ΟΚ, το αποτέλεσμα προφανώς και δεν αφήνει κανέναν ικανοποιημένο στον Ολυμπιακό. Μια ιστορική χαζομάρα του Άβιλα στο 97', έδωσε στον Δανό που φαινόταν να «ψάχνεται» από νωρίς, την ευκαιρία να δώσει ένα πέναλτι που δίνει και τον μισό τίτλο στον Παναθηναϊκό. Ήταν πέναλτι; Την ώρα του αγώνα στο γραφείο είπα όχι, ωστόσο με μια πιο ψύχραιμη ανάγνωση, προφανώς και είναι πέναλτι. Είναι ένα άτσαλο, ένα αντικανονικό χτύπημα με τον αγκώνα, το οποίο δεν έχει τον παραμικρό λόγο να γίνει με τη μπάλα να απομακρύνεται στο πλάι. Από τη στιγμή που είναι και εντός περιοχής, είναι πέναλτι.
Θα λέγαμε πως είναι μια περίπτωση πέναλτι από αυτές που ο ανταγωνισμός εδώ και δεκαετίες βγάζει τα ειρωνικά του δυναμόμετρα και κρίνει ότι «δεν μπορεί να έπεσε από το μαρκάρισμα αυτό». Μια κλασική περίπτωση από τις «τον φύσηξαν και έπεσε», ή ίσως από «το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ να σφυρίζονται αυτά». Περιπτώσεις που πλέον με το VAR είναι όλες καθαρές και κανείς δεν ψάχνει ποιος φύσηξε ποιον, αν ο επιθετικός είχε τάση να πέσει, αν είχε υπέρταση ή υπόταση ή αν ο άνεμος ήταν ισχυρός στο σημείο εκείνο. Πέναλτι λοιπόν και πάμε παρακάτω.
Εάν κάποιος ίσως θέλει να βρει κάτι το μεμπτό είναι ότι η παράβαση δίνεται ένα λεπτό και πλέον μετά την ολοκλήρωση των 6 λεπτών των καθυστερήσεων ενώ φυσικά δεν υπήρξε κάτι στο ματς που να δικαιολογεί το να κρατηθεί επιπλέον χρόνος. Βεβαίως, ο διαιτητής είναι ο απόλυτος χρονομέτρης και μόνο αυτός γνωρίζει την απάντηση στο γιατί το ματς δεν έληξε με τη συμπλήρωση των 6 ενώ η μπάλα ήταν στη μεσαία γραμμή. Σε κάθε περίπτωση, το ματς το χάνει ο Ολυμπιακός μόνος του και αυτή είναι η ειλικρινής γνώμη μου. Το χάνουν οι άτσαλες τελικές προσπάθειες στις κλασικές φάσεις του -παίζει και ο αντίπαλος γκολκίπερ φυσικά- το χάνει και η ατόφια ποδοσφαιρική βλακεία του Άβιλα που μέχρι εκείνο το σημείο είχε κάνει το τέλειο παιχνίδι. Ακόμη και αυτά όμως, οι «ερυθρόλευκοι» πρέπει, οφείλουν να τα αφήσουν στην άκρη -για το δικό τους (ποδοσφαιρικό) καλό.
Στο κρίσιμο σημείο και ανεξάρτητα με το τελικό αποτέλεσμα, η ομάδα αντέδρασε. Ο Ολυμπιακός έδειξε ποιος είναι το αφεντικό μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Έδειξε ποιος είναι ο πρωταθλητής και ποιος ο πραγματικός αντίπαλος για τη μάχη του τίτλου, εάν φυσικά δεν το ξέραν ήδη στον Παναθηναϊκό. Έδειξε ότι η συγκεκριμένη ομάδα, ακόμη και σε μια από τις χειρότερες σεζόν στην ιστορία της σε επίπεδο σχεδιασμού και σίγουρα σε ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα σε αγωνιστικό επίπεδο, παραμένει αυτή από την οποία πρέπει να «περάσεις» αν θέλεις να πάρεις πρωτάθλημα.
Η ομάδα του Μίτσελ ήταν άψογα στημένη στο γήπεδο, ο Ισπανός έσβησε τακτικά τον Γιοβάνοβιτς, η μεσαία γραμμή του κατάπιε αυτή του αντιπάλου και εν τέλει έκανε αυτά που έπρεπε να κάνει για να πάρει ένα αποτέλεσμα που θα τον έβαζε ξανά στη μάχη του τίτλου. Αυτό μπορεί να μην ήρθε εντέλει, ωστόσο ένας δρόμος υπάρχει για τον Ολυμπιακό και αυτός δεν είναι να μείνει στο αποτέλεσμα ή στη διαιτησία του Δανού στη Λεωφόρο. Η εικόνα του στο 90λεπτο είναι το στοιχείο πάνω στο οποίο πρέπει να επενδύσει ώστε να προοδεύσει αγωνιστικά και να συνεχίσει στη σεζόν του. Πλέον, για να ξαναμπεί στη μάχη του τίτλου θα χρειαστούν πολλά λάθη από τον Παναθηναϊκό και αποτελέσματα που δεν εξαρτώνται από τον ίδιο. Ωστόσο, το γεγονός και μόνο ότι ο Ολυμπιακός έδειξε ποιος εξακολουθεί να κάνει κουμάντο πάνω στο χορτάρι, ανεξαρτήτως έδρας, συνθηκών ή βαθμολογίας, πέρα από ένα καλό «μήνυμα» προς τους υπόλοιπους ίσως είναι και το ιδανικό σημείο της οριστικής αγωνιστικής του αφύπνισης. Χρόνος για δουλειά υπάρχει, όπως υπάρχει και πολύς δρόμος ακόμη στο πρωτάθλημα.
Όποιος είδε το ματς και εξακολουθεί να μην πιστεύει ότι η ομάδα δεν μπορεί έστω και τώρα να το «γυρίσει», ίσως θα είναι καλό για όλους να μην τον βρει το 2023 στου Ρέντη...
