Ματς εναντίον του Άρεως ή... Πεδίον του Άρεως; Εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα δεν υπήρχε τέτοιο δίλημμα. Ο κόμπος άλλωστε είχε φτάσει στο χτένι. Η πρόσφατη συντριβή με 4-1 από τον Ο.Φ.Η. στην Κρήτη είχε ξεχειλίσει το ποτήρι της «πράσινης» οργής. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού, έχοντας επιδείξει ιώβεια υπομονή στην προκλητική αδιαφορία (ή ανικανότητα, πείτε το όπως θέλετε) της τότε διοίκησης Γιάννη Βαρδινογιάννη, έδωσε βροντερό «παρών» στο ίδιο σημείο που πριν από εκατό ολόκληρα χρόνια ιδρύθηκε ο μεγαλύτερος ελληνικός σύλλογος. Κάποιοι έκαναν λόγο για 25.000. Άλλοι, υπολόγισαν πως περισσότεροι από 35.000 φίλοι του Τριφυλλιού κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας τη μέρα εκείνη. Υπήρχαν και ορισμένοι οι οποίοι «αυθορμήτως» έκαναν λόγο για... 8.000 ανθρώπους. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο από το συλλαλητήριο (πολλά εκ των οποίων δεν προβλήθηκαν σκοπίμως από τους τηλεοπτικούς σταθμούς ώστε να περάσει το γεγονός «αβρόχοις ποσί») διαψεύδουν πανηγυρικά τους τελευταίους και εγείρουν αμφιβολίες για την παναθηναϊκή τους ιδιότητα...
Είχα την τύχη να είμαι ένας από τους δέκα πρώτους οπαδούς που έφτασαν στα τελειώματα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στο Πεδίο του Άρεως, δυόμισι περίπου ώρες προτού ξεκινήσει το μεγαλειώδες συλλαλητήριο του «πράσινου» λαού, ο οποίος, αξίζει να αναφερθεί πως έχει σημειώσει τα μεγαλύτερα ρεκόρ παρουσίας και προσέλευσης σε όλα τα σπορ (υπάρχει και σχετική ιστορία για τα ρεκόρ αυτά, μία από τις εκατόν εξήντα που περιέχονται στο βιβλίο που θα εκδοθεί τις προσεχείς ημέρες με τίτλο «Λεωφόρος Αλεξάνδρας 160» των εκδόσεων Belle Epoque).
Για το συλλαλητήριο έχουν γραφτεί πολλά και διάφορα. Ότι ήταν υποκινούμενο από τους «πολυμετοχικούς», ότι αποδείχθηκε λάθος, ότι ήταν η αιτία που φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση.
Το συλλαλητήριο του 2008 δεν ήταν φυσικά η αιτία που σήμερα ο σύλλογος διανύει μία από τις χειρότερες περιόδους της ιστορίας του. Αντιθέτως, το συλλαλητήριο οδήγησε σε εξελίξεις οι οποίες μόνο επιζήμιες δεν αποδείχθηκαν στην πορεία. Ο κόσμος συσπειρώθηκε, σημειώθηκε πανελλήνιο ρεκόρ πωλήσεων εισιτηρίων διαρκείας, η ομάδα κατέκτησε το νταμπλ, αφίχθησαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές με προεξάρχοντες τους Τζιμπρίλ Σισέ και τον αρχηγό της «σελεσάο» Ζιλμπέρτο Σίλβα και ο Σωκράτης Κόκκαλης ανακοίνωσε την αποχώρηση του από τον, μόνιμο έως τότε, πρωταθλητή Ολυμπιακό, ο οποίος την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στην πέμπτη θέση της βαθμολογίας. Όχι άσχημα...
Η αιτία, ή καλύτερα, μία από τις αιτίες που φτάσαμε στο σημερινό χάλι ήταν η δίψα ορισμένων να μας εκδικηθούν γι' αυτό το συλλαλητήριο... Ένα συλλαλητήριο , το οποίο επ΄ουδενί ήταν παράλογο ή διχαστικό. Ήταν 100% δικαιολογημένο, μαζικό και αυθόρμητο (η οργάνωση του έγινε από απλούς οπαδούς μέσω SMS που στέλνονταν από κινητό σε κινητό). Και το σημαντικότερο: παρά τα υβριστικά συνθήματα και πανό που έλαβαν χώρα (κάποια εκ των οποίων, με μια πιο ψύχραιμη ματιά σήμερα, ήταν υπερβολικά και ακραία) δεν άνοιξε μύτη! Το διανοείστε; Περίπου 30.000 οργισμένοι οπαδοί και δεν υπήρξε το παραμικρό παρατράγουδο!
Πριν από λίγο καιρό έλαβα ένα μήνυμα από έναν φίλο, στο οποίο μου έγραφε πως έχει μετανιώσει φριχτά που ήταν παρών στο συλλαλητήριο και που εξαιτίας και της δικής του παρουσίας απηύδισε η οικογένεια Βαρδινογιάννη και αποχώρησε από την ομάδα, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σήμερα στην εποχή του Γιάννη Αλαφούζου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Κι εδώ υπεισέρχεται το «προαιώνιο» παναθηναϊκό ερώτημα. Ήμασταν καλύτερα με Βαρδινογιάννη απ’ ότι με Αλαφούζο;
Σαφώς ναι.
Υπάρχει όμως μια σημαντική παράμετρος που δεν πρέπει να λησμονούμε.
Τον Γιάννη Αλαφούζο δεν πρέπει να τον χρεωνόμαστε εμείς, ο κόσμος, ούτε η ξαφνική εμφάνισή του στα παναθηναϊκά δρώμενα ήταν φυσικό επακόλουθο ή σημείο των καιρών.
Τον Αλαφούζο μας τον «φύτεψαν» στην Π.Α.Ε. αυτοί που ήθελαν διακαώς να μας τιμωρήσουν επειδή δεν ήμασταν υποτακτικοί, επειδή ονειρευόμασταν έναν Παναθηναϊκό όπως εκείνος της περιόδου 2009-10. Και σήμερα, κάποιοι τον χρησιμοποιούν ως μέτρο σύγκρισης με τις δικές τους ‘’glory days’’...
O ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός που επιθυμούμε να βλέπουμε δεν είναι φυσικά ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Αλαφούζου. Ο Παναθηναϊκός δηλαδή των προσφυγών, των καθυστερήσεων στις πληρωμές, των δυσκολιών στην αδειοδότηση, της μη κατάκτησης τίτλων, ο Παναθηναϊκός του οποίου οι στόχοι είναι παρόμοιοι με τους στόχους μιας μικρομεσαίας ομάδας. Αυτό είναι εφιάλτης.
Ο Παναθηναϊκός που ονειρευόμαστε όμως δεν είναι ούτε ο Παναθηναϊκός της περιόδου Τζίγγερ. Ο οποίος δεν χρωστούσε (ίσως κι αυτό τελικά να μην ισχύει) αλλά κατέκτησε μόνο ένα νταμπλ σε επτά χρόνια, παρά τις σπουδαίες ευρωπαϊκές πορείες που πραγματοποίησε παράλληλα. Ο Παναθηναϊκός, που έβλεπε τον Ολυμπιακό να δημιουργεί μεγάλα σερί τίτλων με θεμιτά και αθέμιτα μέσα κι ενώ διέθετε τα μέσα να το αποτρέψει, ή έστω να το αντιμετωπίσει, προτίμησε να μην το κάνει, με αποτέλεσμα τη διαστρέβλωση της ποδοσφαιρικής –και όχι μόνο- ιστορίας και την μετέπειτα ολοκληρωτική οικονομική κατάρρευσή του την οποία τόσο σκληρά βιώνουμε σήμερα όλοι εμείς οι «αιώνια πιστοί».
Μπορεί να διοργανωθεί κάποτε κάτι παρόμοιο σαν εκείνο που συνέβη σαν σήμερα, πριν από 11 χρόνια; Δύσκολο, έως αδύνατο πια. Ο κόσμος κουράστηκε. Ίσως και τα social media να απορροφούν μεγάλο μέρος της οργής των παναθηναϊκών οπαδών αποτρέποντάς τους να πραγματοποιήσουν κάτι αντίστοιχο. Σήμερα, ο μέσος «πράσινος» οπαδός, χρησιμοποιώντας το facebook, το twitter ή τα σχόλια στις αθλητικές ιστοσελίδες (όπως και στην περίπτωση του παρόντος κειμένου) τιθασεύει τα συναισθήματα του και εν τέλει παραμένει απαθής θεατής των γεγονότων. Θα διαβάσει, θα σχολιάσει, θα ανταλλάξει απόψεις, θα εκνευριστεί, θα βρίσει, θα καταραστεί και στο τέλος θα μείνει με την ηθική ικανοποίηση. Κάτι σαν «τα είπα και ξεθύμανα, έκανα το χρέος μου».
Κλείνοντας τα περί συλλαλητηρίου, κάποιοι ίσως σχολιάσουν πως το συλλαλητήριο, ήταν η απαρχή για να μπούμε στην εποχή της πολυμετοχικότητας (αφού πρώτα την αρχή είχε κάνει ο αείμνηστος Ανδρέας Βγενόπουλος με την ίδρυση της Π.Ε.Κ.). Εχουν δίκιο. Οι ίδιοι παράλληλα υποστηρίζουν πως «το νταμπλ του 2010 το πληρώσαμε ‘’χρυσάφι’’ και πως τελικά ‘’μας κατέστρεψαν οι πολυμετοχικοί, αφήνοντας χρέη και ανοίγματα στην επόμενη διοίκηση. Το αν εδώ έχουν δίκιο ή άδικο, το αφήνω προσωπικά στην κρίση του καθενός. Έχοντας ζήσει εκ του σύνεγγυς ορισμένα γεγονότα από την περίοδο της πολυμετοχικότητας και κρίνοντας τα γεγονότα όπως ήταν κι όχι όπως τα παρουσίαζαν διάφοροι καλοθελητές, έχω κατασταλάξει στο αν η περίοδος της πολυμετοχικότητας ήταν η πλέον ενδεδειγμένη λύση ή η απαρχή όλων των δεινών του Παναθηναϊκού. Έχω την άποψη μου, αλλά θα προτιμήσω να μην επεκταθώ. Ας αφήσουμε καλύτερα τους ιστορικούς του μέλλοντος να κρίνουν, πιο νηφάλια και πιο αντικειμενικά, πρόσωπα και πράγματα. Κι ας ελπίσουμε, η επόμενη γενιά παναθηναϊκών να πετύχει αυτό που δεν πετύχαμε εμείς: να είναι συσπειρωμένη.
Γιατί όταν οι παναθηναϊκοί είναι ενωμένοι μπορούν να κάνουν θαύματα.
13.04.2008. Να ήσουν εδώ...
Πώς συστήνεται ο συγγραφέας
Ο Αριστοτέλης Μπενόγλου γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα, ελάχιστα μέτρα μακριά από το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας (γωνία Τσόχα και Σούτσου). Συνεπώς δεν έγινε, γεννήθηκε Παναθηναϊκός. Σε αρκετά μικρή ηλικία ανακάλυψε πως εκτός από το παιδικό του ίνδαλμα, τον Δημήτρη Σαραβάκο, υπήρχαν επίσης οι Τάκης Κορωναίος, Στέλιος Καζάζης, Λία Μήτση κι άλλοι «πράσινοι» ήρωες της μπάλας. Μεγαλώνοντας αντιλήφθηκε πως ο Παναθηναϊκός διέθετε μια υπέρλαμπρη ιστορία σε ακόμα περισσότερα σπορ, η οποία έχρηζε έρευνας και συγγραφής. Σκοπός του, να ανασύρει από τη λήθη του χρόνου έναν μέχρι πρότινος άγνωστο Παναθηναϊκό, να αναδείξει σπουδαία κατορθώματα και να αποτυπώσει όσο πιο ανάγλυφα γίνεται στο ευρύ κοινό την τεράστια αθλητική και κοινωνική προσφορά του μεγαλύτερου αθλητικού συλλόγου της χώρας.
