MENU

Αγαπητέ Ρικ Πιτίνο, διάβασα τη γεμάτη επίπεδο και αθλητική κουλτούρα τοποθέτησή σας μετά το τέλος του δεύτερου τελικού με τον Προμηθέα για το πόσο πολύ έχει ανάγκη το ελληνικό μπάσκετ την παρουσία του Ολυμπιακού. Στον κόσμο από τον οποίο προέρχεστε – αλλά και σε κάθε αθλητικό κόσμο που διαθέτει στοιχειώδη σκέψη να υπερασπίζεται το αυτονόητο – τα λόγια σας θα γινόντουσαν δεκτά από την συντριπτική πλειοψηφία της φίλαθλης κοινής γνώμης με ένα νεύμα κατάφασης.

Στον γεμάτο από μίσος κόσμο μας, όμως, ενόχλησαν! Και όπως καταλάβατε ο πρώτος που ενοχλήθηκε ήταν ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού ο οποίος έσπευσε να διαχωρίσει δημόσια τη θέση του από την προσωπική σας τοποθέτηση.

Βλέπετε η δική σας αθλητική κοσμοθεωρία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες. Στη δική μας αθλητική πραγματικότητα δεν μετρούν οι κουβέντες αθλητών ή προπονητών, αλλά οι τοποθετήσεις παραγόντων, ιδιοκτητών και αφεντικών ομάδων. Παραγόντων που φροντίζουν με τις συμπεριφορές, τις δημόσιες τοποθετήσεις, αλλά και τις ενέργειές τους να ρίχνουν καθημερινά νερό στον μύλο του άκρατου φανατισμού και του μίσους για τον αντίπαλο. Κι αυτό είναι το οξύμωρο…

Το ότι ένας δάσκαλος του μπάσκετ, όπως εσείς, βρίσκεστε ανάμεσά μας, οφείλεται σε έναν τέτοιο παράγοντα, τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Το ότι ένας άλλος επιστήμονας του μπάσκετ, όπως ο Ντέιβιντ Μπλατ κάθεται στον πάγκο του Ολυμπιακού, οφείλεται σε δύο τέτοιους παράγοντες, όπως οι αδελφοί Αγγελόπουλοι.

Αντί, λοιπόν, οι ίδιοι οι παράγοντες να σεβαστούν τις δικές τους επιλογές, τις δικές τους επενδύσεις, έχουν πατήσει το κουμπί της αυτοκαταστροφής του ελληνικού μπάσκετ και επιδίδονται εδώ και μήνες σε ένα παραλήρημα μίσους που προσβάλλει πάνω απ’ όλους τους ίδιους τους συλλόγους που υπηρετούν.

Προφανώς ο κάθε Παναθηναϊκός έχει ανάγκη τον κάθε Ολυμπιακό. Όπως η κάθε Ρεάλ έχει ανάγκη την κάθε Μπαρτσελόνα. Όπως οι κάθε Σέλτικς έχουν ανάγκη τους κάθε Λέικερς. Δυστυχώς, όμως, αγαπητέ Ρικ, εργάζεσαι πλέον στη μοναδική χώρα του πλανήτη που ο όρος «αυτονόητο» έχει χάσει τη σημασία και την αξία του.

Εργάζεσαι στη μοναδική χώρα του πλανήτη όπου οι έννοιες «αθλητισμός» και «κανιβαλισμός» τείνουν να γίνουν ταυτόσημες!

Εργάζεσαι στη μοναδική χώρα του πλανήτη στην οποία το μίσος για τον αντίπαλο έχει μεγαλύτερη αξία από την αγάπη για την ίδια μας την ομάδα!

Εργάζεσαι στη μοναδική χώρα του πλανήτη που αδυνατεί να εξελίξει τα πρωταθλήματά της σε όλα τα αθλήματα, επειδή οι ισχυρές οικονομικά αθλητικές ανώνυμες εταιρίες δεν δέχονται να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι προκειμένου να θεσπίσουν ένα πλαίσιο υγιούς άμιλλας και ανταγωνισμού που θα επιφέρει οφέλη για όλους και κυρίως για τον υγιή φίλαθλο – πελάτη τους.

Αγαπητέ μου Ρικ, αν διαθέταμε στοιχειώδες μυαλό ως αθλητική κοινωνία, θα είχαμε αξιοποιήσει πολύπλευρα την παρουσία ανθρώπων όπως εσύ στο δικό μας μικρόκοσμο. Το ελληνικό μπάσκετ θα είχε εκμεταλλευτεί τη συνύπαρξή σου με τον Ντέιβιντ Μπλατ και μέσα από τις δικές σας γνώσεις θα είχε γίνει τους τελευταίους μήνες καλύτερο. Πότε, όμως, κατάφεραν να αποδεχτούν οι Έλληνες παράγοντες ότι ο ρόλος τους στον ελληνικό αθλητισμό πρέπει να είναι βοηθητικός και όχι πρωταγωνιστικός; Πότε καθίσαμε να αξιοποιήσουμε σοβαρά και μεθοδικά προτάσεις ανθρώπων όπως ο Ομπράντοβιτς, ο Ίβκοβιτς, ο Ρεχάγκελ, ο Σάντος, ο Βαλβέρδε, ο Πιτίνο, ο Μπλατ που θα έχτιζαν έναν υγιή αθλητισμό σε στέρεα θεμέλια; Ποτέ!

Γιατί διαχρονικά στον ελληνικό αθλητισμό, απόλυτοι πρωταγωνιστές του είναι οι χρηματοδότες του! Οι παράγοντες των μεγάλων ομάδων! Όσο οι ίδιοι λοιπόν επιλέγουν να συντηρούν έναν αθλητισμό βουτηγμένο στο μίσος, δεν υπάρχει καμία απολύτως σωτηρία.

Άρα αγαπητέ μου Ρικ, τσάμπα σπαταλάς το χρόνο σου να μας εξηγήσεις τα αυτονόητα. Δεν θέλουμε να τα ακούμε και δεν μας ενδιαφέρει να μυηθούμε σε μια διαφορετική αθλητική κουλτούρα που θα διέπεται από την θωράκιση του όρου «σεβασμός». Σεβασμός στο άθλημα, σεβασμός στον αντίπαλο, σεβασμός στους αληθινούς πρωταγωνιστές, σεβασμός στους υγιείς φιλάθλους. Απλά, δεν μας ενδιαφέρει!

Αγαπητέ Ρικ, τσάμπα χάνεις το χρόνο σου μαζί μας!
EVENTS