Το συμπέρασμα αυτό δεν προκύπτει μόνο από την εντυπωσιακή μέχρι τώρα πορεία της στο Nations League, αλλά και από τη νοοτροπία με την οποία λειτουργούν οι παίκτες, η τεχνική ηγεσία και η διοίκηση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η εθνική ομάδα φιγουράρει αήττητη στην ελίτ της League A με 8 βαθμούς σε 4 αγώνες με 2 νίκες (Σερβία – Γερμανία εκτός έδρας) και 2 ισοπαλίες (Ολλανδία – Γερμανία εντός).
Η «γαλανόλευκη» έχει καταφέρει να κερδίσει τον σεβασμό ολόκληρης της Ευρώπης, συνδυάζοντας μεγάλα αποτελέσματα, όπως το ιστορικό διπλό επί της Γερμανίας και τη νίκη στο Βελιγράδι, αποδίδοντας ποδόσφαιρο που γεμίζει υπερηφάνεια τους φιλάθλους.
Αναλύοντας τα 4 παιχνίδια που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε, συμπεραίνουμε ότι οι μέχρι τώρα εμφανίσεις και η πορεία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος στο Nations League, δεν αποτελεί ένα συγκυριακό ξέσπασμα, αλλά την οργανική εξέλιξη ενός μεθοδικού σχεδίου. Τα οφέλη για το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ήδη πολυεπίπεδα. Σε αγωνιστικό επίπεδο, η ομάδα έχει αποκτήσει μια σπάνια κυνικότητα. Αμύνεται με απόλυτη προσήλωση στο τακτικό πλάνο του προπονητή, ελαχιστοποιεί τα λάθη στο low block και «χτυπά» με επιθετικές μεταβάσεις που τις χαρακτηρίζουν η χειρουργική ακρίβεια και η ταχύτητα.
Ψυχολογικά, έχει επέλθει η πλήρης αποβολή του συμπλέγματος κατωτερότητας που ταλαιπώρησε την ομάδα για αρκετά χρόνια. Η Ελλάδα κοιτάζει στα μάτια τις μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, όχι με διανομή παθητικού ρόλου, αλλά διεκδικώντας τον έλεγχο του ρυθμού, την κυριαρχία (όταν είναι εφικτό) και εν τέλει, το αποτέλεσμα. Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός πως στα δυο παιχνίδια με την Γερμανία, δεν δέχθηκε γκολ.
Πρακτικά, η εξασφάλιση της 3ης τουλάχιστον θέσης στον όμιλο, κλειδώνει την παρουσία της χώρας στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας για τα προκριματικά του Euro 2028. Αυτό σημαίνει ευνοϊκότερες κληρώσεις, σταθερή παρουσία στα μεγάλα ραντεβού και την οριστική επιστροφή της «γαλανόλευκης» στην ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Μπορούμε περισσότερα; Φυσικά και μπορεί αυτό το ποδοσφαιρικό γκρουπ, να πετύχει περισσότερα πράγματα.
Όχι να τα ονειρεύεται. Να τα πετύχει. Έχουμε αλλάξει επίπεδο και μπορούμε να θέτουμε ως στόχο (με την ανάλογη συγκομιδή βαθμών στους αγώνες με την Ολλανδία στο Αμστερνταμ και τη Σερβία στο Βόλο), την πρόκριση μας στα προημιτελικά του Nations League.
Αν η ομάδα είναι το σώμα, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι αναμφίβολα ο εγκέφαλος. Ο έμπειρος τεχνικός αποδεικνύεται ο ιδανικός εκφραστής της ποδοσφαιρικής λογικής που έλειπε από τον πάγκο. Το μεγαλύτερο παράσημο του Γιοβάνοβιτς δεν είναι οι τακτικές του προσαρμογές (όπως η υποδειγματική διαχείριση των αμυντικών ρόλων και η ελευθερία που δίνει στους δημιουργικούς μέσους), αλλά η πνευματική του προσέγγιση.
Με την παροιμιώδη ηρεμία του, τη σοβαρότητα και την άρνησή του να αναλωθεί σε φτηνές δικαιολογίες, κατάφερε να απορροφήσει τους κραδασμούς της εγχώριας τοξικότητας. Δημιούργησε ένα στεγανό περιβάλλον στα αποδυτήρια, όπου ο σεβασμός κερδίζεται και δεν επιβάλλεται. Η ικανότητά του να εμπνέει τη νέα γενιά ποιοτικών ποδοσφαιριστών που έχει την τύχη να κοουτσάρει, αναδεικνύοντας παράλληλα την προσωπικότητά τους μέσα από ένα αυστηρά καθορισμένο πλάνο, έχει μετατρέψει την Εθνική σε ένα σύνολο όπου η ατομική ποιότητα υπηρετεί τυφλά το ομαδικό πνεύμα.
Η διοίκηση της ΕΠΟ από την πλευρά της, φροντίζει να παρέχει σε τεχνική ηγεσία και ποδοσφαιριστές, την οργάνωση και τα εργαλεία που απαιτούνται για να μείνει η ομάδα συγκεντρωμένη στους στόχους της, χωρίς περισπασμούς. Η απόφαση των επιτελών της Ομοσπονδίας να μεταφέρει το «στρατηγείο» της Εθνικής στη Θεσσαλονίκη για τα κρίσιμα παιχνίδια του Οκτωβρίου με την Ολλανδία και τη Γερμανία, δεν ήταν απλώς μια γεωγραφική μετακίνηση, αλλά μια βαθιά πολιτική και ποδοσφαιρική επιλογή.
Η ομοσπονδία διέγνωσε έγκαιρα την ανάγκη για την αποστολή ενός ισχυρό μηνύματος με αποδέκτες όλους τους Ελληνες. Η εθνική ομάδα, η ομάδα που κερδίζει ξανά τις καρδιές των Ελλήνων, ανήκει σε όλη τη χώρα και φυσικά στην επικράτεια. Αυτός ήταν ο λόγος που το καλοκαίρι επιλέχθηκε το Παγκρήτιο για τα φιλικά παιχνίδια, ακολούθησε η Θεσσαλονίκη ενώ το τελευταίο παιχνίδι αυτής της σειράς με τη Σερβία το Νοέμβριο, θα διεξαχθεί στο Πανθεσσαλικό Στάδιο.
Η επιλογή του γηπέδου της Τούμπας αποδείχθηκε ένα οργανωτικό και επικοινωνιακό masterclass. Η διοίκηση της ΕΠΟ επένδυσε στο συναίσθημα και τον ποδοσφαιρικό εγωισμό της Μακεδονίας και της Θράκης, που διψούσε να δει από κοντά τους διεθνείς. Η κίνηση αυτή προσέφερε στην Εθνική την απαραίτητη «θωράκιση» απέναντι σε αντιπάλους κορυφαίου επιπέδου, αποδεικνύοντας ότι η σωστή επιλογή έδρας, προσφέρει σε μια ομάδα (με τις ιδιαιτερότητες μιας εθνικής ομάδας), νέο κίνητρο και συνάμα ώθηση για την επίτευξη των στόχων.
Η Θεσσαλονίκη δεν υποδέχθηκε απλώς την Εθνική. Για μια εβδομάδα, την ενσωμάτωσε στο DNA της. Η θερμή ατμόσφαιρα που ξεκίνησε από την άφιξη της αποστολής και τα διαδοχικά sold out σε χρόνο-ρεκόρ, μεταφράστηκε σε αγνή, ποδοσφαιρική πίεση εντός των τεσσάρων γραμμών.
Στο συγκλονιστικό 2-2 με την Ολλανδία, όταν οι παίκτες του Τσάβι πίεσαν ασφυκτικά, η ενέργεια της κερκίδας λειτούργησε ως πνευματικό αντίδοτο στην κόπωση των παικτών, σπρώχνοντάς τους σε μια παθιασμένη προσπάθεια για να μείνουν… ζωντανοί στο παιχνίδι. Λίγες ημέρες αργότερα, στο 0-0 με τη Γερμανία, η Τούμπα μετατράπηκε σε μια «ηχητική μέγγενη», για τους παίκτες του Κλοπ. Οι διεθνείς ένιωσαν την αγάπη του κόσμου για την εθνική ομάδα. Ένιωσαν εμπιστοσύνη και στο τέλος απόλαυσαν την αποθέωση, που δικαίως, απλόχερα τους χάρισαν όσοι βρέθηκαν στην Τούμπα το βράδυ της Κυριακής.
Έπεται συνέχεια; Να είστε σίγουροι πως τα επόμενα χρόνια, με το ταλέντο και την ποιότητα που διαθέτει αυτή η «χρυσή γενιά» παικτών που αποτελεί την εθνική ομάδα (στον Γιούργκεν Κλοπ ανήκει η φράση), τον τεχνοκρατικό τρόπο λειτουργίας των στελεχών και των υπαλλήλων της ΕΠΟ που συνδέονται με το αγωνιστικό και την ολοκλήρωση του προπονητικού κέντρου και των υπολοίπων πρωτοβουλιών που έχει πάρει η διοίκηση της ΕΠΟ για την αναβάθμιση και την ανάδειξη του Ελληνικού ποδοσφαίρου, η θέση Νο 46 της Ελλάδας στην κατάταξη της FIFA, θα είναι μια κακή ανάμνηση…
