MENU

Λύθηκε μία απορία που είχα στο μυαλό μου από το προηγούμενο. Θα μπορούσε ο ΠΑΟΚ να κατακτήσει πρωτάθλημα με πλέι οφς; Η απορία αυτή βέβαια υπήρχε, όχι γιατί φοβάμαι τον ποδοσφαιρικό ανταγωνισμό αλλά την ελληνική λαμογιά. Αυτή που για παράδειγμα μας προέκυψε στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν με πρωταγωνιστή τον Ισραηλινό Γκρίνφιλντ. Δεν ντράπηκαν καθόλου τα πουλάκια μου.

Τελικά ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον Άρη που αυτή τη φορά βγήκε κανονικά στην ώρα του μετά την ανάπαυλα του ημιχρόνου.  Και αν ο Άρης προσέφερε είναι η αλήθεια το εκπληκτικό γκολ του Μορόν, το μόνο που είχε να προσφέρει από εκεί και πέρα ήταν απύθμενο κόμπλεξ και αλητεία.

Αυτός είναι και ο λόγος που του χρόνου οφείλουμε να έχουμε πλέι οφς πρωταθλητή με τις τέσσερις καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος. Αν είναι να έχουμε υπηρέτριες που αλλάζουν συμπεριφορές ανά παιχνίδι και βρίσκουν γελοία αφηγήματα για να το υποστηρίξουν, καλύτερα ας το αποφύγουμε.

Για τον Γκρίνφιλντ, η κάρτα στο 18ο δευτερόλεπτο στον Μιχαηλίδη ήταν το ξεκάθαρο μήνυμα για τι θα επακολουθήσει. Ένας γηγενής παίκτης του ΠΑΟΚ αποβλήθηκε από το θέατρο του Μορόν, ενέργεια που έκανε άλλες τέσσερις φορές και ουδέποτε πήρε κάρτα, σε αντίθεση με τον άλλο γηγενή του ΠΑΟΚ που την δέχτηκε απευθείας όταν έπεσε εντός περιοχής. Για τον Κωνσταντέλια ο λόγος, ο οποίος συνέχισε το παιχνίδι παρά τον ορισμό κόκκινης στο μαρκάρισμα του Βεστράτε. Εκεί απλά αποδείχτηκε πως δεν ήταν στημένος μόνο ο Ισραηλινός αλλά και ο Βαρίστας.

Απλά επειδή αυτό το πρωτάθλημα δεν θα γινόταν να κριθεί σε μη ποδοσφαιρικά γεγονότα, η μπριγιαντίνη στο κεφάλι του Ανσαριφάρντ δεν βοήθησε για να βρει την αντίσταση που χρειαζόταν η μπάλα και να καταλήξει στη γωνία του Κοτάρσκι. Και η ενέργεια του Κωνσταντέλια που έμεινε εν τέλει στο παιχνίδι μετά το δολοφονικό μαρκάρισμα του Βεστράτε και η συνεργασία του Μπράντον με τον Τάισον, έφεραν το γκολ – πρωτάθλημα που τόσο άξιζε ο ΠΑΟΚ.

Ο ΠΑΟΚ το σήκωσε και αν το προηγούμενο ήταν το αήττητο, αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο. Αν δεν υπήρχαν οι υπηρέτριες, το πρωτάθλημα θα είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα. Η ομάδα του Λουτσέσκου, είχε ένα φίνις που αν μου έλεγες να το γράψω για να προκύψει, θα ντρεπόμουν να το κάνω τόσο εμφατικό.

Τέσσερις σερί νίκες με ΑΕΚ, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και Άρη, δεν έχει πετύχει ποτέ κανείς. Τέσσερις νίκες που έκριναν πρωτάθλημα όχι τίποτα ξεκούδουνες στη μέση του πουθενά στη σεζόν.

Κακά τα ψέματα, ο ΠΑΟΚ ολοκλήρωσε την μεγαλύτερη μαγκιά της ιστορίας του. Και μία από τις μεγαλύτερες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Συνδέεται άλλωστε το γεγονός αυτό, με τους 50 χιλιάδες κόσμου που εμφανίστηκε στη Τούμπα και άλλους τόσους που ήταν στα πέριξ του γηπέδου και στον Λευκό Πύργο.

Δεν έχω δει τόση χαρά μαζεμένη ποτέ στη ζωή μου. Δεν είχε κάνει ποτέ το κοινό του τόσο περήφανο ο ΠΑΟΚ.

Βλέποντας πρόσωπα και καταστάσεις, μου έλειπε η φυσιογνωμία του Ιβάν. Τον ήθελα εκεί, να πανηγυρίσει και αυτός, να δει αυτά τα πρόσωπα που έκανε τόσο χαρούμενα. Ήταν τα παιδιά του εκεί βέβαια, αλλά στο μυαλό μου τον έχω σαν πατρική φιγούρα για τον ΠΑΟΚτσή. Τον ήθελα εκεί. Μακάρι να τον δούμε σύντομα.

Για τον Ράζβαν και τα παιδιά του έχουμε χρόνο να τα πούμε. Απλά, θα μου επιτρέψετε και εμένα να βγάλω μία μορφή αντίδρασης στις επόμενες ημέρες για τα όσα «τα παίρνετε από τον Λουτσέσκου» άκουσα.

Κλείνοντας, θα πρέπει να δώσουμε όλοι συγχαρητήρια στις ομάδες που διεκδίκησαν το πρωτάθλημα γιατί ήταν ένα σημαντικό κομμάτι μίας εξαιρετικής παράστασης. Και αν τα βάλουμε κάτω, ο Παναθηναϊκός αυτοκτόνησε σκεπτόμενος μη ποδοσφαιρικά όμως έχει την ευκαιρία του τελικού, ο Ολυμπιακός όταν άρχισε να σκέφτεται ποδοσφαιρικά ήταν αργά όμως και αυτός έχει τον τελικό του Κόνφερενς και μοναδική χαμένη ήταν η ΑΕΚ που έχοντας ξεκινήσει πολύ μπροστά από τους υπόλοιπους τη σεζόν, δεν πήρε τίποτα.

ΥΓ Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα παιδιά για τη χαρά που μου έδωσαν.

ΥΓ Τάισον είσαι καψούρα

ΥΓ Και για τον Νίκο Τζαντζαρά… 

Όνειρο είναι, μη με ξυπνάτε!!!