Περίεργο βράδυ το χθεσινό, καθώς την ίδια σχεδόν ώρα έπαιζε ο Ολυμπιακός με την Μπασκόνια και η Εθνική ομάδα με την Βρετανία. Αυτή η γελοιότητα που υπάρχει μεταξύ FIBA και Ευρωλίγκας, αναγκάζει παίκτες, προπονητές, να πρέπει να σπάσουν σε κομμάτια για να μπορέσουν να έχουν ικανοποιημένες όλες τις πλευρές. Ο Αταμάν με τον Όσμαν, δεν θα αγωνιστούν με τον Παναθηναϊκό, για να βοηθήσουν την Εθνική τους, ο υπερπατριώτης Σενγκέλια, Τετάρτη βράδυ έπαιξε με την Βίρτους και Πέμπτη βράδυ με την Γεωργία.
Ο Ναζ Μήτρου-Λονγκ, αγωνιζόταν με τα γαλανόλευκα και δεν μπορούσε ούτε να βλέπει τους συμπαίκτες του, που έπαιζαν ταυτόχρονα με την Μπασκόνια. Κωμικοτραγικές καταστάσεις για το μπάσκετ. Θα πρέπει κάποια στιγμή και οι δύο πλευρές να καταλάβουν, ότι τον φίλαθλο κόσμο δεν τον ενδιαφέρει η κόντρα που υπάρχει, ούτε τα αίτια, ούτε ποιος φταίει περισσότερο ή λιγότερο. Αυτό που τον νοιάζει, είναι ότι δεν μπορεί να δει με την ησυχία του ένα παιχνίδι Εθνικών ομάδων με φουλ ρόστερ και καλό θέαμα. Όλα τα άλλα είναι να ‘χαμε να λέγαμε.
Προφανώς λόγω της δουλειάς μας, δεν γίνεται να μην τα βλέπουμε όλα, οπότε βρεθήκαμε στην άβολη θέση να βλέπουμε δύο παιχνίδια μπάσκετ και να κάνουμε συγκρίσεις.
Ο Ολυμπιακός ρολάρει
Ο Ολυμπιακός εδώ και 20 μέρες, βρίσκεται σε εξαιρετικό φεγγάρι και μοιάζουν όλα τα γρανάζια της μηχανής να έχουν βρει τις σωστές τους θέσεις και πλέον καλπάζει ως ομάδα. Αρχικά, το ζητούμενο ήταν οι νίκες, αλλά όσο περνάνε οι αγώνες, οι ποιότητα του μπάσκετ ανεβαίνει και το χθεσινό πρώτο του ημίχρονο ήταν το καλύτερο της χρονιάς.
Ο Εβάν Φουρνιέ πλέον αρχίζει και θυμίζει κανονικό παίκτη ΝΒΑ που παίζει με Ευρωπαίους και αυτό φαίνεται στο παρκέ. Το ξεκίνημα του, έδωσε την σπίθα στον Ολυμπιακό για να ισοπεδώσει την Μπασκόνια. Ο Γάλλος ήταν υπεύθυνος για 33 πόντους, με το σκορ και τις ασίστ του, αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά, ότι εκτός από ελίτ σκόρερ, είναι και εξαιρετικός δημιουργός. Μην ξεχνάμε, ότι οι «ερυθρόλευκοι» έβαλαν 92 πόντους και 56 στο ημίχρονο, στην μέχρι χθες, τρίτη καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης. Το κυριότερο όμως είναι, ότι το έκαναν αυτό, παίζοντας σε πάρα πολύ αργό ρυθμό, που σημαίνει ότι ήταν πολύ αποτελεσματικοί στην επίθεση τους, σκοράροντας 1.25 πόντους ανά κατοχή, το μεγαλύτερο φέτος στην Ευρωλίγκα.
Η μεγαλύτερη νίκη όμως του Γιώργου Μπαρτζώκα, είναι ότι έχει πείσει τους παίκτες του, ότι όλα θα ξεκινήσουν από την άμυνα. Όταν βλέπει κάποιος τον Βιλντόζα, να πιέζει έτσι την μπάλα, τον Φουρνιέ να έχει μισμάτς με ψηλό και να πετάγεται να βγαίνει από μπροστά και να κλέβει την μπάλα, καταλαβαίνει ότι υπάρχει το σωστό mentality στο γκρουπ. Και όλα αυτά, χωρίς τον πρώτο σκόρερ του (Βεζένκοφ), δείγμα του πόσο καλά λειτουργεί η μηχανή, πλέον. Θα έρθουν και δύσκολα βράδια, ακολουθεί πρόγραμμα φωτιά, όμως το νερό έχει μπει στο αυλάκι.
Αναρωτιέσαι τι θα γίνει στο μέλλον
Πάμε τώρα και στα στενάχωρα της βραδιάς. Δυστυχώς η άμεση σύγκριση των δύο παιχνιδιών, αφού έπαιζαν ταυτόχρονα, ίσως μεγέθυνε το πρόβλημα, αλλά όπως και να το κάνουμε, η εικόνα δεν είναι ενθαρρυντική. Η Εθνική ομάδα, χωρίς παίκτες Ευρωλίγκας, αν εξαιρέσουμε τον Μήτρου Λονγκ, έχασε από την Βρετανία. Μικρό το κακό ως αποτέλεσμα, μπορεί να διορθωθεί στα επόμενα ματς, αλλά σε κάνει να σκέφτεσαι τι θα γίνει σε 2-3 χρόνια.
Όταν θα σταματήσουν οι Σλούκας, Καλάθης, Παπανικολάου, ο Γιάννης δεν θα είναι διαθέσιμος τα πράγματα για το Ελληνικό μπάσκετ θα είναι πολύ δύσκολα. Για να το ξεκαθαρίσουμε από τώρα, οι παίκτες δεν φταίνε σε τίποτα, ίσα ίσα τα δίνουν όλα και είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Απλά αυτό, για να έχεις διακρίσεις με την Εθνική δεν φτάνει.
Μιλάμε για ταλέντα και βαυκαλιζόμαστε για τα παιδιά που έρχονται, κάνουν μια καλή φάση, ένα κάρφωμα και γίνονται πρώτο θέμα. Έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη ανάδειξης κάποιου καλού παίκτη, που τα απολύτως φυσιολογικά, τα ανάγουμε σε τρομερά. Στις ίδιες ηλικίες με τους δικούς μας παίκτες, αν δούμε τι άλλο υπάρχει στην Ευρώπη, θα κλαίμε. Εμείς λέμε εντάξει που δεν μπορεί να σουτάρει τρίποντο ή που σουτάρει βολές με 60%, θα φτιάξει στο μέλλον. Περνάνε τα χρόνια και εκεί ακόμα περιμένουμε. Αν εξαιρέσει κανείς τον Τολιόπουλο, που και αυτός είναι limited αθλητικά, το εύκολο σκορ είναι είδος σε έλλειψη. Όλοι αυτοί οι παίκτες, μπορεί στις ομάδες τους να είναι καλοί ρολίστες, αλλά κανένας πρωταγωνιστής.
Και προς θεού, μην τυχόν και αλλάξει το 6+6 στις δωδεκάδες της GBL. Μην τυχόν και υπάρξει συναγωνισμός και αναγκαστούν κάποιοι που έχουν σίγουρη θέση στην 12δα, επειδή γεννήθηκαν Έλληνες, να δουλέψουν παραπάνω και να πρέπει να κερδίσουν τα λεπτά τους. Ο ανταγωνισμός, μόνο καλύτερο σε κάνει, αν κάποιος είναι καλός θα παίξει ό,τι και να γίνει. Ο Ρογκαβόπουλος στην ΑΕΚ, στα 18 του έπαιζε ημιτελικό BCL και σκόραρε 12 πόντους. Η Ένωση τότε και τα προηγούμενα χρόνια, είχε αρκετούς νέους παίκτες. Που παίζουν τώρα όλοι αυτοί που είχε και που παίζει ο Ρογκαβόπουλος, που τότε είχε μπροστά του Λάνγκφορντ, Ρέι, Μέικον, Σαντ Ρος.
Στην Ελλάδα επικρατεί η άποψη, μικρός είναι, πρέπει να παίξει. Συγγνώμη, δεν φτάνει να είναι μικρός, πρέπει να έχει και ταλέντο. Ο Αβδάλας και ο Ζούγρης, παρά τις όποιες ελλείψεις και το διαφορετικό ταβάνι, φαίνεται ότι έχουν κάτι, παίζουν στο Περιστέρι και δεν καταλαβαίνει κανείς ότι είναι πιτσιρικάδες αν δεν τους ξέρει.
Αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση και ίσως δεν είναι της παρούσης, απλά η χθεσινή συγκυρία, έβαζε τα δύο ματς δίπλα δίπλα και σε έπιανε μια στεναχώρια για το μέλλον. Από το 2009, πλησιάζουμε τα 15 χρόνια και έτσι όπως πάμε, αν δεν γίνει πανστρατιά στην επόμενη διοργάνωση, μπας και έρθει κάποια επιτυχία, θα ζήσουμε περιόδους μεγάλης ανομβρίας. Το περίεργο σε όλα αυτά, είναι ότι υπάρχει μια αίσθηση σε κάποιους, ότι έρχονται φουρνιές που θα τα σαρώσουμε όλα, λες και δεν βλέπουμε και τις μικρές εθνικές τα καλοκαίρια.
