Στα 48 του χρόνια έχει ζήσει τα πάντα. Παίζει σχεδόν μιάμιση δεκαετία μπάσκετ σε αμαξίδιο, έχει πάρει μέρος με την εθνική ομάδα της Κολομβίας σε Παραολυμπιακούς Αγώνες. Η οστεοαρθρίτιδα και στα δύο πόδια δεν αποτέλεσε εμπόδιο στα όνειρα για μια καριέρα στο μπάσκετ, το άθλημα που ήταν πάντα το πάθος του. Ίσα ίσα. Εκεί που άλλοι έβλεπαν εμπόδια, ο Σανζ έβλεπε ευκαιρίες.
Ήταν στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του όταν εμφανίστηκε η ασθένεια το 2007, αλλά δεν τα παράτησε.
Ναι, δεν μπορούσε πια να ασκήσει πίεση στα πόδια και να κάνει γρήγορες κινήσεις. Ναι, θα έπρεπε να μάθει να κινεί το αμαξίδιο και να κινεί πιο γρήγορα τα πόδια. Μα τελικά η ικανοποίηση που πήρε από το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν η καλύτερη ανταμοιβή.
«Δεν άρχισα να παίζω μπάσκετ από πολύ μικρός, σε ακαδημίες, αλλά πιο πολύ για να συντροφεύω τον αδερφό μου στις προπονήσεις, είναι πέντε χρόνια μικρότερος από εμένα. Και άρχισα μεγάλος γενικά, στα 17-18 μου χρόνια, ήμουν σχεδόν ενήλικος. Και στη συνέχεια, επειδή με ενδιέφερε πολύ, έκανα και σπουδές σχετικές με τον αθλητισμό. Όταν πια προέκυψε το θέμα με την υγεία του, έπρεπε πια να εγκαταλείψω τον… κανονικό αθλητισμό, ας το πούμε έτσι. Είχα έναν πολύ καλό φίλο, ο οποίος μετά από ένα τροχαίο ατύχημα με μηχανή έχασε το ένα πόδι του και ήμουν πολύ κοντά του στην διαδικασία του να παίξουμε μπάσκετ σε αμαξίδιο. Μου φάνηκε ενδιαφέρον, άρχισα να ρωτάω και να ψάχνω, και είμαι χαρούμενος που έχω καταφέρει να είμαι σε ομάδες που αγωνίστηκαν σε Παναμερικανικούς Αγώνες, σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Και μπορώ να πω ότι πια έχω μια επιτυχημένη καριέρα στο μπάσκετ με αμαξίδιο» λέει ο Κολομβιανός μιλώντας στο SDNA και συμπληρώνει:
«Το μπάσκετ ήταν πάντα η ζωή μου. Και αυτό είναι το κίνητρό μου. Από πολύ μικρός έπαιζα, αν και στο χωριό μου τα παιδιά έπαιζαν περισσότερο ποδόσφαιρο. Αλλά σίγουρα το μπάσκετ είναι το πάθος μου. Και τώρα πια που μπορεί να θεωρούμαι βετεράνος, αυτό ακόμα είναι το πάθος μου».
Έχει ζήσει τα πάντα στην καριέρα του, γράψαμε. Ακόμα κι ένα πρωτοφανές περιστατικό πρόσφατα στο λιμάνι του Πειραιά. Επειδή φορούσε την μπλούζα ενός συλλόγου οπαδών, που του είχαν χαρίσει. Είχε την ατυχία να ζήσει στην Ελλάδα ένα συμβάν με θύτες ανθρώπους προβληματικούς, που θέλησαν να κάνουν επίδειξη δύναμης σε ανθρώπους σε αμαξίδιο. Ο Σανζ, βέβαια, μέσω του SDNA τους στέλνει ένα πολύ ωραίο μήνυμα περιγράφοντας τι συνέβη προ ημερών…
«Πραγματικά στην αρχή δεν είχα καταλάβει τι συμβαίνει. Ήρθαν κάτι τύποι με δυο μηχανές και ένα αυτοκίνητο, περίπου επτά-οκτώ άτομα. Μιλούσαν ελληνικά. Έδειχναν την μπλούζα που φορούσα, ήταν πράσινη και ειλικρινά δεν γνώριζα ότι ήταν μπλούζα από σύλλογο οπαδών. Μου ζήτησαν να βγάλω την μπλούζα και να τους την δώσω. Προφανώς εγώ τους είπα ‘όχι’, δεν καταλάβαινα αλήθεια τι γινόταν. Τότε κάποιοι συμπαίκτες μου είπαν ότι, για να αποφύγουμε τα προβλήματα, ήταν καλύτερο να δώσω την μπλούζα. Και πραγματικά για να γλιτώσω τα προβλήματα, τους την έδωσα. Και η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα δεν αντιλαμβάνομαι για ποιο λογό συνέβη αυτό. Δεν μπορώ να σκεφτώ με κακία, σκέφτηκα ότι αυτοί που μάλλον ήταν οπαδοί του Ολυμπιακού και την ήθελαν για να την φυλάξουν (γέλια). Εγώ τους προτρέπω να στηρίζουν την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού με αμαξίδιο, διότι ξέρω ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει ομάδα άρα ούτε φανέλα για να πάρουν» είναι τα λόγια του.
Στον Παναθηναϊκό ο Σανζ νιώθει σαν στο σπίτι του κι ας μην έχει κοντά του την οικογένειά του, τη σύζυγό και τα δυο παιδιά του. Ελπίζει ότι θα ξανασμίξουν σύντομα.
«Νιώθω υπέροχα στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό. Με τον τρόπο που με αποδέχθηκαν και με στήριξαν για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Στον Παναθηναϊκό όλοι μου συμπεριφέρονται πάρα πολύ καλά, σαν να είμαι στην οικογένειά τους. Μετά τις δύο σεζόν που είχαμε τα προβλήματα λόγω της πανδημίας, αυτή ήταν εξαιρετική, κατακτήσαμε το πρωτάθλημα και φυσικά βλέπουμε μπροστά μας και τον στόχο της κατάκτησης του κυπέλλου.
Πραγματικά, ευχαριστώ πάρα πολύ τους οπαδούς του Παναθηναϊκού για την υποστήριξή τους. Την νιώθω και μου δίνει μεγαλύτερο κίνητρο για να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά για να πετύχω τους στόχους μας. Χαίρομαι που είμαι μέλος αυτής της πράσινης οικογένειας, που μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος. Περιμένω να τους δω ξανά δίπλα μας στο γήπεδο. Για πάντα πράσινοι!
Μακάρι και την επόμενη σεζόν οι άνθρωποι της ομάδας να υπολογίζουν σε εμένα, θέλω να συνεχίσω, να είμαι σημείο αναφοράς στον σύλλογο, να παίξουμε στην Ευρώπη» λέει στο SDNA.
Και τι γίνεται όταν πρέπει να (μετα)κινηθεί στην πόλη ένας άνθρωπος με αμαξίδιο; Ξέρουμε πως η Αθήνα κάθε άλλο παρά ιδανική είναι γι’ αυτό.
«Νιώθω πολύ καλά στην Αθήνα, είναι ήσυχα εδώ. Προέρχομαι από τη Μπογκοτά, μια πόλη πολύ μεγαλύτερη, δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, οπότε εδώ αισθάνομαι ήρεμα. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι σε αμαξίδιο μπορεί να αντιμετωπίζουν προβλήματα στην καθημερίνοτητά τους κινούμενοι στην πόλη ή στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Εγώ, ευτυχώς, μπορώ να περπατήσω, δεν χρησιμοποιώ συνέχεια το αμαξίδιο κι αυτό σίγουρα διευκολύνει τη μετακίνησή μου» σχολιάζει ο Κολομβιανός άσος στο SDNA.
Και για το τέλος ένα μήνυμα για όλους από αυτόν τον άνθρωπο που πρώτα κατέκτησε τη ζωή και κατόπιν τίτλους αγωνιζόμενος στα παρκέ των γηπέδων. Για τα ταμπού που σίγουρα ακόμα έχει η κοινωνία των αρτιμελών, για τους προβληματισμούς που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες.
«Έχω ξεπεράσει το θέμα του προβλήματος που αντιμετωπίζω. Παίζω πια σχεδόν 14 χρόνια σε αμαξίδιο, παίζω στο πιο υψηλό επίπεδο, είναι κάτι το οποίο έχω αποδεχθεί. Και πρέπει να είναι κάτι που θα έχουν στο μυαλό τους όλοι όσοι βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες όπως είθισται να λέγονται. Με ενδιαφέρει να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο και οι νεότεροι, έτσι θα φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον για όλους. Να σκεφτόμαστε θετικά».