Η συζήτηση έχει ξεκινήσει… Και είναι καυτή, αστεία, ενίοτε ισοπεδωτική, συχνά χυδαία, αλλά έχει ξεκινήσει για τα καλά. Τον ενδιαφέρει; Ίσως και όχι. Δύο trend για εκείνον στην πρώτη πεντάδα του twitter, και αν… κάπνιζε σε κάνα νυχτερινό κέντρο; Ε, θα ήταν όλα δικά του!
Πόσο διαρκεί ένα όνειρο; Μερικά δευτερόλεπτα θα σου πουν οι επιστήμονες. Μα, φυσικά. Οι επιστήμονες θα είναι επιστήμονες… Μια ολόκληρη ζωή θα σου πει όποιος περιμένει να το ζήσει. Κι έτσι είναι. Δεν μπορείς ποτέ να καθιστάς υπόλογο κάποιον που θέλει να ονειρεύεται. Κάποιον που ξέρει τι είναι εκείνο που θα τον κάνει ευτυχισμένο και έχει βάλει στόχο ζωής να το κατακτήσει. Μπορεί να είναι πέντε χρονών και να του μοιάζει κάτι μακρινό και φαντασμαγορικό. Μπορεί να είναι δώδεκα και να αποφασίζει ότι αυτό είναι το μόνο που θέλει. Μπορεί να είναι 18 και να το προσεγγίζει επαγγελματικά ή 25 και να το κουβαλά απωθημένο. Όσο κι αν το καταπιέσεις, δε θα το αποβάλεις από μέσα σου. Όσο κι αν το πολεμήσεις, δε θα το νικήσεις. Γιατί μπορείς να πεις ψέματα στο σημερινό σου εαυτό, αλλά δεν μπορείς και δεν αξίζει να κοροϊδεύεις το παιδί ή τον έφηβο που κάποτε ήσουν.
Η αλήθεια του Τάιλερ Ντόρσεϊ ήταν πάντα εκεί. Σε εκείνον τον κόσμο, τον οποίο θέλουμε να λέμε μαγικό. Στον μαγικό κόσμο των μάνατζερ, των συμφερόντων, των οργανισμών, της εμπορικής συναλλαγής, των two way contracts, της λάμψης, της σκιάς… Ήταν στο NBA. Κλασικό Αμερικανάκι, γαρ και μην σας μπερδεύουν τα γαλανόλευκα του προηγούμενο καλοκαιριού, το διαβατήριο, η μαμά, ο παππούς και τα ελληνικά φαγητά της γιαγιάς. Το αγόρι που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην καρδιά του Λος Άντζελες, και πέρασε από όλη εκείνη τη δημογραφική διαδικασία των high schools και colleges, δε θα μπορούσε να έχει άλλο όνειρο. Και δεν έκρυψε κιόλας ποτέ…
«Όπως ξέρετε το ΝΒΑ είναι το όνειρο κάθε παιδιού που ασχολείται με το μπάσκετ, αλλά και κάθε παίκτη στην Ευρώπη να του δοθεί η ευκαιρία να παίξει εκεί». NBA all the way, για να παραφράσουμε τα κάλαντα. All the way, και every way. Γιατί ποιος είπε ποτέ ότι τα όνειρα δεν μπορούν να προκαλέσουν εγκλωβισμό; Ποιος είπε ότι δεν οδηγούν σε σπασμωδικές κινήσεις; Οι επιστήμονες σίγουρα όχι. Εκείνοι μετράνε τα δευτερόλεπτα, ο Τάιλερ μετρούσε τις μέρες. Άφησε το κολέγιο στα δύο χρόνια, γιατί βιαζόταν να το ζήσει. Νούμερο 41 στο ντραφτ του 2017, 19 χρονών παιδί πραγματοποιούσε το όνειρό του. Γεράκι στην Ατλάντα, ντεμπούτο στο πρωτάθλημα στις 20 Οκτωβρίου του 2017 και μετά η γνωστή διαδρομή. Πήγαινε. Έλα. Πήγαινε. Έλα. Όπου «πήγαινε», η G-League, όπου «έλα» το NBA. Στο τέλος της ημέρας και της σεζόν, το πρόσημο ήταν θετικό. 56 ματς στο ΝΒΑ, με 17,5 λεπτά μέσο όρο συμμετοχής δεν τα λες και άσχημα. Σταδιακά, όμως, τα ματς έγιναν λιγότερα, για τα λεπτά συμμετοχής αρκούσαν τα δέκα δάκτυλα, η Ατλάντα έγινε Μέμφις, το Μέμφις έγινε G league και αξίζει βρε αδερφέ, τελικά, να χαραμίζεσαι για ένα όνειρο;
Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ το πήρε απόφαση. Πέρασε τον Ατλαντικό και έπρεπε να γίνει «άντρας». Να ωριμάσει μπασκετικά και επαγγελματικά, να προσθέσει στοιχεία στο παιχνίδι του, να κάνει το περίφημο βήμα πίσω, πριν το άλμα. Η Μακάμπι ήταν η πρώτη επιλογή, ο Ολυμπιακός ακολούθησε. Η πραγματικότητα ήταν καλή. Εξωφρενικά καλή. Ο Ντόρσεϊ βελτιωνόταν, γινόταν σταρ, έβρισκε ρόλο, μεταμορφωνόταν σε πρωταγωνιστή, μάθαινε καλύτερα το παιχνίδι, γνώριζε καλύτερα τον εαυτό του.
«Προφανώς νιώθω καλύτερος παίκτης. Κάθε χρόνο από την παρουσία μου στην Ευρώπη νιώθω πως έχω πάρει πράγματα και είμαι καλύτερος παίκτης σε όλα τα επίπεδα. Είμαι σε φάση προετοιμασίας τώρα για μια σεζόν ακόμα. Θα χρειαστώ χρόνο».
Αλλά καμιά πραγματικότητα, όσο όμορφη κι αν είναι, δεν μπορεί να τα ανταγωνιστεί ένα όνειρο. Πολλώ δε μάλλον, ένα όνειρο που γίνεται απωθημένο. «Όποια ευκαιρία κι αν έρθει σε μένα όμως είμαι έτοιμος να την αρπάξω και αυτό προσπαθώ να κάνω, δείχνοντας ποιος είμαι μέσα από προπονήσεις και παιχνίδια».
Το καλοκαίρι η συζήτηση άνοιξε ξανά. Ο Ολυμπιακός ήθελε να κρατήσει τον Τάιλερ Ντόρσεϊ. Εκείνος; «Μίλησα με την Φενέρ και ήμουν ανάμεσα στον Ολυμπιακό και αυτήν. Δεν είχα πάρει κάποια απόφαση, ήμουν ανάμεσα στους δυο τους. Ακόμα και τώρα, σε ένα υποθετικό σενάριο, δεν ξέρω τι θα αποφάσιζα. Ευτυχώς εμφανίστηκαν οι Μάβερικς. Είμαι χαρούμενος που εμφανίστηκε το Ντάλας και δεν χρειάστηκε να αποφασίσω, επειδή ο στόχος μου ήταν πάντα το NBA».
Δεν το έκρυψε ποτέ. Προς Θεού, στην Pasadena μεγάλωσε, τι θα μπορούσε να θέλει; «Για εμένα ήταν μία σχετικά εύκολη απόφαση επειδή περίμενα 3-4 χρόνια την ευκαιρία να επιστρέψω στο NBA, ακόμα και αν θα ήταν με two-way συμβόλαιο. Ήθελα να ανοίξω ξανά αυτή την πόρτα και έχω μία σπουδαία ευκαιρία σε έναν σπουδαίο οργανισμό, μία ομάδα που είναι ενθουσιασμένη για εμένα και εγώ για αυτήν».
Η επιστροφή ήταν μια επανάληψη. Μήτηρ μαθήσεως; Όχι απαραίτητα! Το ξεκίνημά του στο Ντάλας έμοιαζε ελπιδοφόρο, παρά τις φήμες ότι θα ήταν ο τελευταίος παίκτης που θα κοπεί από το ρόστερ. Έπαιξε σε τρία παιχνίδια. Ενδιάμεσα, βίωνε τα γνωστά πήγαινε-έλα. Στη G-League είχε κάποιες εκπληκτικές βραδιές. 39 πόντοι με 9/12 τρίποντα. 47 πόντοι με οκτώ τρίποντα. 41 πόντοι με οκτώ τρίποντα. 28 πόντοι με πέντε τρίποντα. Ήταν διατεθειμένος να προσπαθεί όσο χρειάζεται για να το καταφέρει. Αλλά θα το κατάφερνε; 25 Δεκεμβρίου ήταν το τελευταίο. Χριστούγεννα, με αντίπαλο το Λος Άντζελες. Όνειρο δεν είναι; Μπήκε στο παρκέ 1.24 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα. 84 δευτερόλεπτα. Μήπως τόσο διαρκεί τελικά ένα όνειρο;
