Έως τώρα ο Παναθηναϊκός εντός συνόρων είχε αρκετές ευκαιρίες σε ματς που θα του… γύριζαν το διακόπτη στη σεζόν. Κανένα κομβικό ματς με σημαντικό αντίπαλο, δεν κατάφερε να το πάρει. Η αναμέτρηση στο Αγρίνιο με τον Παναιτωλικό, ήταν πέρα για πέρα κομβική. Και αυτή τη φορά η μοίρα γύρισε πίσω ένα μέρος απ’ αυτά που είχε στερήσει στο Τριφύλλι.
Όχι επειδή ήρθε η νίκη. Ως αποτέλεσμα, αποδόθηκε δικαιοσύνη στο χορτάρι. Ο καλύτερος νίκησε, θα ήταν κρίμα κι άδικο να φύγει με απώλειες απ’ την έδρα του Παναιτωλικού η ομάδα του Ρουί Βιτόρια. Είναι ο τρόπος που δίνει άλλη αξία στους τρεις βαθμούς. Καθιστά τη νίκη αυτή σε ιδανική περίπτωση για να γυρίσει ο διακόπτης.
Το ματς ποδοσφαιρικά έπρεπε να έχει κριθεί απ’ το πρώτο ημίχρονο. Ο Παναθηναϊκός εκεί έκανε το καλύτερο παιχνίδι του φέτος. Παίζοντας ωραίο, στρωτό ποδόσφαιρο, βγάζοντας ευκαιρίες, σκοράροντας γρήγορα και ανασταλτικά επέτρεψε σε έναν πολύ καλό αντίπαλο να κάνει μόνο δύο σουτ εκτός περιοχής ουσιαστικά.
Ο… εφιάλτης ξύπνησε ξανά στο δεύτερο μέρος. Προφανώς είναι ο φόβος που κουβαλά η ομάδα όταν τα ματς δεν έχουν «κριθεί». Το έχει πληρώσει αρκετές φορές μέχρι τώρα. Όμως τώρα θα ήταν πραγματικά κρίμα, γιατί αν δεν ερχόταν η νίκη, ίσως να ήταν και το ψυχολογικό τέλος της προσπάθειας για να ανακτηθεί η αυτοπεποίθηση και κυρίως η πίστη του πρωταθλητισμού.
Επιτέλους έβγαλε πείσμα ο Παναθηναϊκός. Σα να είπε στον εαυτό του «όχι πάλι». Την ώρα που ο κάθε φίλαθλος αισθανόταν πως ξενερώνει και πάλι παρά το πολύ καλό παιχνίδι του πρώτου μέρους, είχε δημιουργηθεί εκνευρισμός. Η εξαιρετική πάσα του Μπακασέτα και το γκολ του Αράο, είναι σαν ένα φάρμακο που τόσο μα τόσο χρειαζόταν η «ασθενής» για να γίνει καλά. Να συνεχίσει με αυτοπεποίθηση, με βαθμολογικό κέρδος, με ψυχολογία και πίστη. Παράλληλα, να μεταφέρει και ένα ποσοστό-έστω μικρό-ελπίδας στον κόσμο.
Καμία απ’ τις προηγούμενες νίκες στο πρωτάθλημα ως τώρα, δεν είχαν αυτό το χαρακτήρα. Το αποτέλεσμα-δήλωση είναι αυτό του Αγρινίου. Γιατί έχει και αντίκρισμα βαθμολογικό, φέρνει πνευματικά την πίστη και την ηρεμία στην ομάδα, δίνει στον κόσμο την ανάσα που ζητούσε. Συνολική ανάταση για τον οργανισμό, την κατάλληλη στιγμή.
Οι δυνατότητες αυτού του ρόστερ, είναι μεγάλες. Κανείς δεν το αμφισβητεί. Τις διεκδικούσε με λάθος τρόπους. Ο Παναιτωλικός είναι ένας αντίπαλος και μια έδρα που «λύγισαν» ΑΕΚ και Άρης, ενώ δεν έχασε και εκτός έδρας από τον Ολυμπιακό. Η εμφάνιση
του Παναθηναϊκού για ένα ημίχρονο τουλάχιστον, ήταν γεμάτη και με το σωστό τρόπο. Είδαμε φάσεις που… κρύφτηκε η μπάλα. Κυρίως όμως, είδαμε τη νίκη να έρχεται στις καθυστερήσεις, σε μια επιβράβευση προσπάθειας. Που αυτή την φορά είχε και το
καλύτερο δυνατό αντίκρισμα.
Τώρα ναι. Ο Παναθηναϊκός κάνει πρωταθλητισμό δυναμικά. Αυτή την ορμή που απέκτησε, πρέπει να την «ταϊσει». Έγινε ένα βήμα, αποφασιστικό, καθοριστικό, μπορεί να αποδειχθεί κομβικό. Όπως έγινε πέρυσι στο μπάσκετ με το τρίποντο του Γκριγκόνις στο Μονακό και η σεζόν κατέληξε σε θρίαμβο σε Ευρώπη και Ελλάδα. Αντί για Λιθουανός στο ποδόσφαιρο ας είναι Βραζιλιάνος αυτός που θα μνημονεύουμε για τον ίδιο λόγο στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου.
Κάτι ακόμη… Στο γκολ του Παναιτωλικού υπάρχει η φάση με το φάουλ στον Ίνγκασον. Συνολικά ο Βεργέτης, ανεξάρτητα απ’ το τί πιστεύει ο καθένας για τις φάσεις, συνέχισε αυτό που κάνουν όλοι οι διαιτητές στα ματς του Παναθηναϊκού: Κάθε φάση που είναι στην κρίση του διαιτητή, δίνεται κατά του Τριφυλλιού. Σύμπτωση; Δεν μπορεί!
