Η ομάδα βόλεϊ γυναικών του ΖΑΟΝ ήταν η έκπληξη της σεζόν που πέρασε. Ο ιστορικός σύλλογος της Κηφισιάς πέρασε μια δύσκολη περίοδο απο το 2023, όταν υποβιβάστηκε στην Pre League, μέχρι το καλοκαίρι του 2024. Όταν ξεκίνησε η προσπάθεια ανασύνταξης και οικονομικής κάθαρσης. Ο επιχειρηματίας Ιωάννης Μυτιληναίος συνέδεσε το όνομά του με την αγωνιστική αναγέννηση και τη νέα εποχή του ΖΑΟΝ.

Ενορχηστρωτής της όλη προσπάθειας υπήρξε ο Μάμπης Μυτσκίδης που ανέλαβε προπονητής από το 2024. Υπό τις οδηγίες του η ομάδα παρουσίασε ένα καλό αγωνιστικό πρόσωπο και ανέβηκε ξανά στην Volley League. Πέρυσι έφτασε ως τους τελικούς αποκλείοντας με τη σειρά Ολυμπιακό και ΑΕΚ, αλλά ηττήθηκε απο τον Παναθηναϊκό με 3-0 στην σειρά. Ενώ πέτυχε πολύ σημαντικές νίκες στην κανονική διάρκεια. 

Ο Έλληνας τεχνικός μίλησε αποκλειστικά στο SDNA για τα δυο χρόνια στον πάγκο του ΖΑΟΝ, την πορεία ως τα τελικά της Volley League αλλά και για την αποχώρηση του πριν μερικούς μήνες. Την θέση του έχει πάρει τώρα ο Γιάννης Καλμαζίδης.

Αναλυτικά όσα δήλωσε στο SDNA

Η περασμένη σεζόν ήταν ιστορική για τον σύλλογο, με μεγάλες νίκες και παρουσία στους τελικούς μετά απο πέντε δεκαετίες. Τι σου αφήνει αυτή τη εμπειρία; 

«Νιώθω μια τρομερή ικανοποίηση. Πήραμε μια ομάδα που είχε πέσει στην Pre League με 11 νέες παίκτριες. Καταφέραμε να φτιάξουμε ένα αξιόμαχο σύνολο και να πάρουμε την άνοδο στην Volley League. Η πορεία που έγινε πέρυσι, την πρώτη μας χρονιά, ήταν αξιοθαύμαστη». 

«Μεταγραφικά κάναμε αρκετά καλές κινήσεις, παρότι οι ξένες που έρχονται πάντα έχουν ένα ρίσκο. Όμως καταφέραμε να αναδείξουμε το Ελληνικό στοιχείο σε μεγάλο βαθμό, με κορίτσια που ήταν ήδη στην ομάδα. Κάποιες ήταν πρωτοεμφανιζόμενες όπως η Τικμανίδου ή η Γράβαρη, που βέβαια είχε κάποιες παραστάσεις στο Μαρκόπουλο πιο πριν».

«Με αυτό το ρόστερ φτάσαμε στους τελικούς του πρωταθλήματος κάτι για το οποίο είμαι περήφανος. Θεωρώ ότι παράλληλα διαθέταμε και ένα πάρα πολύ καλό staff, που βοήθησε όσο μπορούσε». 

Να τα πάρουμε από την αρχή, πως αποφάσισες να αναλάβεις τον ΖΑΟΝ το 2024, μετά απο όσα είχε περάσει;

«Οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα τότε δεν γνώριζαν πολλά από βόλεϊ. Αυτό είναι κάτι αρνητικό αλλά και θετικό ταυτόχρονα. Γιατί πιστεύουν ότι με ένα ή δυο χρόνια έχουν καταλάβει πλήρως το άθλημα. Σε πρώτη φάση μου παρείχαν απόλυτη εμπιστοσύνη. Εγώ ότι έκανε το έκανα πάντα με γνώμονα το καλό του συλλόγου και των παικτριών».   

Τι στυλ προπονητής είσαι, ποια χαρακτηριστικά θες να βλέπεις στις ομάδες σου;

«Είμαι ένας προπονητής που επιθυμεί να δουλεύει στο γήπεδο, εκεί θέλω να φαίνεται η δουλειά μου. Δεν είμαι άνθρωπος που θα μιλάει πολύ ή θα φαίνεται. Στο τέλος της πρώτης σεζόν γνώρισα και τον κύριο Μυτιληναίο, που ήταν πίσω απο την όλη προσπάθεια».

«Έβλεπα ότι υπήρχε μεράκι, όραμα και ένα πλάνο για να αποκτήσει η ομάδα σταθερότητα. Γιατί την τελευταία σεζόν στην Volley League το όνομα του συλλόγου είχε υποστεί ζημιά».  

Πως έζησες τους τελικούς της Pre League ενάντια στην Ελπίδα Αμπελοκήπων;

«Και τα ημιτελικά με τον Ηρακλή Κηφισιάς ήταν δύσκολη σειρά, θεωρώ πως ήμασταν ισχυροί για τα δεδομένα. Στους τελικούς δεν είχαμε πλεονέκτημα έδρας, αλλά μέσα μας καταλάβαμε πως είμαστε καλύτερη ομάδα. Τον Δεκέμβριο πήραμε την Ζιώγα και την Νικόλοβα κάτι που μας δυνάμωσε».

«Αλλά εκείνη την στιγμή έπρεπε να μπούμε για να πάρουμε την άνοδο. Το καλό κλίμα και η χημεία που επικρατούσε τότε μεταξύ μας ήταν το «όπλο» μας. Αυτό μας βγήκε στο γήπεδο και δίκαια ανεβήκαμε στην Volley League».

Το ότι κατεβήκατε με Ελληνικό κορμό και λίγες ξένες ήταν θέμα σχεδιασμού ή οικονομικό;

«Θέλαμε να γίνει έτσι και το είχαμε σχεδιάσει. Να πάμε δηλαδή με Ελληνίδες, με παιδιά που τα πίστεψα πολύ. Θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στην Ελπίδα Τικμανίδου. Όταν την έφερα απο την Μεταμόρφωση δεν την πίστευε κανένας και μάλιστα κάποιοι μου είπαν «καλά... που πας με αυτή;».  

«Είναι ένα εξαιρετικό παιδί, με εξαιρετικούς γονείς, που απέδειξε τι αξίζει με σκληρή δουλειά. Τώρα παίζει στην Εθνική ομάδα στα 18 της. Πιστεύω πως όσο παραμένει σταθερή το μέλλον της ανήκει». 

Πέρασε ποτέ απο το μυαλό σου η ιδέα του να φύγεις μετά την άνοδο;

«Όχι. Εγώ όποτε ξεκινώ σε μια ομάδα, έχω στο μυαλό μου πως θα μείνω για χρόνια εκεί. Σέβομαι την δουλειά μου, τα χρήματα που παίρνω και τους συνεργάτες μου. Από εκεί και πέρα θέλαμε ο ΖΑΟΝ να αποκτήσει γερές βάσεις για τα επόμενα χρόνια».  

«Για την πρώτη σεζόν στην Volley League ο στόχος ήταν να μπούμε στην οκτάδα. Να μείνουμε δηλαδή στην κατηγορία και να πλασαριστούμε ψηλά βαθμολογικά. Προσπαθήσαμε να κτίσουμε ένα ρόστερ που να έχει συνέχεια, με παίκτριες μικρές σε ηλικία οι οποίες θα έμεναν για καιρό. Δηλαδή να υπάρχει κορμός που θα δεχόταν προσθήκες κάθε χρόνο».

Αυτό φάνηκε όταν κερδίσατε Θέτιδα και Ηλυσιακό. Μετά χάσατε απο ΑΕΚ, ΠΑΟ και νικήσατε το Μαρκόπουλο δηλαδή κάνατε 3/5. Ήταν μια ονειρεμένη επανεμφάνιση στην μεγάλη κατηγορία;

«Μπορώ να πω ότι δεν κινδυνέψαμε καθόλου, αλλά πιάσαμε μάλιστα τον στόχο απο τον πρώτο γύρο. Τον Δεκέμβριο η ομάδα ήταν μέσα στον προγραμματισμό που είχαμε κάνει, εντός οκτάδας». 

«Καταφέραμε να πάρουμε όλα τα κρίσιμα παιχνίδια και εκμεταλλευτήκαμε την προσπάθεια που έγινε απο όλους».

Το πρώτο μεγάλο παιχνίδι έγινε στο Μετς κόντρα στον Παναθηναϊκό, όταν κάνατε come back από 2-0 σε 2-2. Πίστεψες τότε ότι η νίκη ήταν πιθανή; 

«Σαν προπονητής δεν φοβάμαι κανέναν και υπολογίζω όλους τους αντιπάλους. Όταν όμως παίζεις με τον πρωτοπόρο μέσα στην έδρα του, αήττητο μάλιστα, το... αουτσάιντερ έχει λιγότερο άγχος. Στο αγωνιστικό κομμάτι, μετά το 2-0 πιστέψαμε περισσότερο ότι μπορούσαμε να διεκδικήσουμε κάτι».

«Στο τρίτο σετ, που είναι απο τα πιο δύσκολα όταν είσαι πίσω στο σκορ, ήμασταν πάρα πολύ καλοί. Με την ψυχολογία που αποκτήσαμε φτάσαμε το ματς στο tie break και πήραμε έστω τον βαθμό. Στο πέμπτο σετ δεν αντέξαμε, γιατί ο Παναθηναϊκός ήταν ομάδα κτισμένη για μεγάλα πράγματα. Αλλά τον κοντράραμε στα ίσα». 

Μετά κερδίσατε ΠΑΟΚ και Άρη όμως. Μήπως αυτή η ήττα έγινε καύσιμο για την συνέχεια;

«Όντως συνέβη αυτό. Το διπλό κόντρα στον ΠΑΟΚ είχε την μεγαλύτερη σημασία, παίξαμε σχεδόν άψογα εκείνη την μέρα. Μας έδωσε φτερά, ήμασταν ψηλά στην βαθμολογία και ήρεμοι». 

Τον Ιανουάριο έγινε μια ανταλλαγή με τον Πανιώνιο, έφυγε Στογίλκοβιτς αλλά και Μπεκτάς για να έρθουν Αλεξάκου και Κοβαλέφσκα. Ποιος πήρε αυτήν την απόφαση; 

«Έχουν ακουστεί πολλά για αυτό το ζήτημα, έγινε το εξής. Το δίδυμο αυτό προτάθηκε αρχικά στην ΑΕΚ αλλά δεν προχώρησε. Ο Πανιώνιος ήθελε να πάρει την Μάλκοβα για να δώσει την Κοβαλέφσκα. Μετά προτάθηκε σε εμάς και συμφωνήσαμε. Εκείνη την στιγμή πίστεψα ότι ήταν μια σωστή κίνηση. Θεώρησα ότι πονούσαμε στην θέση 4, γιατί η Μπεκτάς δεν έκανε αυτά που περιμέναμε».

«Παράλληλα η Νίνα έλεγε πως ήθελε να διεκδικήσει έναν τίτλο. Οπότε δώσαμε το πράσινο φως. Η Μαρλένα και η Έφη έδεσαν αμέσως με την υπόλοιπη ομάδα. Το να κάνεις μια αλλαγή έχει πάντα ρίσκο. Κάποιος το απορρίπτει ενώ εσύ το δέχεσαι. Εκ των υστέρων αποδείχτηκε σωστό. Αν κανείς δει τα προημιτελικά κόντρα στον Ολυμπιακό, καταλαβαίνει πόσο άλλαξε ο τρόπος παιχνιδιού μας». 

Η νίκη επί του Άρη στην Θεσσαλονίκη σε μια γεμάτη έδρα ήταν δύσκολη;

«Βέβαια, γιατί ο Άρης τότε είχε απο πίσω του 400 οπαδούς να φωνάζουν και να του δίνουν ώθηση. Ενώ πριν το γήπεδο αυτό ήταν σχεδόν άδειο, έτσι το παιχνίδι απέκτησε άλλη βαρύτητα».

«Κι όμως μπήκαμε δυνατά, ήμασταν σταθεροί και νικήσαμε με 0-3. Γιατί πριν μετρούσαμε 4 σερί ήττες. Ο ΖΑΟΝ έτσι έφτασε τους 30 βαθμούς παραμένοντας στην μάχη της τετράδας».

Στα playoffs θα βρίσκατε τον Ολυμπιακό, με τον οποίο παίξατε και το τελευταίο ματς στην regular season. Μήπως εκεί ρίξατε κάπως τους ρυθμούς ενόψει συνέχειας;

«Αυτό το παιχνίδι ήταν εντελώς αδιάφορο. Οι θέσεις είχαν κλείσει και ξέραμε με ποιον θα παίζαμε. Όταν μίλησα με την διοίκηση, τους είπα ότι το συγκεκριμένο ματς δεν θα το... χτυπάγαμε. Ήθελα να κάνω rotation σε όλη την ομάδα για να μην χάσουμε δυνάμεις». 

«Μας νίκησαν εύκολα αλλά κρατήσαμε φρέσκια την βασική ομάδα. Δεν ξέρω πόσο επηρέασε τον Ολυμπιακό εκείνη η νίκη, εμείς πάντως ξεκουράσαμε παίκτριες και κατεβήκαμε δυνατά στον πρώτο προημιτελικό. Ήταν επιλογή μας, να μην δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε απο την αρχή». 

Η νίκη μέσα στο «Μελίνα Μερκούρη» ήταν σοκ για τον Ολυμπιακό, για εσάς;

«Πρέπει να πω ότι παίξαμε σε πολύ υψηλά standard καθ' όλη την διάρκεια. Ακόμα και το tie break πήγε στην... παράταση, έγινε ένα πολύ ανταγωνιστικό ματς. Εμείς τελικά ήμασταν αυτοί που γελάσαμε στο τέλος».

Τι προετοιμασία κάνατε για τον δεύτερο αγώνα, άλλαξε κάτι τακτικά;

«Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα, η Κούμπουρα ήταν τραυματίας άρα οι επιλογές του δεν ήταν πολλές. Από την μεριά μου προσπάθησα να κρατήσω την ομάδα συγκεντρωμένη και ήρεμη. Ο ΖΑΟΝ ήταν μπροστά σε ένα πολύ μεγάλο αποτέλεσμα και αυτό χρειάζεται ειδική διαχείριση στο μυαλό». 

«Εκείνη την στιγμή είχε πολλές πιθανότητες να πάρει την πρόκριση. Όταν κερδίζεις το φαβορί μέσα στην έδρα του, όντας το αουτσάιντερ, παύεις να είσαι αουτσάιντερ. Δεν ξέρω τι... είσαι μετά αλλά κάτι αλλάζει. Δεν είναι απλό το να πας στην πηγή για να πιείς νερό, πρέπει και να το κάνεις».

Την ημέρα του προημιτελικού έγιναν όλα όπως έπρεπε;

«Παίξαμε ίσως το καλύτερό μας παιχνίδι ως τότε και πραγματικά κάναμε τον Ολυμπιακό να μοιάζει μικρή ομάδα. Μόνο στο τελευταίο σετ έφτασε τους 20 πόντους. Αυτό δεν είναι εύκολο να συμβεί, όλα λειτούργησαν τέλεια για εμάς». 

«Το μυαλό μπορεί εύκολα να ξεφύγει αν δεν προσέξεις. Εμείς όμως παίξαμε συγκροτημένα και πετύχαμε αυτή την μεγάλη νίκη - υπέρβαση. Είμαι περήφανος για την προσπάθεια των κοριτσιών μου, για τον αγώνα που έδωσαν».

Στα ημιτελικά ήρθε η ΑΕΚ που πριν απέκλεισε τον Πανιώνιο, ήταν μήπως ένας πιο δύσκολος αντίπαλος εκείνη την στιγμή;

«Σε εκείνη την σειρά, ξανά, δεν είχαμε πλεονέκτημα έδρας. Μάλιστα χάσαμε στο Ολυμπιακό Χωριό στον πρώτο γύρο. Ναι πιστεύω ότι ήταν ένα δύσκολο ζευγάρι. Και οι δυο είχαμε αποκλείσει μεγάλες ομάδες νωρίτερα. Αλλά η ΑΕΚ ήταν λίγο περισσότερο στα μέτρα μας».

Κατά τ' άλλα νικήσαμε δυο φορές με ανατροπή. Ίσως κάποια στιγμή να μην παίξαμε όπως έπρεπε, μπορεί να υπήρχε κούραση απο τα ματς με τον Ολυμπιακό. Όμως πάλι μείναμε πιστοί στο πλάνο».

Πως έζησες τον τελευταίο πόντο στο Ζηρίνειο; 

«Μόλις έληξε το παιχνίδι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου ειλικρινά. Όλο το προπονητικό team ήμασταν χαρούμενοι, γιατί είδαμε τι καταφέραμε. Όταν ξεκινήσαμε την προσπάθεια το κλειστό γέμιζε με... γνωστούς και φίλους».

«Ξαφνικά βλέπαμε το Ζηρίνειο γεμάτο από κόσμο να μας ζητωκραυγάζει. Αποκτήσαμε έτσι νέο κόσμο, φιλάθλους. Ο ΖΑΟΝ είναι μια ομάδα που δεν προκαλεί, δεν είχε μεγάλη βάση οπαδών. Οπότε αυτό είναι μια παρακαταθήκη». 

Τι είπες στις παίκτριες σου πριν τον πρώτο τελικό με τον Παναθηναϊκό;

«Γνωρίζαμε πως ο Παναθηναϊκός είχε ως απόλυτο στόχο το πρωτάθλημα. Γιατί νωρίτερα είχε αποκλειστεί στο κύπελλο απο τον ΠΑΟΚ. Παράλληλα είχε χάσει τον τελικό του Challenge Cup με την Βαλεφόλια».

«Άρα ήταν το μόνο τρόπαιο που διεκδικούσε. Εγώ ήθελα να του βάλουμε πίεση, κάτι που δυστυχώς δεν το καταφέραμε. Ούτε στον πρώτο, ούτε στον δεύτερο, αλλά ούτε και στον τρίτο τελικό. Μας νίκησε και βγήκε δίκαια πρωταθλητής». 

Όταν η Χατζηευστρατιάδου έβαλε τέλος στην σειρά και η πίεση έφυγε απο πάνω σας, είδες με καθαρότερη ματιά τι καταφέρατε;

«Από εκεί και πέρα ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος για την προσπάθεια που έκαναν τα παιδιά. Θεωρώ πως σε όλη τη διάρκεια, με εξαίρεση ένα δυο παιχνίδια, η ομάδα έπαιξε και καλό βόλεϊ».

«Το να φτάσεις στους τελικούς την πρώτη σου χρονιά δεν νομίζω πως έχει ξαναγίνει. Μόνο υπερηφάνεια μπορώ να νιώσω για αυτή την πορεία. Αλλά στο τέλος είχαμε δώσει τα πάντα και είχαμε αδειάσει». 

Πότε έμαθες πως δεν θα συνεχίσεις στον ΖΑΟΝ;

«Λίγο μετά τους τελικούς, μου ανακοινώθηκε στις 12 Μαϊου. Αλλά ως τότε η ομάδα κτιζόταν απο εμένα μαζί με την διοίκηση. Όπως και να έχει την απόφαση αυτή την δέχτηκα. Θέλω να ευχαριστήσω τον σύλλογο για αυτά τα δυο χρόνια που δούλεψα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, αφού η μοίρα του προπονητή είναι αυτή».  

Τώρα που βρίσκεσαι επαγγελματικά;

«Είμαι στην Κύπρο στον Απόλλων Λεμεσού. Δεν σου κρύβω, ότι τη στιγμή που έφυγα απο τον ΖΑΟΝ δεν υπήρχαν επιλογές στην Volley League. Και προσωπικά δεν θα περιμένω να αδειάσει θέση για να μπω εγώ. Κοιτάζω τη νέα σεζόν».