Έχουμε δει τον Ανδρέα Τετέι στην Κηφισιά. Εκεί έβρισκε χώρους, έφευγε στην πλάτη της άμυνας. Έχουμε δει τον Ανδρέα Τετέι στο εξάμηνο με τον Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό. Εκεί όπου έμοιαζε να παλεύει μόνος του μπροστά, ως ο target man που θα τον ψάξουν, θα δώσει τη μάχη του κι αν τα καταφέρει έχει καλώς. Τα κατάφερε, βέβαια, καλά ακόμη κι έτσι.
Το 2026-27 ξεκίνησε διαφορετικά για τον διεθνή στράικερ. Η επιστροφή του Ντέσερς και η απόκτηση των Λιβάι Γκαρσία – Ραστόντερ, του έδινε νέα επίπεδα συναγωνισμού. Παράλληλα, πρώτη φορά στην καριέρα του, έκανε τόσο δυνατή προετοιμασία.
Αυτό φάνηκε στα πρώτα του ματς. Έδειχνε να μην έχει δυνάμεις. Να του λείπει η συνηθισμένη ενέργεια. Επειδή στην Ελλάδα κρίνουμε γρηγορότερα απ’ το γρήγορα, άρχισαν ήδη οι ψίθυροι μήπως το επίπεδό του δεν είναι για παραπάνω.
Ο 25χρονος σα να μην έφτανε το… ξεζούμισμα της προετοιμασίας, νοσηλεύτηκε λόγω λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Εν μέσω των ευρωπαϊκών προκριματικών. Σε μια εποχή όπου ο Ντέσερς επέστρεψε και ο Λιβάι Γκαρσία αποκτήθηκε.
Το πρόβλημα ξεπεράστηκε. Από τότε ο Τετέι άρχισε να πατάει... γκάζι. Και κανείς δεν ξέρει που σταματά το στροφόμετρο. Ο Έλληνας στράικερ εξελίσσεται στο απόλυτο… καθαρόαιμο του Πρωταθλήματος. Αποτελώντας τη μεγάλη αδικία για τους αντιπάλους του, διότι τους κάνει να μοιάζουν ανίκανοι να τον αντιμετωπίσουν.
Στην πραγματικότητα μέσα σε αυτά τα 10 πρώτα ματς που έχει αγωνιστεί ο Τετέι, απλά μας αποκαλύπτει έναν ξεχωριστό επιθετικό. Τον οποίο δεν γνωρίζαμε. Τον στράικερ «δυναμίτη», μιας ομάδας με κυριαρχικά χαρακτηριστικά στο παιχνίδι της. Χωρίς να τον ψάχνουν με βαθιές μπαλιές, χωρίς να είναι μακριά του η μεσοεπιθετική γραμμή.
Αν του ταιριάζει; 10 ματς, 5 γκολ, είναι άδικοι αριθμοί. Πρέπει να τον παρακολουθήσει κανείς για να διαπιστώσει το ποδοσφαιρικό… bullying που κάνει. Με το χαμόγελο στα χείλη μάλιστα. Στη Νεάπολη μετά την γκολάρα που έβαλε με την Καλαμάτα, πανηγύρισε με την καθιερωμένη του τούμπα. Μετά σήκωσε το χέρι σα να απολογείται στον κόσμο. Μην παρεξηγηθεί κανείς επειδή τον βλέπει χαρούμενο.
Οι κινήσεις του σε κλειστούς χώρους. Η ικανότητά του να συνδυαστεί. Το πώς εκμεταλλεύεται το κάθε μέτρο που θα του δοθεί. Με κινήσεις που… χαζεύουν ακόμη κι εντός περιοχής. Οι αντίπαλοι ουσιαστικά μόνο με «ξύλο» μπορούν να τον περιορίσουν. Όποιοι προσπάθησαν να το κάνουν με δυναμική άμυνα απλά, βρέθηκαν οι ίδιοι στο έδαφος. Όπως έγινε στο ματς με τον Παναιτωλικό όταν και πέρασε αλλαγή.
Το σημείο - «κλειδί» για τον στράικερ που μοιάζει μη αντιμετωπίσιμος, είναι η ποιότητα που συγκεντρώθηκε γύρω του. Ο Ουναΐ κοντά του. Ο Λιβάι Γκαρσία δίπλα του. Ο Ταμπόρδα να κινείται σαν κρυφό φορ εξαιρετικά. Ο Κάνγκουα, ο Λούζα, ο Αντίνο στη θέση του και όχι σε ρόλο... τρέχα μικρέ για την μπάλα.
Συν τοις άλλοις, είναι και η ίδια η προσωπικότητα που μπήκε στην ομάδα. Ο Τετέι έκανε τεράστιο θόρυβο με τη μεταγραφή του. Ντόρος που αφορούσε όλους τους «μεγάλους».
Ξαφνικά τον έβριζε ένα γήπεδο ενώ εκείνος ήταν συγκινημένος γιατί άφηνε την Κηφισιά. Γινόταν αναφορά σε «διαρροή» μεγάλης ΠΑΕ. Στον Παναθηναϊκό το όνομά του ακουγόταν πρώτο, τα παιδιά έτρεχαν γύρω του θαυμάζοντάς τον. Μέσα σε μερικές εβδομάδες όλα αυτά.
Πλέον, έχει δίπλα του παίκτες τεράστιας κλάσης και προσωπικότητας που δεν αμφισβητείται. Για να διαχειριστεί κι εκείνος καλύτερα την προσαρμογή του στις νέες απαιτήσεις του ίδιου του αθλήματος. Άλλο Παναθηναϊκός, άλλο Κηφισιά, σε επίπεδο πίεσης. Ειδικά όταν περιμένουν τόσα πολλά από σένα. Άλλο 6 μήνες «μάχης» για να βγεις τέταρτος, άλλο στόχος κάθε τρόπαιο και διοργάνωση.
Ο τρόπος που ανταποκρίνεται σε όλα αυτά, είναι όπως ακριβώς και το αγωνιστικό του στυλ: Καθαρόαιμο. Λες και το έχει μέσα του. Γεννήθηκε για να λάμψει. Προικισμένος με εκείνα τα στοιχεία που «κουμπώνουν» σε κάθε Πρωτάθλημα στον πλανήτη. Τι καλύτερο γι’ αυτόν, απ’ το να κάνει μια σεζόν ομαδικής και προσωπικής «επίδειξης»;
Ξέρει κανείς πόσο πληρώνεται στην αγορά, στράικερ τέτοιου στυλ και χαρακτηριστικών; Ίσως όταν έρθει η απάντηση, να μείνουμε με το στόμα ανοιχτό...
