«Έχετε κι εσείς την εντύπωση ότι ο μόνος λόγος που γίνονται εκλογές είναι για να διαπιστωθεί αν οι δημοσκοπήσεις είναι σωστές;» διερωτάται χαριτολογώντας ο Αμερικανός ταχυδακτυλουργός και συγγραφέας Ρόμπερτ Όρμπεν…
Όχι φυσικά, όμως οι δημοσκοπήσεις σίγουρα γίνονται (και) για να διαπιστώσουμε πως έρχονται εκλογές…
Μένουμε σπίτι, δεν σκεφτόμαστε καν να ανοίξουμε την πόρτα στον κορονοϊό και απολαμβάνουμε ταινίες ξεχασμένες, σειρές εκατοντάδων επεισοδίων που κάποια στιγμή νομίζεις ότι κι εσύ πρωταγωνιστείς, τους ειδικούς επί της πανδημίας να εικάζουν το μέλλον, και τελευταία παρακολουθούμε και δημοσκοπήσεις… Ναι δημοσκοπήσεις. Πόσο δημοφιλής είναι ο κύριος Τσιόδρας, πόσο ανέβηκε στην εκτίμησή μας ο πρώην δήμαρχος Βύρωνα κύριος Χαρδαλιάς και κάπου πίσω πίσω, αλλά με έντονα γράμματα, όπως οι λαμπεροι guest star του Χόιγουντ, το πόσο ψηλά έχει φθάσει η δημοτικότητα του Πρωθυπουργού. Κι εδώ και δυο εβδομάδες, από τις παραπολιτικές στήλες των Μέσων, έχει αρχίσει με τρόπο πονηρό μια οιονεί προεκλογική περίοδος…
Η κυβέρνηση δείχνει ανοδικές τάσεις στη συνείδηση του λαού, ο Μητσοτάκης απολαμβάνει τον τίτλο: «Καταλληλότερος για πρωθυπουργός», οι χειρισμοί των ιθυνόντων στην υπόθεση της κρίσης του κορονοϊού τυγχάνουν σχεδόν καθολικής αποδοχής και το «αύριο» μπορεί να μην γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει, αλλά αν «ξημερώσει» οι εκλογές θα είναι πάνω πάνω στην ατζέντα των κρατούντων.
Βέβαια, όλοι εκείνοι που καθοδηγούν τον Πρωθυπουργό και τον συμβουλεύουν για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες μόλις βγούμε από τις ΜΕΘ του σπιτιού μας, παραγνωρίζουν το σύνδρομο της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία», ή το ερμηνεύουν (σε φιλοκυβερνητικά Μέσα) ως μη επαρκές αναλυτικό εργαλείο…
Είναι διαπιστωμένο και ιστορικά αποδεδειγμένο, πως σε περιόδους κρίσεων ο λαός συσπειρώνεται γύρω από τους κυβερνώντες: Υπό την «σημαία». Είναι η έκφραση της ανάγκης για εμπιστοσύνη της ηγεσίας, όποια κι αν είναι αυτή, κάτω από την απειλή εξωτερικού εχθρού, στην προκειμένη περίπτωση του κορονοϊού. Κι έτσι παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες τη δημοτικότητα του Εμανουέλ Μακρόν να ανεβαίνει, του Τζουζέπε Κόντε – παρά τις εκατόμβες των νεκρών Ιταλών – να αγγίζει το 71%, του Αυστριακού Σεμπάστιαν Κουρτς από το 40% να εκτοξεύεται στο 77%! Ακόμη και ο Μπόρις Τζόνσον μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο έχει υψηλή αποδοχή στην κοινή γνώμη.
Η Μέρκελ βλέπει τις «μετοχές» τις να κερδίζουν το χαμένο έδαφος, ο Μαρκ Ρούτε της Ολλανδίας, παρά τους αμφιλεγόμενους χειρισμούς στην πανδημία, βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα αναγνώρισης. Το φαινόμενο συνεπώς δεν είναι ούτε Ελληνικό, ούτε πρωτόγνωρο. Όπως πρωτόγνωρο δεν είναι το γεγονός πως μόλις εκτονώνεται μια κρίση, ξεθυμαίνει και το αψύ άρωμα των δημοσκοπήσεων…
Γι’ αυτό ας μην βιάζονται να ερμηνεύσουν κατά το δοκούν οι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού την άνοδο της δημοτικότητάς του. Κι επειδή στις μέρες μας είναι της μόδας η φράση «ανοσία της αγέλης», την αγέλη και τον όχλο να μην τον εμπιστεύεστε κύριοι. Διαβάστε τον Κικέρωνα και προβληματιστείτε: «Νihil est incertius volgo» (Τίποτε δεν είναι πιο αβέβαιο από τον όχλο). Κι αν τώρα είναι στην επικαιρότητα και χαίρουν αποδοχής οι κυβερνητικές αποφάσεις μην το λησμονείτε: Η μόδα είναι η στολή της αγέλης!
