Ο Γιόχανσον στα «πιτς» κι ο Κουλιμπαλί δύο ασίστ. Ο Μακέντα μία ασίστ-τρίποντο και καπάκι γκολ-τρίποντο σε μόλις 15+77 λεπτά, δίχως προετοιμασία και με τις ανάσες του σε φάση… ρύθμισης…
Ο Χατζηγιοβάνης γκολάρα με κεφαλιά-ψαράκι μία ανάσα από τις τάπες του αντιπάλου που κάνει προβολή για να διώξει τη μπάλα…
Γκολ-επιθετικό φάουλ στον Διούδη, κόντρα στη ροή του ματς, απόλυτη ψυχραιμία, υποδειγματική κυκλοφορία της μπάλας, «χτίσιμο» από τις πτέρυγες και… ανατροπή πριν συμπληρωθεί μία ώρα παιχνιδιού…
Ο αντίπαλος ταμπουρωμένος στο αμυντικό του τρίτο μέχρι το 75’ να ψάχνει την αντεπίθεση και να μην τη βρίσκει (12-1 οι τελικές στο πρώτο ημίχρονο με κατοχή μπάλας 73-27%)…
Οι (βασικούρες πέρυσι) Μουνιέ και Κάτσε στην εξέδρα, το γήπεδο πιο βαρύ από ποτέ. Πέντε στα πέντε και συνεχίζει ακάθεκτος μέχρι ένας θεός ξέρει που…
Πρώτος και καλύτερος στα γκολ, στην αποτελεσματικότητα (γκολ/ανά τελικές), στις ασίστ…
Με το μικρότερο μέσο όρο ηλικίας, με διαφορετική τακτική προσέγγιση, με διαφορετικούς σκόρερ και πρωταγωνιστές σε κάθε ματς.
Τί γίνεται ρε παιδιά; Το απόλυτο ποδοσφαιρικό παραμύθι δεν έχει τελειωμό. Αυτό γίνεται…
Η μάχη της Τρίπολης αλλά κυρίως τα ντέρμπι που έρχονται θα καταδείξουν πιο καθαρά το πλαίσιο της φετινής υπέρβασης, όχι όμως και το πλήρες εύρος της διότι αυτό… σκάβει στο έδαφος, ριζώνει και έχει κατεύθυνση το άμεσο μέλλον.
Διότι είναι ξεκάθαρο ότι φέτος πρωτίστως μπαίνουν οι βάσεις. Τα θεμέλια. Για να γεννηθεί/ολοκληρωθεί κάτι πραγματικά αντάξιο του μεγαλείου και της ένδοξης ιστορίας του Παναθηναϊκού.
Αυτό φαίνεται, αν και στη ζωή ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.
Ή μάλλον δεν φαίνεται μόνο, φωνάζει από μίλια…
Ο χρόνος δεν είναι εχθρός ό,τι κι αν γίνει τη φετινή σεζόν. Είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος για τα επόμενα χρόνια, για τις νέες γενιές Παναθηναϊκών, για όσους δεν πρόλαβαν τα μεγαλεία.
Η ερμηνεία της μεγάλης εικόνας του φετινού «πράσινου» ποδοσφαιρικού παραμυθιού είναι σαφής: τα καλύτερα είναι μπροστά, αρκεί να μην γίνουν «εγκλήματα» και να μην υπάρξουν οι παραδοσιακές… τάσεις αυτοχειρίας.
Υ.Γ.: «Οσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες» τραγουδούσε τη δεκαετία του ’80 ο αείμνηστος Στράτος Διονυσίου. Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού οι «μπέμπηδες» της ομάδας βρήκαν το δάσκαλό τους στο πρόσωπό του Γιώργου Δώνη.
Είναι ο πιο καλός… καθηγητής για τους «πράσινους» πιτσιρικάδες και αυτό είναι πλέον πασιφανές ακόμη και στον πιο δύσπιστο φίλο του συλλόγου.
Διότι δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο 20χρονος Μπουζούκης και ο 21χρονος Χατζηγιοβάνης αποτελούν το κεντρικό σημείο αναφοράς της φετινής έκδοσης του Παναθηναϊκού στο εντυπωσιακό όσο και απρόσμενο «πέντε στα πέντε» στις πρώτες στροφές του πρωταθλήματος.
Πρωτίστως και πάνω απ’ όλα είναι ότι η διαχείριση από τον Δώνη, μία διαχείριση σεμιναριακού επιπέδου, αφορά σε ολόκληρη την ομάδα σε επίπεδο προσώπων, τακτικής προσέγγισης πριν τα ματς και διαχείρισής τους στη διάρκεια εξέλιξης.
Απέναντι στον ΠΑΣ ο προπονητής του «τριφυλλιού» διάβασε αψεγάδιαστα τον αντίπαλο, διατήρησε ως σχηματισμό το 4-2-3-1, έδωσε έμφαση στο πλάτος και το «χτίσιμο» από τις πτέρυγες (γνωρίζοντας ότι ο Πετράκης θα δώσει βάρος στον άξονα με το 5-3-2), «φόρτωσε» με παίκτες ανάμεσα στις ζώνες και έπαιξε μονότερμα τον (σοβαρό) αντίπαλό του για 75 λεπτά, μη επιτρέποντάς του να ξεμυτίσει με αξιώσεις και να δημιουργήσει υποσχόμενες ευκαιρίες.
Στο τελευταία τέταρτο του ματς γύρισε τον σχηματισμό σε 5-4-1 βλέποντας τα σημάδια κόπωσης των παικτών του από τον βαρύ, ελέω της βροχής, αγωνιστικό χώρο «κλειδώνοντας» έτσι την πέμπτη συνεχόμενη νίκη των «πράσινων» στο πρωτάθλημα.
Δικαίως έγινε σύνθημα από τον κόσμο πιο γρήγορα από κάθε άλλον. Μαγκιά του και όλα τα μπράβο δικά του.
Το όνειρό του να επιστρέψει ως προπονητής στον Παναθηναϊκό μοιάζει πλέον με όνειρο για τον ίδιο το σύλλογο...
