Έχουμε πλέον επίσημη αγωνιστική εικόνα και από τους τέσσερις μεγάλους της χώρας. Τις ομάδες απ’ τις οποίες έχουμε απαιτήσεις στις εκτός συνόρων διοργανώσεις – ο ΟΦΗ και μόνο που θα βρίσκεται σε League Phase, είναι επιτυχημένος – ενώ στη Super League η κατάκτηση της κορυφής μοιάζει με αυτοσκοπό για όλους τους.
Η ΑΕΚ αντιμετώπισε τον ΟΦΗ στο Super Cup. Ο Ολυμπιακός την Ναϊμένγκεν σε προκριματικά Champions League. Ο ΠΑΟΚ την Ντιναμό Κιέβου και την Άντερλεχτ στα προκριματικά του Europa League και ο Παναθηναϊκός την Πάκσι και την ΤΣΣΚΑ 1948 στο Conference League.
Σε γενικές γραμμές, πλην μερικών ξεσπασμάτων στα παιχνίδια τους ή την επίδειξη ατομικού ταλέντου σε ορισμένες περιπτώσεις (ο Κωνσταντέλιας στον ΠΑΟΚ, ο Λιβάι Γκαρσία στον Παναθηναϊκό, ο Σα στον Ολυμπιακό), ο απολογισμός ως τώρα είναι αρνητικός. Αναφορικά με την αγωνιστική εικόνα που παρουσιάζουν, τα λάθη που γίνονται, τις αδυναμίες που σε κάποια σημεία είναι χτυπητές.
Κάθε ομάδα έχει τα δικά της στάνταρ αυτή την εποχή και ξεχωριστή πίεση προφανώς. Η ΑΕΚ που έχει πάρει τον τίτλο την περασμένη σεζόν, παίζει στα προκριματικά του Champions League κυνηγώντας το όνειρο της League Phase, με τον ίδιο προπονητή και καλή ψυχολογία, προφανώς δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τον Παναθηναϊκό των σαρωτικών αλλαγών και της «θηλιάς στο λαιμό» με προκριματικά όπου αν δεν τα καταφέρνει, τελειώνει η Ευρώπη γι’ αυτόν.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Παντού έχουν γίνει διαφοροποιήσεις σημαντικές. Περισσότερες ή λιγότερες. Η ΑΕΚ με ίδιο προπονητή, άλλαξε βέβαια τα χαφ της. Χάνοντας τον παίκτη που ήταν το απόλυτο βαρόμετρο τα τελευταία χρόνια (Πινέδα). Ο Ολυμπιακός σιγά-σιγά αλλάζει το μεγαλύτερο μέρος του ρόστερ, ενώ πιθανότατα θα έχει μεγαλύτερες διαφοροποιήσεις τις ερχόμενες μέρες. Ο ΠΑΟΚ άλλαξε προπονητή και κάνει φρεσκάρισμα στο ρόστερ. Ο Παναθηναϊκός… σχεδόν τα άλλαξε όλα.
Με τα δεδομένα που υπάρχουν, το να… βράζουν στο ίδιο «καζάνι» οι τέσσερις ομάδες, δεν μοιάζει τόσο παράλογο. Το ζήτημα είναι πόσο θα τους στοιχίσει αυτό. Η συμμετοχή ή μη σε League Phase, είναι μια διαφορετική ιστορία, είτε παίξει κάποιος καλά, είτε όχι. Τα χαμένα λεφτά του Champions League για τον Ολυμπιακό, είναι πλήγμα. Η ΑΕΚ αν χάσει μια τέτοια ευκαιρία που της παρουσιάζεται, δεν θα έχει καμία σχέση με την απώλεια του Super Cup.
Οι ανασταλτικές αδυναμίες και των τεσσάρων. Οι δημιουργικές δυσκολίες σε κάποια σημεία του παιχνιδιού τους. Τα λάθη. Η «φρεσκάδα» που μοιάζει να λείπει. Αυτά είναι φυσιολογικά για μέσα Αυγούστου. Τα αποτελέσματα στα τέλη Αυγούστου, βέβαια, καθορίζουν αρκετά για την ίδια τη σεζόν. Άδικο σε επίπεδο ετοιμότητας, όμως η δικαιοσύνη στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να οριστεί. Αυτό είναι. Το παίρνεις και προχωράς, ή αποτυγχάνεις και το κουβαλάς για καιρό.
Πέρα από τα αποτελέσματα, βέβαια, υπάρχει η αγωνιστική εικόνα. Για την οποία γίνεται περισσότερο λόγος. Καθώς – μη γελιόμαστε – δεν ήρθε η καταστροφή που έχασε η ΑΕΚ το Super Cup. Ούτε είναι καταστροφικό να μένει εκτός ο ΠΑΟΚ που είχε το δυσκολότερο έργο απ’ όλους, παίζουν με ιστορικές ομάδες (Ντιναμό Κιέβου και Άντερλεχτ). Ούτε θα θυμάται κανείς πως ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στην παράταση με την ΤΣΣΚΑ 1948. Εξαίρεση μόνο ο Ολυμπιακός, γιατί αποκλείστηκε από μικρότερο μέγεθος (Ναϊμένγκεν).
Η έως τώρα γκρίνια, είναι ποδοσφαιρική. Γιατί οι ομάδες μας… βράζουν στο ίδιο καζάνι. Μόνο που τέτοια εποχή, είναι λογικό. Αν παρουσιάζουν αυτό το θέαμα, έχουν αυτές τις αδυναμίες, στα τέλη Οκτώβρη, τότε ναι υπάρχει ζήτημα. Αυτή τη στιγμή, όμως, γίνεται απλά το φυσιολογικό. Και δεν είναι συμπτωματικό πως λιγότερο ή περισσότερο το συναντάμε και στους τέσσερις μεγάλους. Σα να βγήκαν τα προβλήματά τους από καρμπόν.
