Είσαι Παναθηναϊκός, έχεις δώσει πέρυσι 1,7 εκατομμύρια δολάρια για να πάρεις τον μέγα σκόρερ Τζίμερ Φριντέτ που τα... στάζει από το κέντρο και καταλήγεις να απολαμβάνεις τον... τίμιο Μάρκους Φόστερ από τη Χάποελ Χολόν του Ισραήλ που δεν κόστισε περισσότερα από 300 χιλιάδες δολάρια.
Ο Παναθηναϊκός λοιπόν με αποκάλυψη τον Αμερικανό γκαρντ επικράτησε της αδύναμης Αλμπα Βερολίνου για την 3η θέση στο τουρνουά της Ζάλγκιρις, έδειξε θετικά στοιχεία, αλλά επιβεβαίωσε πως χρειάζεται δουλειά για να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο. Το πιο ευχάριστο «μαντάτο» ήταν βεβαίως τα «όργια» του Φόστερ, ο οποίος επιβεβαίωσε τον σκοπό για τον οποίο αποκτήθηκε. Ενας παίκτης που στην καλή του μέρα μπορεί να «σκοτώσει» την αντίπαλή άμυνα, ένας σκόρερ που αν βρει το κατάλληλο τάιμινγκ θα εκτελέσει χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τουλάχιστον - όπως φάνηκε σήμερα - να το παρακάνει.
Προφανώς κι αυτό που είδαμε σήμερα από τον Φόστερ δεν θα είναι το μέσο όρο αυτού που θα βλέπουμε προσεχώς. Θα συναντήσει πολύ καλύτερες άμυνες, αντιπάλους ψηλότερους που δεν θα του επιτρέπουν το σουτ ύστερα από ντρίμπλα, αλλά τουλάχιστον απέδειξε πως έχει τα προσόντα για να δικαιώσει την εμπιστοσύνη του Παναθηναϊκού το προηγούμενο καλοκαίρι.
Μπορεί κάποιος να πει πως η σύγκριση Φριντέτ - Φόστερ είναι άστοχη, αλλά δεν θα συμφωνήσω. Πρόκειται για δύο παίκτες που παίζουν στην ίδια θέση και αποκτήθηκαν σε δύο διαφορετικά καλοκαίρια για τον ίδιο σκοπό: Να βάζουν τα σουτ που τους δίνονται από μακριά. Οσο κι αν αρέσει ή δεν αρέσει, αυτή η δουλειά στο σύγχρονο μπάσκετ δεν πληρώνεται με 1,7 εκατομμύρια δολάρια. Αυτά τα λεφτά δεν μπορείς να τα παίρνεις μόνο για να σουτάρεις. Θα τα πάρεις, εφόσον μπορείς να κάνεις 5 δουλειές μέσα στο γήπεδο, πράγμα που δεν έκανε ο Φριντέτ και πιθανώς να μην κάνει και ο Φόστερ. Με τη διαφορά πως ο δεύτερος δεν κοστίζει 1,7 εκατομμύρια, αλλά όσο του αναλογεί για τη δουλειά που ξέρει να κάνει πολύ καλά και για την οποία αποκτήθηκε.
ΠΡΩΤΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ
* Ο Μπέντιλ είναι πιο κοντά στη θέση του δεύτερου ψηλού απ' ό,τι ο Ογκαστ. Το συμπέρασμα δεν προέρχεται από την ποιότητα, αλλά τα ποσοτικά χαρακτηριστικά που χρειάζεται μια ομάδα σ' αυτή τη θέση. Ο Μπέντιλ δοκιμάστηκε σήμερα (13/9) πολύ ως «4», ήταν αυτός που επιλέχθηκε στη βασική πεντάδα και πιστεύω πως θα υπάρξουν παιχνίδια που θα ξεκινάει ακόμη και ως βασικός, προκειμένου ο Βόβορας να προστατεύσει από τον Παπαγιάννη από τα φάουλ και παράλληλα να «φορτώσει» στον αντίπαλο ψηλό ένα «βαρίδι» από το οποίο δύσκολα ξεμπλέκεις.
* Το δίδυμο που θα βλέπουμε λιγότερο στην περιφέρεια του Παναθηναϊκού είναι αυτό με Νέντοβιτς - Φόστερ. Πρόκειται για δύο παίκτες με ίδια χαρακτηριστικά παιχνιδιού που δεν μπορούν να παίξουν, παρά μόνο κατ' ανάγκη, σε οποιαδήποτε άλλη θέση πλην του «2». Στην ουσία ο Βόβορας έχει δύο εξαιρετικούς σκόρερ στα χέρια του και θα ποντάρει κάθε βράδυ σε έναν τουλάχιστον από τους δύο. Ο Σέρβος χρησιμοποιήθηκε και στον «άσο» λόγω της απουσίας του Σαντ Ρος πιθανότατα, αλλά τα διαστήματα ήταν πολύ μικρά.
* Στον Παπαγιάννη πρέπει να γίνει συνείδηση πως βλέπει τον κόσμο από τα 2.20μ. και πως πρέπει να τρέμει ο αντίπαλός του και όχι ο ίδιος. Πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό πως στο ένας εναντίον ενός μαζί του, το πρόβλημα δεν το έχει ο ίδιος, αλλά ο αντίπαλός του. Είμαι βέβαιος ότι ο Βόβορας, αλλά και κάθε προπονητής που έχει περάσει από τον πάγκο του Παναθηναϊκού, του έχει εξηγήσει πως δεν πρέπει να «τσιμπάει» σε καμία προσποίηση, σε οποιοδήποτε σημείο του παρκέ. Ο Παπαγιάννης «τσίμπησε» στο τρίποντο, την... έφαγε κάτω από το καλάθι, πήδηξε τσάμπα ακόμη και σε προσποίηση στα 6 μέτρα. Είναι σαφές πως όποιος καταφέρει από τους αντιπάλους του να βάλει τη μπάλα στο παρκέ, αυτομάτως αποκτά πλεονέκτημα απέναντί του. Η κίνηση του Παπαγιάννη είναι αυτοματοποιημένη, δεν αποτελεί επιλογή. Είναι έλλειψη συγκέντρωσης, αδυναμία να αντιληφθεί ο ίδιος πόσο πιο «μεγάλος» και ψηλός είναι από τον αντίπαλό του.
* Ο πιο αυθεντικός πόιντ γκαρντ που έχει ο Παναθηναϊκός είναι ο Μποχωρίδης. Δεν αναλύουμε την ποιότητα, συζητάμε τα χαρακτηριστικά. Από τους πέντε «κοντούς» που τώρα διαθέτει το ρόστερ (Φόστερ, Νέντοβιτς, Τζάκσον και Ρος) αυτός που έχει περισσότερο το μυαλό του στο πώς θα οργανώσει τα... στρατιωτάκια κι όχι πώς θα εκτελέσει στην επίθεση, είναι ο Μποχωρίδης. Ο Τζάκσον πασάρει καλύτερα, βλέπει το γήπεδο, αλλά το δικό του ένστικτο είναι το καλάθι, ο Φόστερ δεν είναι καν πόιντ γκαρντ, ο Νέντοβιτς κατ΄' ανάγκη προσφέρει σ' αυτή τη θέση, ενώ ο Ρος έχει τα προσόντα, αλλά δεν ελέγχει την κατοχή της μπάλας όπως ένας κλασικός πλέι μέικερ.
