Το έχουμε πει και άλλη φορά. Η ΑΕΚ είναι μια ομάδα με ευάλωτη ψυχολογία, που πολλές φορές χάνεται το μέτρο και η αυτοπεποίθηση στις ικανότητες της ομάδας. Οσα λέχθηκαν, γράφτηκαν, συζητήθηκαν μετά τον τελικό του Super Cup και την απώλεια του τροπαίου, φάνταζαν καταστροφικά. Αλλά όποιος έχει εντρυφήσει στον Νίκολιτς και στον τρόπο που εμφανίζει την Ενωση τον τελευταίο χρόνο, ξέρει καλά πως μπορεί να ανεχθεί μια κακή παρένθεση, αλλά δεύτερη δεν υπάρχει. Ετσι, στο πρώτο ματς για την είσοδο στην ευρωπαϊκή ελίτ, η ΑΕΚ πήρε θετικό αποτέλεσμα, αλλά κυρίως έπεισε πως είναι καλύτερη από τους αντιπάλους της και μια ομάδα στιβαρή και δουλεμένη.
Σίγουρα, η λευκή ισοπαλία δεν εξασφαλίζει πολλά πράγματα για τον επαναληπτικό της Νέας Φιλαδέλφειας. Ωστόσο, με τον κόσμο της, η ΑΕΚ έχει λυγίσει πολύ πιο σπουδαίες ομάδες από τους συμπαθείς (ίσως όχι και τόσο) Βούλγαρους. Αυτό που σου έβγαζε στο γήπεδο η ΑΕΚ, είναι πως όσο περνούσε ο χρόνος γινόταν καλύτερη και μόνο από ατυχία και βεβιασμένες επιλογές δεν μπόρεσε να συνδυάσει αυτήν την εμφάνιση με νίκη. Και αν πολλοί θα σταθούν στο πρώτο ημίχρονο με τις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες από τον Γιόβιτς, εγώ έμεινα στο καθηλωτικό δεύτερο μέρος.
Οι παρεμβάσεις του Νίκολιτς
Ο Νίκολιτς επιβεβαίωσε κάτι που γνωρίζαμε καλά από πέρυσι, πως μπορεί να παρεμβάλλεται και να συμμετέχει ενεργά στο παιχνίδι. Εστω και αν για διάφορους λόγους ακόμα ο πάγκος του δεν είναι τόσο γεμάτος σε επιλογές, εκείνος βρίσκει τις λύσεις. Ηταν τόσο εμφατική η αλλαγή στην εικόνα της ομάδας με την είσοδο των Βάργκα και Μάνταλου, που πραγματικά φαινόταν ξεκάθαρα πως ο έλεγχος βρισκόταν απόλυτα στα χέρια της ΑΕΚ. Η είσοδος του Ούγγρου θαρρείς και απελευθέρωσε τον Ζίνι που άρχισε να τους τρέχει σε όλο το γήπεδο, ο Μάνταλος γλύκανε όλο το παιχνίδι της ΑΕΚ.
Το λέω αυτό για τον Ζίνι, γιατί μετά τον χαμένο τελικό υπήρξε μεγάλη κουβέντα για το ό,τι πρέπει να ξεκινά στην 11άδα. Δεν διαφωνώ, αλλά ο τρόπος, ο χρόνος και η σύνθεση είναι πάντα ένα ζήτημα. Το θέμα είναι πως ο Γιόβιτς ήταν εξαιρετικά επικίνδυνος, αλλά πραγματικά η χαμένη ευκαιρία στο τετ α τετ είναι από εκείνα που χτυπάς το κεφάλι σου για το πως χάθηκε. Συμβαίνει θα πείτε, θα τα βάλει στα Φιλαδέλφεια. Πάντως, το δίδυμο Ζίνι, Βάργκα (όπως και πέρυσι σας θυμίζω), λειτούργησε πιο αρμονικά και ουσιαστικά.
Ο αδικημένος και ο ηγέτης
Το ματς στην Βουλγαρία ήταν και μια απάντηση σε διάφορα περίεργα που είχαν αρχίσει ήδη να αναπτύσσονται. Δηλαδή, να υπάρχει κράξιμο στον Κάϊρινεν μόνο και μόνο έπειτα από κάποια φιλικά που ακόμα ψαχνόταν. Ο Φινλανδός ήταν ορχήστρα στη μεσαία γραμμή, μοίραζε σωστά το παιχνίδι, ήταν εξαιρετικός μαζί με τον Μάριν και έδειξαν να αναπτύσσουν υψηλά επίπεδα χημείας και σωστής συμπεριφοράς μέσα στο γήπεδο. Δεν ξέρω τι θα συμβεί με την είσοδο Βιτάλις και Αριάγκα, αλλά η ΑΕΚ έχει λύσεις στην μεσαία γραμμή.
Βέβαια, αν συζητάμε για τον πολυτιμότερο του ματς, δεν μπορούμε να μην σταθούμε στον απολαυστικό Μουκουντί. Ξέρω πως πολλοί θα ξυνίζουν τα μούτρα τους, αλλά ας φύγουμε από στερεότυπα. Ο Μουκουντί είναι αρχηγός, ηγέτης, με όλη την σημασία της λέξης. Είναι παικτάρα και ήταν υποδειγματικός ο τρόπος που εξαφάνισε τον Ρεϊνάλντο, τις περισσότερες φορές δίχως καν να χρειάζεται να έχει επαφές με την μπάλα. Γιατί πρόκειται για αμυντικό συγκλονιστικής ποιότητας, που είναι σημείο αναφοράς πλέον στην ΑΕΚ.
Η ΑΕΚ είναι καλύτερη
Στο δια ταύτα, προφανώς τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Η Λέφσκι Σόφιας δεν είναι καμία υπερδύναμη, αλλά είναι κωλοπετσωμένη ομάδα. Σκληρή αμυντικά, καθώς υπάρχουν πολλά παιδιά που κι αυτά ονειρεύονται να παίξουν στο Champions League και να ακουστούν σε όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Αλλά πέρα από δίψα, διάθεση, κέφι, το θέμα είναι και η ποιότητα. Και εκεί η ΑΕΚ δεν μπορεί να έχει σύγκριση. Με μια εβδομάδα ακόμα δουλειάς, με την δυνατότητα να έχουν βάλει και δεύτερο παιχνίδι στα πόδια τους, τα πράγματα θα κριθούν από τα πόδια των παικτών της ΑΕΚ.
Ο Γιόβιτς δεν θα είναι ξανά τόσο άστοχος, όπως έλεγε και μια ψυχή, το πρώτο θα το βάλει ο κόσμος. Αν και πρωτύτερα υπάρχει ο Ηρακλής, γιατί ουδείς πρέπει να λησμονεί πως ο πρώτος και μεγαλύτερος στόχος είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος και όπως μας έδειξε ο Παπαπέτρου, τα λάθη και οι αβλεψίες δεν συγχωρούνται. Όπως και να έχει, η δουλειά είναι στην ευχέρεια της ΑΕΚ. Εκείνη είναι που θα κρίνει σε ποια ευρωπαϊκή διοργάνωση θα συμμετάσχει. Αλλά το… σεντονάκι κουνήθηκε τόσο όμορφα, που δεν μπορεί να μην γίνει κτήμα της ΑΕΚ.
