Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το 0-0. Για να είμαι ακριβής, με βάση την εικόνα του αγώνα και την εποχή που βρισκόμαστε, πάλι καλά να λέμε.
Έχω όμως πρόβλημα με τον τρόπο που έφτασαν οι ερυθρόλευκοι σε αυτό το αποτέλεσμα. Γιατί μπορεί ο Ολυμπιακός να έχει ποιοτικότερο ρόστερ από τη Ναϊμέγκεν, μπορεί να παίζει στο Καραϊσκάκη, όμως για 90 λεπτά δυσκολεύτηκε αφάνταστα να δημιουργήσει μία πραγματικά καθαρή φάση. Και αυτό δεν μπορείς να το προσπεράσεις επειδή βρισκόμαστε στις αρχές Αυγούστου.
Οι αριθμοί λένε 12 τελικές για τον Ολυμπιακό, 13 για τη Ναϊμέγκεν, 5-4 εντός εστίας και 54%-46% κατοχή. Αν έβλεπες μόνο τα στατιστικά, θα έλεγες ότι παρακολούθησες ένα σχεδόν μοιρασμένο παιχνίδι.
Και πράγματι ήταν. Μόνο που οι Ολλανδοί έβγαζαν περισσότερη ταχύτητα, δύναμη και ενέργεια. Κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο υπήρξε ένα 15λεπτο-20λεπτο στο οποίο ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να τους ακολουθήσει αθλητικά και το γήπεδο άρχισε να γέρνει επικίνδυνα.
Σαν να γνωρίστηκαν χθες
Αυτό που επίσης με προβλημάτισε, το κυριότερο δηλαδή, ήταν η εικόνα με την μπάλα.
Η ανάπτυξη ήταν προβλέψιμη, με τις διαγώνιες μεγάλες μεταβιβάσεις να επαναλαμβάνονται και τον Ολυμπιακό να δυσκολεύεται να βρει συνεργασίες, παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές και τρόπους να φτάσει οργανωμένα στην περιοχή.
Οι αποστάσεις στα χαφ ήταν μεγάλες και εκεί βρίσκεται αυτή τη στιγμή ίσως το σημαντικότερο αγωνιστικό πρόβλημα της ομάδας. Το οποίο πρόβλημα ερχεται από πέρυσι και αποκλειστικός υπεύθυνος για αυτό είναι ο Μεντιλίμπαρ.
Υπήρχαν στιγμές που έβλεπες τον Ολυμπιακό και σου έδινε την εντύπωση ότι αυτοί οι ποδοσφαιριστές δεν έρχονται από την προηγούμενη σεζόν. Ότι γνωρίστηκαν πριν από λίγες ημέρες.
Ήθελαν, προσπάθησαν, έτρεξαν αλλά δεν μπορούσαν. Και δυστυχώς, στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, η θέληση δεν αρκεί πάντα.
Ίσως είναι χαρακτηριστικό ότι κορυφαίος για μένα ήταν ο Γκαρθία. Προσπάθησε να βρίσκεται παντού, να καλύψει χώρους, να δώσει βοήθειες, να κρατήσει ισορροπίες. Και όταν σε ένα τέτοιο παιχνίδι ξεχωρίζει περισσότερο ο παίκτης που προσπαθεί να σβήσει φωτιές παρά εκείνοι που πρέπει να τις ανάψουν στην αντίπαλη περιοχή, κάτι λέει αυτό για τη δημιουργία του Ολυμπιακού.
Ρόκα και Πόποβιτς εδειξαν πράγματα
Ο Ρόκα ήταν από τις ευχάριστες εικόνες της βραδιάς. Δραστήριος, γρήγορος, τεχνίτης, με την ικανότητα να έρθει προς τα μέσα και να δημιουργήσει καταστάσεις. Δείχνει ότι ίσως κάτι βρήκε ο Ολυμπιακός στα εξτρέμ.
Ενδιαφέρον είχε και το παιχνίδι του Πόποβιτς. Μπήκε με εμφανές άγχος. Είχε δύο νευρικές αντιδράσεις στο 17' και στο 28', στη δεύτερη περίπτωση ευτυχώς για τον ίδιο η φάση ήταν οφσάιντ. Όσο περνούσε όμως η ώρα ηρέμησε. Άρχισε να διαβάζει καλύτερα το παιχνίδι και είχε καλές επεμβάσεις στο 45' και στο 53'.
Αυτό επίσης είναι μέρος αυτών των αγώνων. Νέοι παίκτες, καινούργιοι ρόλοι, πίεση, πρώτο επίσημο παιχνίδι.
Ο Ελ Κααμπί ήταν ο γνωστός Ελ Κααμπί. Έτρεχε παντού, πίεζε, ζητούσε μπάλες, έδινε μάχες. Αλλά για να γίνει επικίνδυνος ένας επιθετικός πρέπει κάποιος και να τον τροφοδοτήσει.
Το μηδέν απέναντι σε αυτή τη Ναϊμέγκεν μετράει
Υπάρχει όμως και κάτι που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στην κριτική.
Ο Ολυμπιακός κράτησε στο μηδέν μια ομάδα που την περασμένη σεζόν πέτυχε 77 γκολ και είχε τη δεύτερη καλύτερη επίθεση στην Ολλανδία. Δεν είναι λίγο.
Ειδικά από τη στιγμή που η Ναϊμέγκεν είχε τα διαστήματά της, είχε ένταση και έδειξε ότι αν της αφήσεις χώρους μπορεί να σε τιμωρήσει.
Ο Ολυμπιακός πρόσεξε αρκετά την άμυνά του και τελικά πέτυχε έναν στόχο που στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή έχει σημασία: δεν πηγαίνει στην Ολλανδία κυνηγώντας το σκορ.
Για Σάλιακα και Μαφέο έχω ακόμη ερωτηματικά. Δεν μπορώ να πω ότι οι λύσεις στα δεξιά με έπεισαν.
Ο Σάλιακας δεν δημιούργησε τις προϋποθέσεις που θα περίμενα όταν κλήθηκε να λειτουργήσει ουσιαστικά ως αντί-Ροντινέι, ενώ ο Μαφέο με την είσοδό του δέχθηκε σχεδόν αμέσως δύο φάσεις από την πλευρά του.
Για ομάδα που θέλει να περάσει προκριματικά Champions League και να φτάσει στη League Phase, περιμένω περισσότερα. Ο Ροντινέι τουλάχιστον ήταν κινητικός, είχε διάθεση να ανέβει και προσπάθησε να δώσει πράγματα επιθετικά.
Είναι Αύγουστος, αλλά ο κόσμος δικαιούται να ξενερώσει
Και τώρα έρχεται η απαραίτητη υποσημείωση. Είναι 4 Αυγούστου. Θα ήταν παράλογο να απαιτούμε από τον Ολυμπιακό να έχει διάρκεια, ένταση και αυτοματισμούς ομάδας που έχει 3-4 μήνες στο κοντέρ. Το ρόστερ δεν έχει ολοκληρωθεί και αναμένονται ακόμη σημαντικές προσθήκες. Ο Φορτούνης, ο Σα, ο χαφ που πρέπει να έρθει, ο αριστερός μπακ. Η ομάδα που είδαμε απέναντι στη Ναϊμέγκεν δεν είναι αυτή που λογικά θα βλέπουμε σε δύο μήνες.
Αυτό όμως δεν ακυρώνει όσα είδαμε. Ούτε μπορεί κάποιος να πει στον κόσμο ότι δεν δικαιούται να ξενερώσει.
Η γιούχα στο τέλος ήταν απολύτως κατανοητή, επειδή ο κόσμος περίμενε να δει κάτι περισσότερο από μια ομάδα που προσπαθεί χωρίς να ξέρει ακριβώς πώς θα δημιουργήσει.
Σε μία εβδομάδα δεν πρόκειται να λυθούν όλα. Στην Ολλανδία όμως ο Ολυμπιακός θα πρέπει να παρουσιαστεί πιο συμπαγής, με μικρότερες αποστάσεις και με περισσότερο μυαλό στην ενδεκάδα και το παιχνίδι του.
Η κλήρωση δεν ήταν καλή εξαρχής. Και ούτε ο δρόμος μετά τη Ναϊμέγκεν, εφόσον έρθει η πρόκριση, είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Το αντίθετο.
Τουλαχιατον το 0-0 κρατά τα πάντα ανοιχτά και αυτό είναι το καλό νέο. Το κακό είναι ότι ο Ολυμπιακός πρέπει μέσα σε μία εβδομάδα να βρει πράγματα που χθες βράδυ έμοιαζαν να του λείπουν πολύ περισσότερο από ένα γκολ.
