Κάτι. Οτιδήποτε. Οπουδήποτε.
Κάτι για να πιαστεί. Κάτι για να πιστέψει. Κάτι για να πατήσει πάνω.
Μία ελπίδα. Μία καλή είδηση. Μία καλή εμφάνιση.
Μία συνταγή, ένα μοτίβο, ένα σχήμα.
Οτιδήποτε.
Ο ΠΑΟΚ έψαχνε από την πρώτη ημέρα της προετοιμασίας αυτό το κάτι που θα τον περάσει στην επόμενη ημέρα.
Ένα κουστούμι να του ταιριάζει.
Ένα ζευγάρι παπούτσια που να μην τον στενεύει.
Κάτι που θα πιστέψει κι ο ίδιος ότι μπορεί να τον πάει παραπέρα.
Χρειάστηκε να κινδυνέψει να τα χάσει όλα από πολύ νωρίς, χρειάστηκε να μείνει ναυαγός στην μέση του ωκεανού, χρειάστηκε να παίξει για τη ζωή του, μέχρι να βρει κάτι.
Ο ΠΑΟΚ δεν χτίστηκε για να παίξει 4-4-2. Δεν σχεδιάστηκε για να παίξει 4-4-2.
Αυτός δεν ήταν καν από τους αγαπημένους τακτικούς σχεδιασμούς του νέου προπονητή του.
Έτυχε!
Έτυχε και πέτυχε μαζί!
Και είναι το πρώτο ευχάριστο νέο σε μία σεζόν που είχε σταθερά αρνητικά νέα, μηδενισμό και απαξίωση.
Κάτι για να πιαστείς. Κάτι για να ελπίσεις.
Μία συνταγή, ένα μοτίβο, ένα μοντέλο που μπορεί να οδηγήσει κάπου.
Δεν υπάρχει μαγική συνταγή. Ούτε κάποιο μαγικό σύστημα που κερδίζει όλα τα άλλα. Αν υπήρχε, θα το έπαιζαν όλοι.
Υπάρχουν μόνο σχηματισμοί που μπορούν να αναδείξουν τα καλά χαρακτηριστικά ενός ρόστερ και να μακιγιάρουν όσο το δυνατόν περισσότερο τις αδυναμίες του.
Οι ομάδες είθισται να χτίζονται από πίσω προς το μπροστά. Για τον ΠΑΟΚ ισχύει το αντίστροφο. Πάει να χτιστεί από μπροστά προς τα πίσω.
Συνήθως χτίζεις γύρω από τους καλύτερους, τους πιο ποιοτικούς παίκτες και τους θωρακίζεις με ένα υποστηρικτικό μοντέλο παιχνιδιού.
Ο ΠΑΟΚ το έκανε τόσο καιρό με τον Ντέλια, τώρα καλείται να το κάνει γύρω από το δίδυμο του Σιμόν Μπάνζα με τον Σερίφ Εντιαγέ.
Υποψιάζομαι ότι τώρα που το βρήκε, θα πάει με αυτό το 4-4-2, ωσότου πάει.
Τουλάχιστον τώρα έχει κάτι που λειτούργησε.
Κάτι που αν δουλευτεί κι άλλο, μπορεί να ρολάρει ακόμα καλύτερα.
Το ποδόσφαιρο, ειδικά στην Ελλάδα είναι μόδες. Με 4-4-2 και τον Κωστούλα πολύ κοντά στον Ελ-Κααμοί πήρε πρακτικά το τελευταίο του πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός. Με δύο φορ μπροστά πήρε το περσινό πρωτάθλημα η ΑΕΚ του Νίκολιτς.
Με δύο μπροστά παίζει φέτος και ο Παναθηναϊκός. Είναι το trend της εποχής, ο ΠΑΟΚ ακολουθεί πια.
Δεν είναι μόνο η συνεργασία των δύο Αφρικανών φορ μπροστά. Δεν είναι καν τα συμπληρωματικά χαρακτηριστικά τους. Είναι πολλά περισσότερα.
Με αυτούς τους δύο μπροστά, ο ΠΑΟΚ για πρώτη φορά φέτος ήταν τόσο παραγωγικός στην πρώτη ζώνη του πρέσινγκ. Έτρεξε, ενόχλησε, έκλεψε, έχτισε πάνω σε αυτό, όσο ποτέ.
Με δύο ντερέκια πίσω, πρόσθεσε ύψος, ήταν για πρώτη φορά τόσο κυρίαρχος στις αμυντικές στατικές φάσεις, ένα άλυτο πρόβλημα φέτος.
Με δύο αθλητικούς φορ που παίζουν καλά, τόσο με πρόσωπο, όσο και με πλάτη κέρδιζε μέτρα πιο εύκολα από ποτέ, είχε δεύτερες μπάλες, παρουσία, οντότητα, όγκο στην μεγάλη περιοχή.
Με δύο φορ, το Ανεστάκι που ήρθε από τον πάγκο ήταν πιο επικίνδυνος, πιο ουσιαστικός από ποτέ. Ένα επί μέρους κέρδος.
Το 4-4-2 δεν είναι πανάκεια. Το έδειξε αυτό, το εφιαλτικό πρώτο 20λεπτο της επανάληψης που ο ΠΑΟΚ ασφυκτιούσε, ήταν στα σχοινιά, δεχόμενος απανωτά χτυπήματα.
Είναι όμως πιθανώς ότι καλύτερο μπορεί να υποστηρίξει φέτος. Αρκεί να αντέξει ενεργειακά, να μείνει υγιής και να είναι ανθεκτικός στο παιχνίδι πίσω από την μπάλα (η ΑΕΚ είχε σταθερά πάνω από 60% κατοχής) που φαίνεται ότι θα επιλέξει, δίνοντας… τυράκι στον αντίπαλο.
Ο ΠΑΟΚ είναι άγνωστο που θα φτάσει με αυτό το στιλ, αλλά υπόσχεται ότι μπορεί να γίνει μία fun to watch ομάδα.
Τώρα πια, όλοι, έχουν κάτι χειροπιαστό να πιστέψουν.
Κάτι που λειτούργησε.
Κάτι που δούλεψε.
Δεν είναι πολύ.
Αλλά τουλάχιστον είναι κάτι
