το είχε σφυρίξει κάποιος σε ρεπόρτερ κάποιας από τις τρεις αθλητικές εφημερίδες και είχε πάει αεροδρόμιο θα βλέπαμε και μια φωτογραφία με πολιτικά. Η επόμενη θα ήταν με την φανέλα της ΑΕΚ γιατί δύσκολα τα ξένα περιοδικά που έρχονταν στα δημοσιογραφικά γραφεία θα είχαν φωτογραφία ενός 20χρονου Βούλγαρου κι ας ήταν τρεις φορές διεθνής με την Εθνική ομάδα ανδρών της Βουλγαρίας.
Τώρα μια ώρα μετά την αποκάλυψη μιας μεταγραφής όλοι ξέρουμε τα πάντα και βέβαια έχουμε δει τον παίκτη σε δεκάδες φωτογραφίες και βίντεο. Όχι εμείς που είναι η δουλειά μας. Όλοι όσοι θέλουν να μάθουν, μαθαίνουν. Αρκεί να εμπιστεύονται τις σωστές πηγές. Που ευτυχώς παραμένουν πολλές. Η ΑΕΚ λοιπόν έκανε την πρώτη της μεταγραφή και ήταν λίγο καλύτερη από αυτή που περιμέναμε. Η ΑΕΚ έψαχνε τέταρτο στόπερ. Αντί - Χρυσόπουλο αλλά στην ουσία αντί-Μήτογλου αν και και ο Μήτογλου δεν… αποδέχθηκε τον ρόλο. Παρεμπιπτόντως ο Μήτογλου στην ηλικία του Γκεοργκίεφ έπαιζε στον Αγροτικό Αστέρα.
Ο Γκεοργκίεφ έχει ήδη σχεδόν 100 συμμετοχές σε επίπεδο Α Εθνικής και έχει περάσει έναν χρόνο στην Κ19 της Μπαρτσελόνα. Τονίζω το Κ19. Όχι Κ13 ή Κ14. Έχει μεγάλη διαφορά το πότε σε επιλέγει μια ομάδα έστω κι αν δεν υπήρξε συνέχεια. Δεν είναι ο πήχης ο Μήτογλου που πλέον είναι 26 χρονών χωρίς ποτέ να έχει γίνει βασικός σε επίπεδο Α Εθνικής και δεν είναι αυτός ο λόγος της αναφοράς μου. Απλά δεν μπορώ να διαβάζω ακόμη ειρωνικά σχόλια ότι η ΑΕΚ έδιωξε τον Μήτογλου και έφερε τον… Γκεοργκίεφ. Ναι έφερε τον Γκεοργκίεφ και πολύ καλά έκανε. Είναι η τέλεια μεταγραφή για αυτό που η ΑΕΚ έψαχνε. Πίσω από το ακλόνητο βασικό δίδυμο και τον μεγάλο Βίντα που για τον μικρό θα είναι δάσκαλος.
Το ποιος είναι ο παίκτης και τι προοπτική έχει το έχουμε ήδη εξαντλήσει. Εκεί που θέλω να σταθώ εγώ δεν είναι ούτε στο σκάουτινγκ γιατί με Ριμπάλτα και το επιτελείο του η εμπιστοσύνη είναι δεδομένη. Το πιο σημαντικό για μένα είναι πως ο Μάριος Ηλιόπουλος εμπράκτως στήριξε μια επιλογή που δεν είναι εμπορική και φανταχτερή και πλήρωσε ένα ποσόν που σε όλους φαίνεται τεράστιο. Όπως φαινόταν και το καλοκαίρι για τον Ρέλβας ιδίως όταν αγοράστηκε από μια ομάδα που τον είχε πάρει με 2.500.000 ευρώ λιγότερα έξι μήνες πριν. Όμως τώρα η ΑΕΚ με 6-7.000.000 δεν μπαίνει καν σε συζήτηση να πουλήσει τον Ρέλβας και αν το έκανε θα έβγαζε στο ίδιο χρονικό διάστημα περισσότερα από όσα η Γκιμαράες.
Τώρα δόθηκαν 2.000.000 για ένα εικοσάχρονο Βούλγαρο. Αυτό σημαίνει πως ο ιδιοκτήτης εμπιστεύεται απόλυτα τα στελέχη που έχει επιλέξει. Μόνο αυτονόητο δεν είναι αυτό στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Είναι όμως ο δρόμος προς την επιτυχία. Η ΑΕΚ είναι τυχερή που έχει επιτευχθεί αυτή η χημεία στις κορυφές της. Και πάντα ο σημαντικότερος είναι εδώ αυτός που διοικεί. Και πληρώνει! Αυτό είναι για μένα το σημαντικότερη μήνυμα της μεταγραφής Γκεοργκίεφ. Καλώς ήλθες μικρέ. Τώρα πάμε για… μεγαλύτερους.
