MENU

Υπάρχουν στιγμές που όσα συμβαίνουν σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο δεν έχουν εξηγήσεις ούτε μέσα από την τακτική προσέγγιση, ούτε από την ψυχολογική. Για αυτό και είναι λάθος οποιαδήποτε αναφορά στο λάθος του Ζαχίντ, του Διούδη, του Δώνη, του Νταμπίζα.

Είναι λάθος ακόμα και να εντοπίζεται αυτή η εικόνα αποκλειστικά στις επιλογές Αλαφούζου με τον προπονητή και τον τεχνικό διευθυντή.

Τις μεγάλες ομάδες όμως τις διαχωρίζει από τις μικρές ένα μόνο στοιχείο. Ο κόσμος. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι σύλλογος μεγάλος κατ ευφημισμόν. Τον ακολουθούν εκατομμύρια πιστοί στην Αθήνα, τη χώρα, όπου υπάρχει ελληνισμός.

Πιστοί που απογοητευμένοι από την καταβαράθρωση του ποδοσφαίρου τμήματος την τελευταία διετία, τη συνειδητή απόφαση του Αλαφούζου να τον οδηγήσει στον όλεθρο, πατώντας μια μέρα ένα κουμπί, αποφάσισαν σταδιακά να απέχουν.

Γιατί απείχαν είναι ξεκάθαρο. Δεν ήταν Παναθηναϊκός, τον θύμιζαν μόνο οι φανέλες. Από την πολιτική του εκτός γηπέδου, ως το θέαμα εντός γηπέδου όλα φώναζαν ότι Παναθηναϊκός ήταν μόνο στο όνομα, στη φανέλα, στο σήμα.

Ο Αλαφούζος μέσα από την αφωνία της τελευταίας διετίας πέτυχε τον στόχο στο απόλυτο. Άφησε τον κόσμο να αδειάσει, και σταδιακά τραβούσε την πρίζα των αντιδράσεων. Βοήθησαν και τα πιτσιρίκια πέρυσι για να ξαναπάρει ζωή ο οργανισμός, αλλά αποδείχθηκε μια μάταιη προσπάθεια, μια εξαίρεση. Ο αποκλεισμός από τη Λαμία, το μηδέν στα ντέρμπι, ο τρόπος που ξεκίνησε φέτος είναι ο κανόνας. Αυτή η στάνη αυτό το γάλα βγάζει.

Για αυτό και εκτιμώ πως το ζήτημα δεν είναι αγωνιστικό. Καμία παραίτηση Δώνη, καμία απομάκρυνση Νταμπίζα δε μπορεί να σώσει τον Παναθηναϊκό. Το πολύ να τον συνεφέρει για μια, δύο, τρεις εβδομάδες. Ένα ηλεκτροσόκ συμβάλει πάντα στις ομάδες αλλά για λίγο.

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να συμβεί σήμερα είναι να αποφασίσει ο Αλαφούζος. Ο άνθρωπος πέτυχε το ακατόρθωτο. Έβαλε σχεδόν 100 εκατομμύρια στον Παναθηναϊκό και το 100% των Ελλήνων τον βρίζουν ή τον λυπούνται.

Το γυαλί ράγισε και δεν κολλάει πια. Τέλος.

Τώρα πια ο μόνος που μπορεί να πάρει σοβαρές αποφάσεις είναι ο κόσμος. Ο σύλλογος είναι δικός του, εκείνοι τον πονάνε, εκείνοι οφείλουν να αντιδράσουν. Είναι ανώνυμη εταιρία, αλλά οι μεγάλες ομάδες είναι λαικής βάσης, όχι εταιρικής. Όχι βέβαια να αντιδράσουν μέσα από το FB και το Twitter. Και προφανώς όχι με λαϊκά δικαστήρια, πεσίματα, λιντσαρίσματα, σπασμένα αμάξια και γραφεία. Οποιοσδήποτε τρόπος που θα ζημιώσει την ομάδα θα είναι λανθασμένος. Διότι ο Παναθηναϊκός έχει μπει σε mood που στο βάθος γράφει «ΑΕΚ 2013» και κάθε τι που θα συμβαίνει από δω και στο εξής πρέπει να συνυπολογιστεί.

Παρότι ο οργανωμένος κόσμος του είναι διασπασμένος, δεν υπάρχει πια άλλος δρόμος. Είτε παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και αλλάζει τα πάντα οδηγώντας σε μια ιστορική αλλαγή, είτε ο Παναθηναϊκός θα γίνει η πρώτη μεγάλη ομάδα η οποία θα καταστραφεί ενώ εκατομμύρια κόσμος κοιτά αδιάφορος τις εξελίξεις. Ύστερα, όσο επιτρέπουν τη σημερινή κατάσταση για κάθε μέρα που περνάει, δε μπορούν να ζητούν ευθύνες από κανέναν Αλαφούζο, κανέναν τεχνικό διευθυντή, κανέναν προπονητή. Ο Ζαχίντ δε θα γίνει Ζιντάν, ο Δώνης δε θα γίνει Μουρίνιο.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι μετά από συντριβές, ο Παναθηναϊκός επανέρχεται στη θέση του, μέσα από καταιγιστικές εξελίξεις. Που δεν είναι συνήθως οι αλλαγές προπονητών αλλά μεγαλομετόχων...

Τώρα αποφασίζει ο κόσμος τι θέλει, όχι ο Αλαφούζος...
EVENTS