Αν τους ρωτήσεις, θα έχουν όλοι να θυμηθούν να σου πουν. Όσοι το έζησαν. Όσοι το ένιωσαν. Οι πρωταγωνιστές. Οι οπαδοί. Μια λέξη χρειάζεται μόνο να αναφέρεις, κι αυτή ίσως να μην προλάβεις καν να την ολοκληρώσεις. Γιατί θυμούνται. Γιατί ξέρουν. Γιατί πόνεσαν. Γιατί ξύπνησαν λίγο πριν πέσουν. Σαν το εφιάλτη που σε κάνει να πεταχτείς κατάκοπος και αγχωμένος. Δεν μπορείς, λέει, να δεις στον ύπνο σου ότι πέφτεις. Αν δεν ξυπνήσεις, θα πεθάνεις. Μύθος; Πραγματικότητα; Ποιος ξέρει; Και με τον ίδιο τρόπο, ποιος ξέρει αν ο Παναθηναϊκός θα ζούσε σήμερα, αν εκείνο το απόγευμα στο Αιγίνιο τα πράγματα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά;
Το κάρμα, λένε, επιστρέφει συμπεριφορές. Η μοίρα, λένε, ξέρει τι κάνει. Έχε εμπιστοσύνη, λένε, στη διαδικασία. Ο Θεός, λένε, δε θα σε δοκιμάσει με περισσότερα από όσα αντέχεις. 26 Απριλίου ήταν. Όχι και τόσο μακριά. 2018, μόλις τέσσερα χρόνια μακριά. Δύο κανονικά, δύο του τρελού και η καταμέτρηση (σ.σ. για τα χρόνια του τρελού) συνεχίζεται! «Από την πρώτη μέρα ξέραμε πως θα παίξουμε πλέι άουτ και πως θα φτάσει η ημέρα που θα δώσουμε τον αγώνα «χωρίς αύριο» για την επιβίωση όπως αυτόν που δώσαμε στο Αιγίνιο. Για αυτό τα παιδιά έτρωγαν σίδερα σήμερα στο Αιγίνιο. Ούτε εμείς, ούτε οι παράγοντες, ούτε οι χορηγοί μας, ούτε ο κόσμος θέλει τον Παναθηναϊκό να παίζει μπαράζ επιβίωσης, αλλά για να γίνεις μεγάλος πρέπει να τα ζήσεις όλα και να φτάσεις να παλεύεις για τα αυτονόητα. Αυτές είναι εμπειρίες ζωής για όλους μας που υπηρετούμε αυτόν τον σύλλογο και τώρα έχουμε έναν ακόμα λόγο να δουλέψουμε σκληρά για να τον δούμε να ανακάμπτει».
Ποιος καλύτερος να στο περιγράψει από τον Δημήτρη Ανδρεόπουλο; Προπονητής τότε, προπονητής τώρα ̇πώς, όμως, αλήθεια να συγκρίνεις το τότε με το τώρα; Πώς συγκρίνονται δύο στιγμές τόσο εκ διαμέτρου διαφορετικές μεταξύ τους; Μην είστε αδαείς. Αθλητισμός είναι! Ο αθλητισμός είναι μόνο στιγμές. Είναι κορύφωση, είναι πόνος, είναι δάκρυα, είναι απόγνωση, είναι απελπισία, είναι ταπείνωση, είναι περηφάνια, είναι καρδιά, είναι ψυχή. Μαχητική, λένε, ψυχή. Εκείνη που κράτησε τον Παναθηναϊκό το 2018. Εκείνη που έφερε το League Cup το 2020. Εκείνη που έφερε το πρωτάθλημα το 2020. Εκείνη που λίγο έλειψε να φέρει μέχρι και μια επική πρόκριση στον τελικό του CEV Challenge Cup. Εκείνη που έφερε ξανά τον τίτλο του πρωταθλήματος. Αθλητισμός είναι στιγμές… Ο Παναθηναϊκός ήταν στιγμές…
- Ήταν το καρφί του Τέπαν που έφυγε άουτ και του έδωσε τον τίτλο… «Ισχύει το ότι ήρθαμε και πήραμε το πρωτάθλημα στην έδρα του Ολυμπιακού, όμως δεν είχαμε ποτέ στο μυαλό μας κάτι που δεν αρμόζει στην ιστορία και τα πιστεύω του Παναθηναϊκού: να έρθουμε, δηλαδή, να πάρουμε... επί τούτου εδώ τον τίτλο. Εμείς θέλαμε απλά να το πάρουμε- είτε εδώ είτε στον Άγιο Θωμά είτε στην έδρα του ΠΑΟΚ, οπουδήποτε. Δε μας «τρέλαινε» δηλαδή η ιδέα να το πάρουμε στην έδρα του αιώνιου αντιπάλου μας, αλλά απλά να κάνουμε τη δουλειά μας».
αλλά…
ήταν και η ήττα στη Σύρο με 3-0 και χωρίς επί της ουσίας να απειλήσει ποτέ τον Φοίνικα. «Κάναμε άσχημο παιχνίδι και νομίζω ότι με αυτή την απόδοση δεν δικαιούμαστε τίποτα παραπάνω από μία ήττα με 3-0. Πολύ νωθροί, με πολύ αργές κινήσεις, όσο και να προσπαθούσαμε να το αλλάξουμε δεν άλλαξε τίποτα, άρα μία φυσιολογική ήττα με αυτή την απόδοση τη δική μας. Κατά την άποψή μου ήταν ανοιχτά τα πάντα στην υπόθεση τίτλος, και παραμένουν».
- Ήταν η νίκη με 3-0 επί του Ολυμπιακού στον Άγιο Θωμά… «Αυτή την στιγμή εγώ προσπερνάω το γηπεδικό που έτσι κι αλλιώς θα κριθεί σε λίγες μέρες. Κάναμε μία πολύ μεγάλη και σημαντική νίκη στην προσπάθειά που κάνουμε για να πάρουμε και πάλι το πρωτάθλημα. Ακόμη όμως δεν έχουμε πετύχει τίποτα, χαμηλά το κεφάλι έχουμε όλοι στην ομάδα και μένουμε προσηλωμένοι στον στόχο μας που δεν είναι άλλος από το πρωτάθλημα».
αλλά…
ήταν και το σοκ που ακολούθησε με την τιμωρία της έδρας του Παναθηναϊκού, κάτι που μεταφραζόταν σε αναμέτρηση κεκλεισμένων των θυρών απέναντι στον ΠΑΟΚ. «Μας έστειλαν με 5η κλήση στον αθλητικό δικαστή για ένα υβριστικό σύνθημα (!) στον αγώνα με τον Ολυμπιακό και για πρώτη φορά στην ιστορία του αθλητισμού ένα αθλητικό σωματείο τιμωρείται με ποινή κεκλεισμένων των θυρών για υβριστικό σύνθημα. Ο παρατηρητής της ΔΕΑΒ, Μάρκος Συρίγος δεν διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε το παραμικρό επεισόδιο στο γήπεδο παρά μόνο έσπευσε να καταγράψει ένα υβριστικό σύνθημα προκειμένου να μας στείλει σε απολογία. Συγκεντρώνουμε ήδη υλικό που θα παραδοθεί στις αρμόδιες αρχές για να διαπιστώσουν τι ακριβώς συμβαίνει στο φετινό πρωτάθλημα και πως καταπατήθηκε κάθε έννοια ισονομίας. Η λέξη «ντροπή» χάνει το νόημα της με όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται».
- Ήταν η νίκη επί του ΠΑΟΚ με 3-0 στο κεκλεισμένων των θυρών παιχνίδι… «Κάθε ομάδα που παίρνει το πρωτάθλημα είναι άξια για να το κατακτήσει. Είναι ένας μεγάλος μαραθώνιος το πρωτάθλημα, άρα ο πρωταθλητής είναι πάντα άξιος. Χρειαζόμαστε μόνο νίκες και στη συνέχεια. Απομένουν τρεις αγωνιστικές, αν ο Παναθηναϊκός κερδίσει τα παιχνίδια θα πάρει το πρωτάθλημα, αν δεν νικήσει δεν θα το πάρει. Είναι απλό».
αλλά…
Ήταν και το κύπελλο Ελλάδας, που τελείωσε νωρίς για τον Παναθηναϊκό. Ηττήθηκε στον προημιτελικό από τον Φοίνικα Σύρου με 3-1 σετ και δεν έφτασε ποτέ στο φάιναλ φορ.
- Ήταν η νίκη μέσα στην Πυλαία επί του ΠΑΟΚ με 3-1, μια νίκη που τον έφερε στην κορυφή της βαθμολογίας. «Καθαρή νίκη, σπουδαία νίκη. Είχαμε πληγωθεί από τον ΠΑΟΚ με τις δύο ήττες που κάναμε. Θέλαμε να κάνουμε την πρώτη μας νίκη και τα καταφέραμε. Έχει δρόμο ακόμα. Έχει οκτώ παιχνίδια και είναι δύσκολο. Μακάρι να παίζαμε στον τελικό και ας γίνονταν ό,τι ήθελε. Είναι δύσκολο πρωτάθλημα για όλες τις ομάδες. Υπάρχει η κούραση, τα πάντα. Είναι όμορφο και όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο».
αλλά…
ήταν και οι δύο προηγούμενες ήττες από τον ΠΑΟΚ, τόσο στη Θεσσαλονίκη, όσο και στο κλειστό του Αγίου Θωμά στην πρώτη φάση του πρωταθλήματος. «Όλα χρειάζονται για να επανέλθεις από μία δύσκολη κατάσταση και κυρίως σταθερότητα. Είμαστε πεινασμένοι. Είναι Φλεβάρης και είμαστε μέσα και τους τέσσερις στόχους μας. Στο παιχνίδι υπάρχει και η ήττα. Νιώθουμε δυνατοί παρά τη σημερινή ήττα. Θα διεκδικήσουμε μέχρι τέλους τα πάντα»
- Ήταν η νίκη επί του Ολυμπιακού στο Μαρούσι στο φινάλε της πρώτης φάσης του πρωταθλήματος. «Ήρθε μία νίκη που τη θέλαμε και ψυχολογικά και να μας δώσει δύναμη για την Τετάρτη. Η ομάδα παλεύει κάθε αγώνα. Δε μας νοιάζει τώρα το αποτέλεσμα. Δεν παίζει μεγάλο ρόλο η νίκη αυτή την στιγμή. Η ομάδα είναι στον δρόμο για να επανέλθει σωματικά γιατί ψυχικά είναι εδώ».
αλλά…
Ήταν και η ήττα (ξανά) στη Σύρο στο διάστημα που πέρασε κάμψη η ομάδα του Παναθηναϊκού. «Προσπαθήσαμε στον αγώνα. Δε μας βγήκαν αυτά που θέλαμε. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Δώσαμε σκληρό αγώνα. Φτάσαμε κοντά σε παρατάση, ειδικά στο 2ο σετ. Είχαμε ευκαιρία να το κατακτήσουμε για να φέρουμε το ματς στα ίσια αλλά δεν τα καταφέραμε. Κάναμε μία ήττα. Αυτό είναι όλο. Οι μάχες που δίνονται έχουν και ήττες που είναι στο πρόγραμμα. Συνεχίζουμε τη δουλειά μας μέχρι το τέλος θέλοντας να πετύχουμε τους μεγάλους στόχους που έχουμε θέσει».
- Ήταν η σπουδαία πρόκριση μέσα στην Ισπανία με το χρυσό σετ, που τον έφερε στα ημιτελικά του CEV Challenge Cup. «Πήραμε μια πολύ μεγάλη πρόκριση στα ημιτελικά του Challenge Cup. Γνωρίζαμε από την αρχή ότι ήταν ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι παρά το σκορ του πρώτου αγώνα. Όλη η ομάδα θέλει να αφιερώσει ιδιαιτέρως την πρόκριση στους 50 ηρωικούς φιλάθλους μας που μας έσπρωχναν επί δύο ώρες για να πάρουμε την πρόκριση. Και τώρα θα έχουμε μια ολόκληρη πράσινη κερκίδα στην Άγκυρα για το επόμενο ματς».
αλλά…
Ήταν και η προσγείωση στην πραγματικότητα και η αποδοχή της δυναμικής ενός σπουδαίου αντιπάλου, όπως η Χάλκμπανκ. Ο πόνος που ακολουθεί την ευφορία, η αίσθηση του να είσαι τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά. «Για εμάς που ασχολούμαστε πιο στενά με το βόλεϊ, οι λεπτομέρειες που είδαμε κυρίως στα δύο πρώτα σετ σήμερα μας δείχνουν ότι η Χάλκμπανκ είναι μία ομάδα υψηλού επιπέδου. Οι ενέργειές τους ιδιαίτερα στα δύο πρώτα σετ ήταν τέτοιες που δε μπορούσαμε να τους αντιμετωπίσουμε. Δίκαια είναι αήττητη και φτάνει στον τελικό. Εμείς προσπαθήσαμε μέχρι το τέλος να διεκδικήσουμε το παιχνίδι. Αυτό κάνουμε πάντα. Δεν έχει νόημα να κάνουμε απολογισμό. Αυτός ο ημιτελικός είναι η αρχή αυτού που θέλουμε να φτιάξουμε. Τώρα αρχίζουμε. Δεν είναι το τέλος είναι η αρχή».
- Ήταν οι πανηγυρισμοί στο τέλος του αγώνα χθες στο κλειστό του Ρέντη. Ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ήταν η ανατροπή στη βαθμολογία. Ήταν η πίστη στην ομάδα. Ήταν η ψυχή.
αλλά…
ήταν (και) η επικράτηση επί της Νίκης Αιγινίου στις 26 Απριλίου του 2018. Μόλις τέσσερα χρόνια πριν. Γιατί ο αθλητισμός είναι μόνο στιγμές. Είναι κορύφωση, είναι πόνος, είναι δάκρυα, είναι απόγνωση, είναι απελπισία, είναι ταπείνωση, είναι περηφάνια, είναι καρδιά, είναι ψυχή. Μαχητική, λένε, ψυχή.
