Μην κάνετε έτσι. Μοιρολατρικά θα συνέβαινε. Το γνωρίζατε τόσο εσείς όσο κι εμείς. Ήταν, απλά, θέμα χρόνου. Οπότε δε γνωρίζουμε γιατί κατεβάσατε μούτρα μέχρι το πάτωμα- άλλωστε δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας προσωρινός «αποχωρισμός».
Πάμε στοίχημα ότι κάποιοι από εσάς εκεί έξω μπερδευτήκατε λίγο, σωστά;
Ωραία, ας τα ξεκαθαρίσουμε: το φώτο-κουίζ του SDNA θα κάνει ένα διάλειμμα, μιας και ετοιμάζεται για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Πριν φύγει, όμως, σαν (θερινό) κύκνειο άσμα έφερε στο προσκήνιο έναν σέντερ φορ που μπορεί να μην ήταν η πρώτη επιλογή των προπονητών του στον Παναθηναϊκό- άλλωστε ο ανταγωνισμός ήταν στην στρατόσφαιρα, καθώς συνυπήρξε με παίκτες όπως οι Βαζέχα, Βλάοβιτς, Ολισαντέμπε, Λυμπερόπουλος, Σιπνιέφσκι και Σίγκουρντσον-, όμως οι λίγο μεγαλύτεροι φίλαθλοι της ομάδας τον θυμούνται με αγάπη.
Γιατί, μεταξύ μας, ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Γιώργο Νασιόπουλο, τον άνθρωπο που «γκρέμισε» το Αμβούργο στο Champions League και χάρισε στο Τριφύλλι μια τεράστια νίκη;
O Έλληνας σέντερ φορ έβαλε για πρώτη φορά την πράσινη φανέλα τη σεζόν 1996-1997, αγωνιζόμενος σε 31 παιχνίδια και βάζοντας 6 γκολ. Μεταπήδησε στην Καβάλα την επόμενη χρονιά κάνοντας… παπάδες (43 εμφανίσεις/19 γκολ), πριν επιστρέψει στον Παναθηναϊκό για την ακόλουθηη διετία (1999-2001, 45 συμμετοχές και 6 γκολ).
Ήταν στη δεύτερη πράσινη «θητεία» του, λοιπόν, που σημείωσε εκείνο το αξέχαστο τέρμα επί γερμανικού εδάφους: στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000 ο Νασιόπουλος ξεκίνησε για πρώτη φορά στην καριέρα του ως βασικός στην ενδεκάδα του Τριφυλλιού στο Champions League, καθώς ο Άγγελος Αναστασιάδης τον επέλεξε ως αιχμή του δόρατος.
Στο 36ο λεπτό μετά από ωραία πάσα του Φερνάντο Γκαλέτο πήρε την μπάλα, πέρασε τον τερματοφύλακα και πλάσαρε για το 0-1, στέλνοντας στον 7ο ουρανό τους 4.000 οπαδούς του Παναθηναϊκού που βρίσκονταν στις εξέδρες. Το 0-1 έμελλε να είναι και το τελικό σκορ, που σφράγισε (ακόμα) ένα σπουδαίο διπλό της ελληνικής ομάδας στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.
Ο Νασιόπουλος υπήρξε ένας αρκετά άνω του μέσου όρου επιθετικός, με έφεση στο γκολ, όμως το γεγονός πως είχε για συμπαίκτες αδιανόητους “killers” δεν τον άφησε να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στο 100% στην ομάδα της Αθήνας.
Μικρό το «κακό». Όπως λέει κι εκείνο το (παραλλαγμένο, εντάξει) κινηματογραφικό ρητό, “We will always have Hamburg”…
