Πλησιάζουμε αισίως στο 1/3 της κανονικής διάρκειας. Το χρονικό διάστημα μπορεί να είναι μικρό, μπορεί να συμβαίνουν τα πάνω-κάτω στην Εuroleague, όμως 1-2 συμπεράσματα έχουν βγει ήδη. Και το ίδιο ισχύει και για τον Παναθηναϊκό.
Το «τριφύλλι» βρίσκεται στο 7-4, με όλες τις ήττες μέχρι τώρα να έχουν κοινό παρονομαστή. Το πολύ κακό πρώτο ημίχρονο. Οι «πράσινοι» ως... προύχοντες χαρίζουν 20 λεπτά και στη συνέχεια τρέχουν για να γυρίσουν τη διαφορά και να πάρουν το ματς.
Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Το ίδιο σκηνικό το έχουμε δει πολλές φορές τη φετινή σεζόν μέχρι τώρα στην Euroleague στις μόλις 11 αγωνιστικές που έχουν παιχτεί. Ο Παναθηναϊκός πετάει ένα ημίχρονο στα σκουπίδια, αλλά γνωρίζει πως ό,τι κι αν γίνει θα επιστρέψει στο ματς. Κι εκεί είναι το δίκοπο μαχαίρι.
Η ποιότητα στους πρωταθλητές Ευρώπης είναι τεράστια. Σε όλες τις θέσεις. Ειδικά στα γκαρντ. Από εκεί πηγάζει η σιγουριά που έχουν οι παίκτες του «τριφυλλιού», που γνωρίζουν πως ακόμα κι αν βρεθούν πίσω με 18 πόντους, αρκεί το πολύ ένα δεκάλεπτο πολύ υψηλού επιπέδου μπάσκετ για να φέρουν το ματς στα ίσια.
Συνέβη στη Γαλλία με την Παρί. Η ομάδα του Αταμάν γύρισε από το -15 (42-27 στο 14') και μέσα σε 8 λεπτά έφερε το παιχνίδι σε απόσταση βολής (47-44 στο 22'). Έγινε και στη Μαδρίτη, όπου το -14 (19-5 στο 5') έγινε -2 (43-41) στο 21'. Και ο λογαριασμός δεν σταματά εκεί.
Σε ακόμα ένα εκτός έδρας ματς, οι πρωταθλητές Ευρώπης, αυτή τη φορά στο Βελιγράδι, βρέθηκαν στο -14 (44-30 στο 16'), το οποίο μέσα σε ένα δεκάλεπτο έφεραν στον πόντο (56-55 στο 29'). Το ίδιο συνέβη και με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, όταν οι «ερυθρόλευκοι» προηγήθηκαν με 13 πόντους (17-30 στο 16') και το μετέτρεψαν σε 54-57 στο 26'.
Καρμπόν σκηνικό και στην αναμέτρηση με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ και πάλι στο ΟΑΚΑ. Η ομάδα του Κάτας προηγήθηκε με 35-47 στο 19', με τον Παναθηναϊκό να φέρνει το ματς στο καλάθι (49-51) στο 24'.
Η σούμα σε όλο αυτό γράφει 3 ήττες και 2 νίκες. Το 5/5 όμως στο ακριβώς ίδιο σενάριο σε ένα ματς λέει πολλά περισσότερα. Κι εμφανίζει το θέμα που έχει ο Παναθηναϊκός ως τώρα. Είναι η χαλαρότητα και η άνεση πως ό,τι κι αν συμβεί σε ένα ματς, θα επιστρέψει και θα το παίξει στα ίσια στο τέλος.
Η ενέργεια όμως που καταναλώνει και σωματικά και πνευματικά στο φινάλε του στοιχίζει. Χαλάει το μυαλό των παικτών, ρίχνει τον δείκτη της επιθετικότητας και κάνει την άμυνα πιο ευάλωτη. Στοιχεία που έχουν εμφανιστεί και στις 4 ήττες μέχρι τώρα. Όπως έγινε και στο Κάουνας.
Οι πρωταθλητές Ευρώπης βρέθηκαν στο -18 (44-26) στο 15'. Όμως το έβλεπες και πάλι στο πρόσωπο των παικτών. Είχαν τη σιγουριά πως θα επιστρέψουν και πάλι στη διεκδίκηση της νίκης και το έκαναν στο 23' (51-49). Τι κόστισε στο φινάλε; Η κούραση, η έλλειψη καθαρού μυαλού και η άμυνα, με τους παίκτες να φαίνεται πως είναι σωματικά και κυρίως πνευματικά κουρασμένοι. Και λογικό όταν σε κάθε ματς βρίσκονται στο κυνήγι. Πότε να ανατρέψουν 18, πότε 15 και πότε 14. Είναι 100% ψυχοφθόρο.
Αυτό μάλιστα έχει συμβεί και στο ελληνικό πρωτάθλημα, με τον Παναθηναϊκό να βλέπει το ίδιο έργο να παίζεται στην Πυλαία, όπου oι «πράσινοι» για ένα ημίχρονο ήταν άκρως χαλαροί, είδαν τον Δικέφαλο να προηγείται με +8 (70-62) στο 29' και μέσα σε 3 λεπτά (32') ισοφάρισαν σε 72-72.
Ακόμα ένα επεισόδιο παίχτηκε και στη Ρόδο, με τον Κολοσσό να φτάνει στο +8 (47-39) στο 19' και το «τριφύλλι» μέσα σε 5 λεπτά (24') να ισοφαρίζει σε 50-50.
Και για να φανεί το ακριβώς αντίθετο. Αρκεί κάποιος να δει το ματς στην Πόλη με τη Φενέρμπαχτσε. Εκεί που το «τριφύλλι» έχασε το προβάδισμα για μόλις 5:25 λεπτά και μάλιστα σε κομβικό σημείο, όμως ανέβασε την πίεση στην άμυνα, βρήκε τα μεγάλα σουτ από τους παίκτες ποιότητας που διαθέτει και τελείωσε τη δουλειά.
Τι άλλαξε στην Τουρκία; Ότι ο Παναθηναϊκός είχε στην πλάτη του 2 σερί ήττες. Και εκεί μίλησε ο εγωισμός του πρωταθλητή Ευρώπης. Ένας τίτλος που μόνο τυχαία δεν ακούγεται από -σχεδόν- όλους τους προπονητές στην Ευρώπη. «Παίζουμε με τον πρωταθλητή Ευρώπης». «Περιμένουμε τον πρωταθλητή Ευρώπης». Είναι λογικό πως όλοι επιθυμούν να κερδίσουν τον κάτοχο του τίτλου. Καλές οι νίκες κόντρα σε Ρεάλ, Μπαρτσελόνα κι Ολυμπιακό, αλλά ο πρωταθλητής Ευρώπης είναι αλλιώς.
Κι εκεί είναι που πρέπει ακριβώς να πατήσει ο Παναθηναϊκός. Στην πείνα όλων των υπόλοιπων να τον κερδίσουν. Θα πρέπει να εμφανίζεται ο ίδιος πιο πεινασμένος για να απαντήσει σε όλους. Κάτι που μέχρι στιγμής φάνηκε σε απόλυτο βαθμό στην Πόλη και σε ικανοποιητικό σε Βελιγράδι και Μπολόνια.
Είναι αδιανόητο οι «πράσινοι» να παίζουν στα ίσια όλες τις ομάδες με ένα ημίχρονο και να παίρνουν και ματς έτσι. Αυτό δείχνει για τι είναι ικανή αυτή η ομάδα. Τι μπορεί να κάνει όταν σταματήσει να πετάει 20λεπτα και παίξει με τον ίδιο ρυθμό σε 40 λεπτά.
Στα ίσα είπα; Αυτό δεν ισχύει σε όλους τους τομείς. Η αντιμετώπιση που έχει ο Παναθηναϊκός από τη διαιτησία έχει ξεπεράσει πλέον τα όρια της πρόκλησης. Πόσο μάλλον στην περίπτωση του Κέντρικ Ναν. Ενός παίκτη που ούτε έχει επιχειρήσει να κοροϊδέψει ποτέ τους διαιτητές, ούτε έχει τρικ και κόλπα να πάρει τρεις βολές στο κέντρο, ούτε πέφτει με την πρώτη επαφή.
Κι αντίθετα οι διαιτητές επιτρέπουν το ξύλο πάνω του, τα floppings και τις τεχνικές ποινές, που έγιναν πλέον της μόδας. Μάλλον στους διαιτητές αρέσουν τα τινάγματα και τα ηλεκτρικά ρεύματα. Γιατί ειδάλλως ο καθένας μπορεί να βάλει στο μυαλό του ό,τι θέλει...
Όλο αυτό φανερώνει μένος. Ζήλια και φθόνο για τον πρωταθλητή Ευρώπης. Για το 7ο ευρωπαϊκό που σηκώθηκε στον ουρανό του Βερολίνου. Φαίνεται πως δεν πείραξε απλώς κάποιους, αλλά τους πόνεσε.
Δεν χρειάζονται πολλά. Ούτε το καθαρό φάουλ στον Καλαϊτζάκη. Ούτε το επιθετικό στον Σλούκα. Αρκεί η φάση με τον Λορένζο που φεύγει στον αιφνιδιασμό και του γίνονται 3 φάουλ, χωρίς να καταλογιστεί κάποιο, για να δοθεί το 4ο τελικό και μάλιστα αυτό χαμηλά και όχι για βολές. Γίνεται ξεκάθαρο το μήνυμα...
