Το μετάλλιο -στα δικά μου μάτια- το είχε φορέσει στο στήθος από το πρωί. Από τον αγώνα για την φάση των «32» απέναντι σε έναν Δομηνικάνο αθλητή. Όταν η άμμος στην κλεψύδρα τελείωσε και η η πρόκριση στον επόμενο γύρο επισημοποιήθηκε, το πρώτο πράγμα που έκανε δεν ήταν να πανηγυρίσει, να σφίξει τις γροθιές, αλλά να τον πάρει μία παρηγορητική αγκαλιά.
Δεν ήταν προσποιητό. Δεν ήταν δήθεν. Το επανέλαβε και με τον ηττημένο για την φάση των «16». Έκανε το ίδιο και στον ημιτελικό του ρεπεσάζ. Έκανε ακριβώς το ίδιο και στον τελικό για το χάλκινο μετάλλιο.
Σκέψου το λιγάκι. Στην μεγαλύτερη στιγμή του, στην κορύφωση του, στην έκρηξη των συναισθημάτων, στην επίτευξη του ονείρου του, ο Θοδωρής Τσελίδης σκέφτηκε πρώτα τον… άλλον!
Γεμάτος ενσυναίσθηση, μπήκε στην στολή αυτού που είχε απέναντι. Ένιωσε τον πόνο του, την συντριβή του. Κι αυτό ισούται με εκατό μετάλλια. Όχι, στην πραγματικότητα, δεν αποτιμάται.
Δεν σκέφτονται όλοι όπως εκείνος. Όταν είδε τον δικό του κόσμο να καταρρέει, όταν ηττήθηκε στον προημιτελικό από μία στιγμή απροσεξίας, άκρατου ενθουσιασμού, ο γεμάτος έπαρση Γάλλος αντίπαλος, το μόνο που σκέφτηκε ήταν να πανηγυρίσει με την εξέδρα. Δεν είναι όλοι το ίδιο.
Ο ηθικός κώδικας του τζούντο είναι: ευγένεια, θάρρος, ειλικρίνεια, αυτοέλεγχος, τιμή, σεμνότητα, φιλία, σεβασμός. Κι ο Θόδωρος Τσελίδης ή ο Φίοντορ Νικολάγεβιτς Τσελίντι αν προτιμάτε, αυτός ο γίγαντας από την Βόρεια Οσσετία απέδειξε ότι τιμά το τζουντόγκι που φοράει.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι υπέροχοι, είναι μοναδικοί, είναι ασύγκριτοι, όχι γιατί δίνουν μετάλλια. Αλλά γιατί δημιουργούν πρότυπα. Σε έναν απόλυτα τοξικό κόσμο, είναι μία όαση ευγένειας, ευπρέπειας, αξιοπρέπειας, ήθους, άμιλλας.
Ακριβώς το ίδιο μετάλλιο -δεν έχει σημασία το χρώμα- το έχουν κερδίσει (πάντα στα δικά μου μάτια) και η Ελισσάβετ Τελτσίδου αναρωτήθηκε φωναχτά αν έχει την δύναμη να συνεχίσει.
Το έχει κερδίσει η γεμάτη αξιοπρέπεια Δώρα Γκουντούρα. Το έχει κερδίσει ο 44χρονος αειθαλής Παναγιώτης Γκιώνης με τους έξι Ολυμπιακούς Αγώνες στο βιογραφικό του.
Το έχουν κερδίσει οι τιτάνες της κωπηλασίας που προκρίθηκαν σε τρεις τελικούς, το απόλυτο σύμβολο για όλους όσοι τραβάνε το δικό τους κουπί καθημερινά, με δεκάδες, χιλιάδες προσωπικές μάχες -οι περισσότερες άνισες.
Σε αυτή την κινούμενη άμμο της καθημερινότητας, σε αυτό τον τοξικό βούρκο, αυτοί οι ήρωες της διπλανής πόρτας είναι μία σπάνια αφορμή για να να σηκωθούμε.
Λίγο ακόμα ακόμα να σηκωθούμε, όπως έγραψε και ο Σεφέρης.
Λίγο ψηλότερα…
