Αυτές οι δύο προσθήκες που θα γίνουν το προσεχές διάστημα καθώς οι επαφές είναι ήδη προχωρημένες με τους υποψήφιους στόχους, αποτελούσαν μαζί με την απόκτηση του μεσοεπιθετικού - το κενό καλύφθηκε με την σπουδαία μεταγραφή του Ολεξάντρ Ζούμπκοφ - τις βασικές προτεραιότητες που είχαν θέσει εξ αρχής Μάρκο Νίκολιτς και Χαβιέρ Ριμπάλτα.
Από εκεί και πέρα, ασφαλώς θα υπάρξουν και πιο συμπληρωματικές κινήσεις ενώ είναι πιθανό η ΑΕΚ να εντάξει στο δυναμικό της και ποδοσφαιριστές που ανήκουν στο ηλικιακό γκρουπ των Καλοσκάμη, Γκεοργκίεφ και Σαχαμπό που θα αποτελούν πρότζεκτ για την επόμενη ημέρα.
Όλες αυτές οι κινήσεις και κυρίως εκείνες του μέσου και του κεντρικού αμυντικού που (θα) υπολογίζονται για το βασικό rotation είναι πράγματι πολύ σημαντικές διότι η ΑΕΚ έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα και έχοντας μπροστά την μεγάλη προοπτική του Champions League, έχει μια σημαντική ευκαιρία να δυναμώσει, να ισχυροποιηθεί, να εξελιχθεί και να εμφανιστεί πανέτοιμη για τις προκλήσεις που την περιμένουν τη νέα σεζόν, με πρώτη αυτή των πλέι-οφ και της εισόδου στη League Phase, έναν στόχο που αν τον φέρει εις πέρας θα της αποφέρει μεταξύ άλλων και τεράστια οικονομικά οφέλη...
Πιο σημαντικό πάντως από τις μεταγραφές, είναι ότι η ΑΕΚ σε σύγκριση (και) με τον ανταγωνισμό έχει ήδη την... ραχοκοκαλιά της. Εχει την ταυτότητα της, έχει τον προπονητή ο οποίος την οδήγησε πέρυσι στην επιτυχία σε Ελλάδα και Ευρώπη, έχει μια ενδεκάδα που αν έπαιζε... αύριο το πρώτο της ευρωπαϊκό παιχνίδι θα μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει χωρίς κανέναν φόβο.
Ο Μάρκο Νίκολιτς είναι ένας προπονητής που δίνει τεράστια βαρύτητα στη χημεία, στον χαρακτήρα και στις αρχές που έχει η ομάδα του και όπως είδαμε και πέρυσι κυρίως από τον Γενάρη και μετά που ήρθε ο Βάργκα και επανήλθε στην κανονικότητα ο Ζίνι μονιμοποίησε σχεδόν ένα σχήμα (4-4-2) και σπάνια πείραζε την ραχοκοκαλιά του που αποτελούνταν από τους Στρακόσα, Ρότα, Μουκουντί, Φιλίπε Ρέλβας, Πήλιο ή Πενράις, Μαρίν, Πινέδα, Κοϊτά, Βάργκα και Γιόβιτς (συν τον Ζίνι). Ουσιαστικά σχεδόν πάντοτε γνωρίζαμε τους δέκα στους έντεκα και ψάχναμε ποιος θα αγωνιστεί στο δεύτερο άκρο της μεσοεπιθετικής γραμμής. Πότε ήταν ο Περέιρα, πότε ο Γκατσίνοβιτς, πότε ο Ζοάο Μάριο και πότε ο Κουτέσα...
Θεωρητικά, με την προσθήκη του Ζούμπκοφ ο οποίος έρχεται όντας... on fire καθώς την τελευταία τριετία έχει καταγράψει 25 γκολ και 34 ασίστ, το ερώτημα αυτό παύει να ισχύει και στη μια πλευρά θα παίζει ο Κοϊτά και στην αλλη εκείνος. Επομένως η... ραχοκοκαλιά της ΑΕΚ αποκτά μια πιο ολοκληρωμένη μορφή.
Ο στόχος πλέον είναι ένας, σαφής και ξεκάθαρος. Σε συγκεκριμένες θέσεις που έχουν κρίνει οι Νίκολιτς-Ριμπάλτα να προστεθεί επιπλέον ποιότητα. Να αποκτηθούν δηλαδή μονάδες τουλάχιστον ισάξιες με τις υπάρχουσες. Να έρθει ένας στόπερ υψηλού επιπέδου που θα διεκδικεί θέση στην ενδεκάδα μαζί με τους Μουκουντί-Φιλίπε Ρέλβας και να έρθει και ένας κεντρικός χαφ από το πάνω-πάνω ράφι που θα προστεθεί στην επιτυχημένη δυάδα των Μαρίν-Πινέδα έτσι ώστε όποιος και να επιλέγεται ανάμεσα στους τρεις να μην υπάρχει καμία διαφορά.
Είναι πολύ σημαντικό για τον Νίκολιτς να έχει στη διάθεση του αυτές τις δυο προσθήκες που θα του δώσουν ένα βάθος υψηλού επιπέδου στις επιλογές του αλλά επαναλαμβάνουμε, το πιο σημαντικό για τον προπονητή και ολόκληρο τον οργανισμό συγκριτικά και με τον ανταγωνισμό, είναι πως η ΑΕΚ έχει ήδη έτοιμη την ραχοκοκαλιά της πάνω στην οποία ούτως ή άλλως θα έρθουν να κουμπώσουν και οι νέες προσθήκες που θα γίνουν, έτσι ώστε το πρότζεκτ να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο.
