20 Ιουλίου – 25 Φεβρουαρίου. Από το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν, μέχρι και το 0-0 με τον Παναθηναϊκό το βράδυ του Σαββάτου, πέρασαν 7 μήνες για να δούμε για πρώτη φορά φέτος κανονικό Ολυμπιακό. Και αυτό, δεν είναι απλά ανεπαρκές για τη σεζόν, είναι και απολύτως απαράδεκτο για τα δεδομένα αυτού του συλλόγου. Βεβαίως όλα αυτά είναι ήδη... αρχαία Ιστορία -το θέμα είναι τώρα τι γίνεται και αν αυτό το ματς αρκεί για να ανάψει σπίθα αντεπίθεσης. Μετά το 0-0 της Λεωφόρου -6 Νοέμβρη πια- όταν οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν ένα επίσης πολύ καλό παιχνίδι έστω κι αν δεν έφτασαν στο επίπεδο του Φαλήρου, είχα γράψει ότι εκείνο ήταν 90λεπτο στο οποίο η ομάδα πρέπει να επενδύσει. Fast forward στο σήμερα, γνωρίζουμε ότι δεν το έκανε ποτέ, με τις αντίστοιχες συνέπειες. Τότε, επέλεξε να μείνει στην απόφαση του πέναλτι. Όπως φαίνεται, τώρα ζούμε ένα ακόμη deja vu.
Μετά το καλύτερό του φετινό παιχνίδι σε ντέρμπι, μετά το πρώτο ματς της χρονιάς που ο Ολυμπιακός ήταν ο Ολυμπιακός που θέλει να βλέπει ο κόσμος του σε όλα τα επίπεδα, φουλ επιθετικός από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, με απόλυτη κυριαρχία και με ένα παιχνίδι που πνίγει τον αντίπαλο, με πάθος, με ένταση, με υψηλότατο ρυθμό, με καλή δημιουργία, ο σύλλογος επιλέγει να μείνει πάλι στην απόφαση του ακυρωθέντος γκολ στο 89ο λεπτό. Παραδείγματα που τέτοιες φάσεις έχουν καταλογιστεί κανονικά γκολ υπάρχουν πολλές και στο υψηλότερο επίπεδο, όμως από την άλλη, ζούμε στην εποχή του VAR. Η κίνηση του Ελ Αραμπί και μόνο δίνει στον Πινέιρο το δικαίωμα να κρίνει ότι κάνει συμμετοχή στην φάση παρεμποδίζοντας ίσως την προσπάθεια του αμυντικού να διώξει τη μπάλα. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Σε κάθε περίπτωση, όπως μετά το ματς της Λεωφόρου, έτσι και τώρα, ο Ολυμπιακός να γυρίσει τον χρόνο πίσω δεν μπορεί, ούτε μπορεί και να αλλάξει όσα έγιναν. Φυσικά, το ότι επιλέγει να ακολουθήσει την ίδια πολιτική που ακολουθεί σταθερά φέτος, πιθανολογώ έχει να κάνει με τα... επόμενα. Και πάλι όμως, ισχύει ακριβώς το ίδιο: αν αγνοήσει το ποδόσφαιρο -το ποδόσφαιρο που ο ίδιος έπαιξε- αν αφήσει το μυαλό του να πιστέψει ότι -ακόμη και στην εποχή τον β' διαλογής ξένων διαιτητών, της α λα καρτ ερμηνείας κανονισμών και των διαμαρτυριών όλων των ομάδων κατά τη διάρκεια της σεζόν για το συνολικό επίπεδο της διαιτησίας- δεν έχει τον έλεγχο όσων συμβαίνουν, θα κάνει κακό του κεφαλιού του. Ποδοσφαιρικά, ακόμη και αυτός ο ελλιπής ποιοτικά -ειδικά σε σχέση με το δικό του πρόσφατο παρελθόν- Ολυμπιακός, εξακολουθεί να διεκδικεί ένα φαινομενικά χαμένο από μήνες πρωτάθλημα και εξακολουθεί να προκαλεί τρόμο όταν κάνει έστω τα αυτονόητα. Ρωτήστε τον Γιοβάνοβιτς και τους παίκτες του αν... πέρασαν καλά στο Καραϊσκάκη!
Η ομάδα του Μίτσελ -επίσης στο καλύτερο φετινό ματς του Ισπανού από τον πάγκο- έκανε τα βασικά στο χορτάρι, είχε το πάθος και τον ποδοσφαιρικό τσαμπουκά που ιστορικά έχει η ομάδα που φορά την ερυθρόλευκη με τον έφηβο και έτσι έφτασε στο να κυριαρχεί πλήρως επί ενός εξαιρετικά καλοδολεμένου αντιπάλου που έχει ταυτόχρονα και όλη τη ρέντα στο πλευρό του. Σημείωση: όλα αυτά χωρίς τον Χάμες Ροντρίγκες!
Δεν ξέρω γιατί έπρεπε να φτάσουμε στις παρυφές της Άνοιξης για να δούμε τον πρώτο κανονικό Ολυμπιακό. Κανονικό σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού και ιδιαίτερα στο πνευματικό κομμάτι. Δεν ξέρω π.χ. γιατί ο Κώστας Φορτούνης τώρα ξαφνικά θυμήθηκε να βάζει σε κάθε φάση τα πόδια στη φωτιά και να σπριντάρει πάνω-κάτω το γήπεδο για να πρεσάρει ή να καλύψει τη θέση του. Στο ματς αυτό ο Τρικαλινός χαφ ήταν ο παίκτης που ξέρουμε, ο παίκτης που κάποτε έμπαινε και έκανε τη διαφορά. Ξέρουμε λοιπόν ότι υπάρχει ακόμη, είναι εκεί. Τώρα το γιατί επιλέγει να αφήνει την κανονική εκδοχή του εαυτού του στα... αποδυτήρια, είναι κάτι που ξέρει μονάχα ο ίδιος.
Όλος ο Ολυμπιακός σε αυτό το ματς είχε την διάθεση και την επιθετικότητα που πρέπει να έχει παντού και πάντα. Και την είχε από το πρώτο λεπτό, την ώρα που σταθερά φέτος... θυμάται να μπαίνει στα ματς με σημαντική χρονοκαθυστέρηση. Είχε κίνηση χωρίς τη μπάλα, είχε μια άκρως επιθετική άμυνα. Είχε έναν Εμβιλά από τα... παλιά, έναν σκληροτράχηλο και ταυτόχρονα ποιοτικό χαφ που «λέει» στους αντίπαλους χαφ με το παιχνίδι του, ότι δεν τους βλέπει καν. Επαναλαμβάνω, ένας συνολικά «κανονικός Ολυμπιακός», έτοιμος για τις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα.
Βεβαίως, υπάρχει και το... αλλά. Όλα τα παραπάνω καλά και άγια, αλλά όπως αποδεικνύεται δεν επαρκούν. Πρέπει να σε θέλει και η μπάλα, πρέπει να έχεις και τύχη, πρέπει να έχεις και τις περισσότερες λεπτομέρειες υπέρ σου. Ο Ολυμπιακός φέτος τα βρίσκει όλα ανάποδα! Δεν ξέρω αν είναι... Θεία Δίκη για το καλοκαίρι που έκανε σε όλα τα επίπεδα αφού τώρα θερίζει αυτά που έσπειρε τότε. Αυτό που ξέρουμε και επιβεβαιώνεται σχεδόν πάντα, είναι ότι το ποδόσφαιρο -σε βάθος χρόνου- τιμωρεί ή επιβραβεύει με απόλυτη ακρίβεια και συνέπεια. Και ο φετινός Ολυμπιακός εξακολουθεί να τιμωρείται σκληρά για όλα τα κωμικοτραγικά των πρώτων μηνών.
Το χειροκρότημα στο τέλος από όλο το Καραϊσκάκη, δείχνει καλύτερα από καθετί άλλο, ποιον Ολυμπιακό είδαμε σε αυτό το ματς. Η εικόνα της ομάδας όμως, όπως και στο 1-1 της Λεωφόρου, δεν φτάνει για αυτή την ομάδα που φέτος, μέσα σε όλα τα υπόλοιπα τραγικά της χρονιάς, έχει προφανώς και μια απίθανη γκίνια. Ειδικά στα ντέρμπι, για να φτάσει να έχει 0 νίκες σε 6 ματς, έχουν... χρειαστεί 5 δοκάρια, 2 γκολ που ακυρώθηκαν για οφσάιντ άλλου παίκτη και όχι του σκόρερ, 2 αυτογκόλ... παγκόσμιας κλάσης και δύο πέναλτι εις βάρος του στις καθυστερήσεις των αγώνων. Αλλά, είπαμε, το ποδόσφαιρο... τιμωρεί και όταν το κάνει, το κάνει συνήθως με σκληρό τρόπο.
Βεβαίως, για να καταγράφονται όλα, έχει και σταθερά τραγικά τελειώματα, κάτι που δείχνει και την έλλειψη ποιότητας σε αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού. Καλός και χρυσός επίσης χθες ο Σέρτζι Κανός, αν όμως μαζί με όλα τα άλλα είχε και τα ιδανικά τελειώματα, πιθανολογώ πως θα έπαιζε στη Μπαρτσελόνα, όχι τον Ολυμπιακό. Το... αυτό και για τον Μπακαμπού. Ο Γάλλος έχει 11 γκολ, όμως για να σκοράρει χρειάζεται να σπαταλήσει άλλες 4-5 κλασικές ευκαιρίες στο ίδιο ματς. Συνολικά η ομάδα, ακόμη και στα ματς που σκοράρει πολύ -τουλάχιστον στο τελευταίο διάστημα γιατί στην αρχή της σεζόν δεν το έκανε καν αυτό- αυτό συμβαίνει ενώ σπαταλά πολλές περισσότερες ευκαιρίες. Κάτι που επίσης σε βάθος χρόνου πληρώνει ακριβά...
Όπως και να 'χει, κάπως έτσι φτάνουμε τώρα σε αυτό το -5. Έχω γράψει και έχω πει και έχω ξαναγράψει και ξαναπεί, ότι η συγκεκριμένη ομάδα -μέχρι χθες το βράδυ τουλάχιστον- δεν με πείθει ότι μπορεί στο τέλος να διεκδικήσει πραγματικά τον τίτλο. Χθες το βράδυ όμως στο Φάληρο είδαμε -και το είδε και ο ανταγωνισμός- ότι η καρδιά του πρωταθλητή δεν είναι μόνο ένα δημοσιογραφικό κλισέ. Είναι ένας μετρήσιμος παράγοντας στην εξίσωση. Αν ο Ολυμπιακός αφήσει το μυαλό του να τρέχει οπουδήποτε αλλού, η εκτίμησή μου είναι ότι θα παραμείνει μακριά από τον στόχο του. Αν ακόμη και τώρα, αν έστω και πολύ αργά, καταλάβει ότι τα περισσότερα προβλήματα τα έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του, ίσως, λέω ίσως, να... κλάψουνε μανούλες!
