Η αισιοδοξία των πρώτων ημερών για αλλαγές που θα δημιουργούσαν νέες συνθήκες στους συνδέσμους φιλάθλων, στους παράγοντες και σε όσους επηρεάζουν την κοινή γνώμη, δυστυχώς διαψεύστηκε παταγωδώς.
Παρά τα κατασταλτικά μέτρα και τις πομπώδεις πολιτικές διακηρύξεις, η βία εξακολουθεί να κάνει την εμφάνισή της στα γήπεδα, έξω από αυτά και στις γειτονιές. Πρόκειται για κοινωνική βία και όχι για οπαδική.
Ηταν ένας ισχυρισμός που πρόβαλε με επιμονή η στήλη από την πρώτη ημέρα της δολοφονίας. Δικαιώθηκε.
Επεισόδια πρωτοφανούς αγριότητας έγιναν σε ερασιτεχνικούς αγώνες, ενέδρες στήθηκαν σε ποδοσφαιριστές, μέχρι και σφαίρες βρέθηκαν στο παμπρίζ αυτοκινήτου διαιτητή. Τα δρακόντεια αστυνομικά μέτρα και οι τεράστιες δικαστικές ποινές δεν φαίνεται να πτοούν όσους έχουν κάνει δεύτερη φύση τους τη βία.
Αποδεικνύεται ότι η νέα γενιά της βίας δεν μπορεί να ελεγχθεί ούτε καν από τους αρχηγούς της κερκίδας. Πόσο μάλλον από τους αθλητικούς παράγοντες.
Είναι μία βία που παράγεται από τις κοινωνικές ανισότητες, την ανεργία, το περιθώριο, τη γενικευμένη ανασφάλεια και εσχάτως τον εγκλεισμό. Τα κατασταλτικά μέτρα δεν πρόκειται να αποδώσουν. Απαιτείται η προσήλωση της πολιτείας σ’ έναν κόσμο που νιώθει ότι δεν έχει στον ήλιο μοίρα.
Ασφαλώς και υπάρχουν τα εγκληματικά στοιχεία, τα οποία συναντάς σε κάθε κοινωνική έκφανση. Είναι φαινόμενο της εποχής. Όμως αυτό είναι ένα κομμάτι που αφορά στην εγκληματολογική έρευνα, η οποία στη χώρα μας βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο. Το κοινωνικό κομμάτι που είναι σαφώς μεγαλύτερο, ανήκει στους πολιτικούς ταγούς. Αυτούς που έχουν την εντολή από το λαό να δημιουργήσουν συνθήκες κοινωνικής ειρήνης.
Αναρωτιέται κανείς: Φροντίζουν οι πολιτικοί για την εμπέδωση σεβασμού και αυτοπειθαρχίας; Κάνουν κάτι ώστε να αλλάξει η νοοτροπία και η παιδεία του κόσμου; Η απάντηση είναι αρνητική.
Επειδή το βάρος της βίας δεν ανήκει στον αθλητισμό, ας κοιτάξουν όλοι αυτοί που έφεραν την κατάσταση στο απροχώρητο, πως θα βγούμε από την κρίση. Αν και πιστεύουμε ότι οι ίδιοι είναι μέρος της κρίσης.
