Στις εργατικές κατοικίες που χτίστηκαν τη δεκαετία του 1970 στο Νουασί Λε Γκραν, ένα από τα δεκάδες προάστια του Παρισιού, φιλοξενήθηκαν τα όνειρα χιλιάδων μεταναστών, από τις γαλλόφωνες χώρες της βόρειας Αφρικής, αλλά και την υποσαχάρια. Σ’ αυτή τη γειτονιά το ποδόσφαιρο είναι κάτι σαν τρόπος ζωής κι ο Ετιέν Καμαρά, ο νέος αμυντικός χαφ του Παναθηναϊκού, δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Η διαφορά του από τα παιδιά της ηλικίας του είναι ότι είδε το ποδόσφαιρο με πολύ σοβαρή ματιά από πολύ μικρός, μόλις έξι ετών. Την ώρα που τα άλλα παιδιά έπαιζαν στο δρόμο, ο πατέρας του τον πήγαινε καθημερινά με τον προαστιακό σιδηρόδρομο στις εγκαταστάσεις της Torcy, που βρίσκονται περίπου 11 χιλιόμετρα μακριά. Ήταν τόσο παράξενο αυτό, να επιλέγεις σε τόσο μικρή ηλικία να πας σε οργανωμένη ακαδημία που βρίσκεται κάπως μακριά, που στη γειτονιά τον αποκαλούσαν «le gosse du RER A», το παιδί του προαστιακού σιδηροδρόμου!
Η Torcy είναι ένας σύλλογος άγνωστος στο ευρύ κοινό, όμως στην ποδοσφαιρική μικρο-κοινωνία των μεταναστών του Παρισιού η συμμετοχή στην ακαδημία ισοδυναμεί με… πτυχίο επαγγελματικής αποκατάστασης. Συνολικά 52 παίκτες από τις ακαδημίες της Torcy έχουν παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο τα τελευταία 15 χρόνια και η ναυαρχίδα αυτής της αναπτυξιακής διαδικασίας είναι ο Πολ Πογκμπά. Το καλοκαίρι του 2009, την ώρα που ο μικρούλης Ετιέν έμπαινε στην ακαδημία της ομάδας, ο Πογκμπά έπαιρνε μεταγραφή από τη Χάβρη στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και γινόταν το πρότυπο για χιλιάδες παιδιά.
Η πορεία του στην Torcy κράτησε εννέα ολόκληρα χρόνια. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα ψήλωσε, δυνάμωσε και έμαθε να εκμεταλλεύεται τα χαρακτηριστικά του στο γήπεδο. Στα 15 του κιόλας μπήκε στο στόχαστρο των σκάουτ της Ανζέ. Το 2018 έφυγε από την πατρική εστία και μετακόμισε δυτικά, για να βρει περισσότερες ευκαιρίες, αν και το δελτίο του στο Παρίσι παρέμενε ενεργό.
Εκεί που ξεκαθάρισαν τα πράγματα ήταν το καλοκαίρι ροτ 2020. Οι αναπτυξιακές ομάδες της Ανζέ έχουν συχνή παρουσία στην Αγγλία και φιλοξενούν επίσης συχνά ομάδες για φιλικά. Σ’ ένα απ’ αυτά τον «τσίμπησαν» οι άνθρωποι της Χάντερσφιλντ, εισηγήθηκαν την απόκτησή του με ειδικό καθεστώς ερασιτέχνη αθλητή, καθώς το 2020 που έγινε η μετακίνηση δεν είχε συμπληρώσει ακόμα τα 18 του χρόνια και, θεωρητικά, δεν μπορούσε να μεταγραφεί με τον παραδοσιακό τρόπο. Από τις εκτός προγράμματος διαδικασίες αυτές φαίνεται πόσο τον ήθελαν.
Με τη φανέλα της Χάντερσφιλντ κατοχυρώθηκε παίζοντας για μόλις επτά λεπτά τον Ιανουάριο του 2021 σ’ ένα ματς κυπέλλου με την Πλίμουθ, ωστόσο η βασική του δράση ήταν στην ομάδα Κ19 του συλλόγου. Μόνο όταν ξεπέρασε το ηλικιακό όριο άρχισε να υπολογίζεται για την ανδρική ομάδα, αλλά για εξέλιξή του υπήρξε αλματώδης. Το 2022-23 ήταν η πρώτη του «ανδρική» χρονιά, με το που έκλεισε τα 19 του χρόνια. Ο Ντάνι Σκόφιλντ, που ξεκίνησε τη σεζόν στον πάγκο, φάνηκε να μην τον υπολογίζει. Αλλά ο Μαρκ Φόδερινγχαμ, που τον διαδέχτηκε, του έδωσε φανέλα βασικού στο αγαπημένο του 3-5-2. Κι ο νεαρός ανταποκρίθηκε πολύ καλά. Έκανε 15 συνεχόμενες συμμετοχές στην Τσάμπιονσιπ, συνολικά 20 παιχνίδια, όπου διακρίθηκε όχι μόνο για τη δύναμή του, αλλά και τις σωστές τοποθετήσεις του.
Η εντύπωση που έκανε το παιχνίδι του ήταν τόση, που ο Λαντρί Σοβέν τον κάλεσε στην εθνική Κ20 της Γαλλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο της ηλικίας αυτής, που έγινε το καλοκαίρι του 2023 στην Αργεντινή. Εκεί έγραψε τις τέσσερις συμμετοχές του με τους «τρικολόρ», μία απ’ αυτές και στο τελικό τουρνουά, όπου η Γαλλία αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.
Αυτή η συμμετοχή, όμως, του άνοιξε το δρόμο για κάτι μεγαλύτερο. Η Ουντινέζε ενδιαφέρθηκε να τον κάνει δικό της και «ξηλώθηκε» 2 εκ. ευρώ για να τον αποκτήσει με κανονική μεταγραφή. Το πρεστίζ του ανέβηκε πολύ, όμως στο «Φρίουλι» έπαιξε μόνο ένα ματς, την εντός έδρας ήττα στο κύπελλο από την Κάλιαρι, που σήμανε και τον πρόωρο αποκλεισμό της ομάδας.
Σχεδόν από το πρώτο δίμηνο έψαχνε… οδό διαφυγής, καθώς φάνηκε ότι δεν είχε χρόνο συμμετοχής στην ομάδα. Γι’ αυτό και στην επόμενη ακριβώς μεταγραφική περίοδο ο μάνατζέρ του τον πήγε στη Σαρλερουά, στο Βέλγιο, όπου ήταν σίγουρος ότι θα’ βρισκε καλύτερο περιβάλλον.
Η σεζόν 2024-25 είχε δύο όψεις. Από την αρχή της περιόδου μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου ήταν βασικός κι αναντικατάστατος στο σχήμα του Ερίκ Ντε Μιλ. Όταν, όμως, έχασε ένα ματς με τιμωρία λόγω καρτών, έψαχνε μάταια να βρει θέση. Από τον Νοέμβριο και μετά κατέγραψε μόνο επτά συμμετοχές, μόνο μία ως βασικός, με απολογισμό μόλις 118 λεπτών στο χορτάρι.
Στο τέλος του καλοκαιριού ήλθε μια πρόταση από την Πλίμουθ, στην Αγγλία, την οποία και ο ίδιος ήθελε να υλοποιήσει. Η Σαρλερουά, όμως, δεν τον άφησε με τη δικαιολογία ότι δεν μπορούσε να τον αντικαταστήσει. Ο ίδιος φερόταν ενοχλημένος, επειδή περίμενε πως η ομάδα θα τον περιόριζε πάλι στον πάγκο, ωστόσο η σεζόν που ξεκίνησε το καλοκαίρι τον βρήκε πάλι βασικό, σε αναβαθμισμένο ρόλο.
Ως τώρα κατέγραψε 26 ματς με πάνω από 2.300 λεπτά συμμετοχής στις «ζέβρες». Εναντίον της Άντερλεχτ, στις 26/12, πέτυχε και το πρώτο του «επαγγελματικό» γκολ. Γενικά είναι ένας παίκτης-κλασικό αμυντικό χαφ, που ασχολείται με τον ρυθμό του παιχνιδιού, τις ανακτήσεις, τις τοποθετήσεις και τη δύναμη στο κέντρο.
Ακόμα είναι διαθέσιμος και για την εθνική ομάδα ανδρών της Γουινέας κι ο ίδιος δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να παίξει για την χώρα καταγωγής του. Το σημαντικότερο, βέβαια, γι’ αυτόν είναι να δικαιώσει όσους προέβλεψαν αλματώδη εξέλιξη στο ταλέντο του και του πρόσφεραν επαγγελματική προοπτική σε πολύ μικρή ηλικία. Στα 22 του έχει πλούσιες εμπειρίες για την ηλικία του.
