MENU

Ο πρώτος ξένος αρχιδιαιτητής που ήρθε στην Ελλάδα, ο Χιου Ντάλας, δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί. Είχε κακούς συμβούλους, προτιμούσε να βρίσκεται στη Σκωτία παρά στη χώρα μας και δεν έδειξε καμία διάθεση συνεργασίας με το εγχώριο διαιτητικό σύστημα. Ισως να είχε ένα δίκιο, καθώς την εποχή εκείνη η ελληνική διαιτησία είχε τόσο κακό όνομα που λειτουργούσε αποτρεπτικά σε οποιασδήποτε μορφής συνεννόηση.

Η τότε διοίκηση της ΕΠΟ δεν θέλησε να απεγκλωβίσει τη διαιτησία από τον παραγοντικό ιστό και επέμενε να είναι επικεφαλής της ΚΕΔ ένας σύμβουλος της Ομοσπονδίας! Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη παθογένεια: Η θεσμική εξάρτηση των διαιτητών από τους παράγοντες.

Ακόμα και όταν ήρθε ο Πορτογάλος Περέιρα, η διαιτησία εξακολουθούσε να είναι αγκιστρωμένη σε διάφορους συμβούλους, οι οποίοι πουλούσαν διαιτητοπατερισμό. Ηταν αυτοί που ήθελαν να ελέγχουν το χώρο, επιδίωκαν με κάθε τρόπο να έχουν σχέσεις με τους προέδρους των μεγάλων ομάδων και εκμεταλλεύονταν τους Ελληνες διαιτητές, οι οποίοι ένιωθαν ότι χωρίς παραγοντική στήριξη δεν πας πουθενά.

Ο Περέιρα δεν αποδείχτηκε τόσο τολμηρός ώστε να αλλάξει την κατάσταση. Βολεύτηκε με τους Ελληνες παράγοντες διαιτησίας της ΚΕΔ, άφησε ανεκπαίδευτους τους ρέφερι και στο τέλος αντιμετώπισε τη δυσπιστία ακόμη και των μεγάλων ομάδων. Δεν έκανε απολύτως τίποτε για να ενδυναμώσει τον παραγωγικό ιστό της διαιτησίας, αγνόησε την ΟΔΠΕ και απλώς κάθε Κυριακή έψαχνε ξένους διαιτητές σε όλη την Ευρώπη. Ελάχιστους κατάφερε να φέρει από την πατρίδα του.

Ο παρεμβατικός Κλάτενμπεργκ έδωσε διαφορετικό τόνο και δικαιολογημένα δημιούργησε συνθήκες αισιοδοξίας. Αντέδρασε με τραχύτητα στην πρώτη κριτική, προχώρησε στο νεωτερισμό για δημόσιο σχολιασμό των φάσεων και επέβαλε στους Ελληνες διαιτητές τα εκπαιδευτικά σεμινάρια. Δυστυχώς κουράστηκε γρήγορα, έκανε τουλάχιστον δύο πισωγυρίσματα και κατέληξε τώρα να παρακαλάει για να κερδίσει άλλον ένα χρόνο συμβόλαιο.

Επειδή διαρκώς συζητάμε για τις ευθύνες της ελληνικής διαιτησίας (που ούτως ή άλλως είναι τεράστιες), ας ρίξουμε μια ματιά στις ευθύνες των υπερεθνικών ομοσπονδιών. Αλήθεια, τι πέτυχαν η FIFA και η UEFA, επιβάλλοντας τη διεθνή διαιτητική επιτροπεία στη χώρα μας; 

Αποτίναξαν την καχυποψία, δημιούργησαν συνθήκες ομαλότητας στα μεγάλα ματς και – βοηθούντος του VAR – έφεραν ψήγματα αξιοπιστίας.

Τι δεν πέτυχαν;

Αφησαν ανεκπαίδευτους τους Ελληνες διαιτητές, διέλυσαν τους συνδέσμους, έπαψε η παραγωγή νέων ρέφερι και πείστηκαν οι πάντες πως όταν θα μας αποχαιρετήσουν οι ξένοι, θα μείνει καμένη γη. 

Το στοίχημα για τους υπερεθνικούς δεν ήταν να φέρουν καμιά εικοσαριά καλούς ξένους διαιτητές. Το στοίχημα ήταν να φτιάξουν την ελληνική διαιτησία. Σ’ αυτό απέτυχαν παταγωδώς.  Τώρα που έρχεται ο λογαριασμός, ένα είναι βέβαιο: Η ξενομανία κοστίζει.      

Η ξενομανία κοστίζει
EVENTS