Ζούμε στην εποχή του άσπρου και του μαύρου. Δεν εννοώ την εποχή του ΠΑΟΚ ασφαλώς. Εννοώ την εποχή όπου οι - έτσι κι αλλιώς δυσδιάκριτες για πολλούς - ενδιάμεσες αποχρώσεις έχουν σχεδόν εξαφανιστεί! Τα πάντα είναι ή καλά ή κακά. Ή με εμάς, ή με τους άλλους. Τα πάντα είναι, δυστυχώς, ολοένα και περισσότερο ακραία. Οι περισσότερες προσπάθειες για ψύχραιμη, μετριοπαθή προσέγγιση ενός θέματος, συνήθως καταπνίγονται από τις φωνές, τις κατάρες και την οργή του πλήθους (που ενδεχομένως να μην είναι τόσο πλήθος, είναι πάντως θορυβώδες και σχεδόν αναγκαστικά ορίζει την ατζέντα κάθε συζήτησης).
Συμβαίνει σχεδόν στα πάντα. Ακόμα και τα σοβαρότερα ζητήματα της δημόσιας ζωής αντιμετωπίζονται με τον ίδιο, υπεραπλουστετικό, διχαστικό και επικίνδυνο τρόπο. Όταν η κουβέντα για τις καταλήψεις ας πούμε, γίνεται όπως γίνεται, δεν θα μπορούσε κάποιος να προσδοκά σοβαρές αναλύσεις για μια …ποδοσφαιρική εκπομπή.
Ο Ντέμης στο Open TV λοιπόν. Όχι ένας παρουσιαστής κυριακάτικης αθλητικής εκπομπής σε ένα ιδιωτικό κανάλι. Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, πρώην πρόεδρος και πρώην λατρεμένος της Original, στο κανάλι του Ιβάν Σαββίδη, του αφεντικού του ΠΑΟΚ. Εκρηκτικό μείγμα ευθύς – εξαρχής!
Μπινελίκια από τους ΑΕΚτσήδες για τον Ντέμη που ξεπουλήθηκε στον Σαββίδη, μπινελίκια από τους ΠΑΟΚτσήδες που το αφεντικό έχει την …αφέλεια να μη θέλει το κανάλι του να γίνει PAOK TV.
Άσπρο - μαύρο! Ο Κονέ «προσβάλει τον ΠΑΟΚ , ξύπνα Ιβάν, μη βάζεις αυτογκολ και μην δίνεις δικαιώματα στους χαμουτζήδες!». Ο Βιεϊρίνια «προσβάλει την ΑΕΚ και δεν τολμά κανείς να τον ρωτήσει τι έπρεπε να γίνει μετά την εισβολή του Σαββίδη στο γήπεδο – ντροπή σου ρε Ντέμη». Η προκατάληψη των μεν που βλέπουν την εκπομπή με αποκλειστικό στόχο να επιβεβαιώσουν το «ξεπούλημα» του Ντέμη και των δε που την βλέπουν για να επιβεβαιώσουν ότι ο ΠΑΟΚ διοικείται από φλώρους, δεν νικιέται.
Ο κόσμος θέλει να ακούει μόνο αυτά που του αρέσουν. Και ταυτόχρονα ακούει μόνο αυτά που θέλει. Ο Σαββόπουλος (πολλά χρόνια πριν το ρίξει στα σκαμπίλια στα οπίσθια ευειδούς στρίπερ), είχε τραγουδήσει για έναν «Άγγελο – Εξάγγελο», ο οποίος «αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα» (η μουσική ήταν του Μπομ Ντύλαν).
Υπό μία έννοια λοιπόν, ο Ντέμης έχει ένα βουνό να ανέβει. Και το ήξερε εκ των προτέρων. Δεν δικαιολογείται να μην το ήξερε. Υποθέτω ότι δέχτηκε να προσπαθήσει με την πεποίθηση ότι εκτός των αθεράπευτα κολλημένων, υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων εκεί έξω που θέλει να ξεβολευτεί – θέλει με πιο απλά λόγια να δει μια ποδοσφαιρική εκπομπή που θα μιλά κυρίως για ποδόσφαιρο. Για την ακρίβεια, μια ποδοσφαιρική εκπομπή με ποδοσφαιριστές που θα μιλούν για ποδόσφαιρο.
Προς το παρόν, για να πω την αλήθεια, θεωρώ ότι ακόμα και αυτό δεν το κάνει όσο καλά θα επιθυμούσαμε (εμείς οι ..λοξοί). Υπάρχουν κενά, υπάρχει μάλλον επιφανειακή προσέγγιση σε κάποια θέματα και , ναι, υπάρχει και μια διάθεση ίσων αποστάσεων και άρα φοβικότητα. Αλλά είναι ολοφάνερο επίσης ότι υπάρχει και η διάθεση, όπως και η ικανότητα βελτίωσης. Αρκεί να μην επηρεαστούν οι συντελεστές από το δηλητήριο που κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα. Και κυρίως, να έχει δίκιο ο Νικολαΐδης στην αρχική του υπόθεσή του ότι στην εποχή του «άσπρου και του μαύρου», υπάρχει κοινό που αντιλαμβάνεται, εκτιμά και εντέλει αποζητά τις ενδιάμεσες αποχρώσεις.
Υ.Γ. Κάτι τελευταίο. Ο Μελισσανίδης, μετά την περυσινή «ήρεμη» χρονιά, φέτος έβγαλε ανακοίνωση εναντίον ετούτου εδώ του site που του άσκησε κριτική και -για να το πω κομψά – δεν διευκόλυνε τη ζωή των ρεπόρτερ ΑΕΚ που σκέφτηκαν να δουλέψουν στο SDNA.
Για τον Μαρινάκη και τη σχέση του με τα ΜΜΕ και την κριτική, δεν χρειάζεται να πω τίποτα.
Ο Ιβάν Σαββίδης στο κανάλι του, δίνει εκπομπή στον Ντέμη και πλήρη ελευθερία για πει ό,τι θέλει. Όποιος ΠΑΟΚτσής δεν βλέπει τη διαφορά και δεν χαίρεται για αυτήν, μάλλον ονειρεύεται επικοινωνία σε στιλ Καραπαπά , κυρ – Σάββα και Τσουκαλά.
Μακριά από μας παιδιά, μακριά από μας…
