Ναι, έχουν δίκιο οι Κινέζοι, το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει με ένα τόσο δα βηματάκι, αλλά το τελευταίο, είναι βαρύ. Ασήκωτο.
Καμιά φορά, η θέα μόνο της… Ιθάκης προκαλεί ίλιγγο, ζάλη, λιποθυμιά. Όταν αρχίζεις να ανασύρεις στην μνήμη, όλο το ταξίδι, την Οδύσσεια, τις περιπέτειες, όταν αντιλαμβάνεσαι ότι πλησιάζεις, φτάνεις, έφτασες, θολώνεις.
Ο λούκουμος είναι το δυσκολότερο, το πιο σύνθετο, το πιο πολύπλοκο χτύπημα σε όλα τα ομαδικά ή ατομικά αθλήματα.
Είναι αυτό που ξεχωρίζει τους καλούς, από τους μεγάλους. Τον Σλούκα, από κάποιον άλλον.
Ο Παναθηναϊκός σε δύο απανωτά ματς-μπολ τίτλου δεν είχε έναν Σλούκα, να τελειώσει την δουλειά. Η ΑΕΚ σε δύο απανωτά ματς-μπολ τίτλου δεν είχε έναν Σλούκα για να κάνει την προσπέραση.
Έγινε έτσι η δουλειά, που ο ένας δίνει το πρωτάθλημα στον άλλον, κι εκείνος του το γυρίζει πίσω. Μία παράνοια.
Αν κοιτάξει κανείς την βαθμολογία θα βρει κάτι εξωφρενικό. Ο πρώτος Παναθηναϊκός έχει σκοράρει όλες κι όλες 46 φορές. Ο τέταρτος ΠΑΟΚ το έχει κάνει 55 φορές. Ο πέμπτος Άρης που μόλις σήμερα εξασφάλισε μαθηματικά την πέμπτη θέση και ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο 53!
Κάθε παιχνίδι του τριφυλλιού μοιάζει με ένα μικρό θρίλερ. Σε κάθε παιχνίδι, θαρρεί κανείς πως από κάπου παραμονεύει να εμφανιστεί ένας Αντώνης Νατσούρας, ένας αντί-ήρωας από το πουθενά, όπως το 2005, για να κατεβάσει τον Παναθηναϊκό από το πράσινο συννεφάκι.
Αυτός ήταν ο Μπράντον Τόμας, όμως σχεδόν σαδιστικά, οι πράσινοι εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι σε αυτή την απόλυτη ισορροπία τρόμου. Κι όπως συμβαίνει παντού, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.
Οι καλές ομάδες είναι σαν το νερό. Ρέουν. Πάνε μόνες τους. Αν πειράξεις κάτι, αν κάνεις ξαφνικά ενάντια σε αυτή την ροή, είναι σαν να τις φρενάρεις.
Ο Παναθηναϊκός διάλεξε το 34ο ματς πρωταθλήματος της σεζόν για να αφήσει το σήμα κατατεθέν του (4-3-3) για να παίξει από το πρώτο λεπτό κάτι άλλο, που το χρησιμοποιούσε ως σχέδιο έκτακτης ανάγκης.
Οι περισσότεροι έψαξαν να βρουν πότε και πόσο έπαιξαν μαζί ο Σπόραρ με τον Ιωαννίδη, αλλά η ουσία κρυβόταν αλλού: πότε έπαιξε ξανά συγχρόνως δίχως τον Κουρμπέλη και τον Ρουμπέν Πέρεθ!
Αυτό το 4-4-2, απέναντι στο αδιαπραγμάτευτο 4-2-3-1 του ΠΑΟΚ δημιούργησε μία αριθμητική ανισορροπία σε μία ζώνη που αποτελεί το κυρίαρχο σημείο του φετινού Παναθηναϊκού.
Δύο δικά του κεντρικά χαφ (Τσόκαϊ, Τσέριν) έπρεπε να τα βάλουν με τρία του ΠΑΟΚ. Ακούγεται λιγάκι απλοϊκό, αλλά αυτό από μόνο του έφερε τον ρυθμό, το ύφος του ματς εκεί που ήθελε ο Δικέφαλος. Παρότι το σκορ ήταν 1-0 ως το 60ό λεπτό, η γάτα στο γήπεδο φορούσε ασπρόμαυρα και το ποντίκι πράσινα.
Μόλις έγινε το 1-1, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς αποφάσισε να επαναφέρει την ομάδα του στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Παρότι πια έψαχνε ξανά γκολ, έβγαλε έναν σέντερ-φορ (Σπόραρ) και έβαλε έναν αμυντικό μέσο (Ρουμπέν Πέρεθ). Έβγαλε έναν γκολτζή και έβαλε έναν κόφτη.
Με αυτόν τον τρόπο, επανέφερε την ισορροπία στο γήπεδο και αίφνης έκανε την ομάδα του πολύ πιο επιθετική, πιο λειτουργική από ότι ήταν με δυο φορ. Ένα χρήσιμο και πολύτιμο μάθημα ποδοσφαίρου για όσους μπορούν να το κατανοήσουν.
Ένα άλλο χρήσιμο μάθημα είναι πως αυτή τη στιγμή, με τα ατέλειωτα, απανωτά ματς δίχως ανάσα, η φρεσκάδα μετράει περισσότερο από την ποιότητα. Ο ξεκούραστος Φιλίπε Σοάρες ήταν ένα κέντρο μόνος του. Ο αθλητικός Μπράντον Τόμας έμοιαζε με δεκαθλητή στο γήπεδο. Ο ανάλαφρος Ομάρ έμοιαζε με σολίστα.
Ο ΠΑΟΚ έκανε πολλά μηνύματα / στάτους / τουιτ να σβηστούν. Έκανε πολλούς να καταπιούν τις γλώσσες τους. Πολλούς να ψάξουν τρύπα για να κρυφτούν.
Μόνο που δεν έκανε τίποτα περισσότερο ή τίποτα λιγότερο από αυτό που καταθέτει σχεδόν σε όλα τα ματς.
Με τις γνωστές ανεπάρκειες και τις γνωστές αρετές. Με τις γνωστές ανορθογραφίες και τις γνωστές βάσεις στο παιχνίδι του. Με αμυντικά δώρα, αλλά και με επιθετική δομή. Με διάθεση να είναι το απόλυτο αφεντικό στο γήπεδο, αλλά και με την γνωστή γενναιοδωρία προς τον αντίπαλο στην τελική απόφαση.
Με το καθιερωμένο γκολ - δώρο στα πλέι-οφ, αλλά και με έναν ακόμα blooper μπροστά με τον Μπρινιόλι να αποκρούει με γυρισμένη πλάτη το τετ-α-τετ του Μπράντον Τόμας στο πρώτο μέρος! Μία ομάδα που έχει πλάνο, οργάνωση, σχέδιο, αλλά πολύ συγκεκριμένο ποιοτικό ταβάνι.
Το κακό για τον ΠΑΟΚ είναι πως για την τρίτη θέση δεν του αρκεί να μην χάσει, μα πρέπει να πάρει και τα δύο τελευταία του παιχνίδια. Το ακόμα χειρότερο για εκείνον είναι πως ο Ολυμπιακός βρήκε στην Νέα Φιλαδέλφεια κάτι περισσότερο από έναν πόντο. Μία τακτική μανιέρα για να έρθει στην Τούμπα την τελευταία αγωνιστική.
Ένα σφιχτό, συμπαγές, σκληρό σχήμα με τρεις καθαρούς χαφ, που προκάλεσαν ασφυξία στην ΑΕΚ, που ουδέποτε δεν έμοιαζε πιο ακίνδυνη μέσα στο σπίτι της από ότι απόψε…
