Τελευταία γραμμή άμυνας
Είναι ξεκάθαρο, όταν ο Παναθηναϊκός παίζει με τετράδα στην άμυνα, οι κεντρικοί του αμυντικοί αντιμετωπίζουν προβλήματα, δύσκολα μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις.
Ένας γενικός κανόνας λέει πως συμπεράσματα πρέπει να βγαίνουν στην διάρκεια και όχι μεμονωμένα. Απέναντι σε ομάδες που δεν μπορούν να σε εκθέσουν, είναι φυσικό πως βασικές αδυναμίες κρύβονται. Με αντιπάλους όμως ίδιου, λίγο πάνω ή κάτω βεληνεκούς, τα προβλήματα κάνουν την εμφάνισή τους.
Στο κέντρο της άμυνας, είναι ξεκάθαρο πως ο Παναθηναϊκός με διάταξη τετράδας χρειάζεται ενίσχυση. Ο Τουμπά εμφανίζει αδυναμίες ανασταλτικά, αν όμως αυτός δεν παίξει αριστερά ως στόπερ, κανένας άλλος από το ρόστερ δεν έχει πείσει πως μπορεί να ανταπεξέλθει σε εκείνη την πλευρά. Το περσινό παράδειγμα είναι ακόμα στο μυαλό όλων.
Γενικά, Γέντβαϊ, Ίνγκασον και Τουμπά δείχνουν μέτριο πρόσωπο, ο Πάλμερ φαίνεται να είναι μισό σκαλί πάνω, όμως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να ανεβάσει την ποιότητά του.
Με τριάδα άμυνας, τα πράγματα δείχνουν καλύτερα. Υπάρχει ένας ακόμα στο κέντρο της άμυνας, ο Ίνγκασον ο οποίος φαίνεται να είναι ο μόνος που μπορεί να καθοδηγήσει την άμυνα μπορεί να παίζει χωρίς να φαίνεται η έλλειψη ταχύτητας. Με τον τρόπο του, με το μυαλό του, κάνει την άμυνα λίγο καλύτερη, όμως σε δυάδα στόπερ και αυτός αντιμετωπίζει προβλήματα.
Με την μπάλα στα πόδια
Ακόμα και με την μπάλα στα πόδια, ο Παναθηναϊκός φαίνεται καλύτερος. Η φύση της διάταξης στην επίθεση, μετατρέπει τον σχηματισμό σε 3-2-5 και δίνει γωνίες πάσας όπως και υποστήριξη τουλάχιστον τριών παικτών στον κάτοχο. Υπάρχει ένας παίκτης ακόμα χαμηλά, ενώ επιτρέπει στους κεντρικούς αμυντικούς να αισθανθούν ασφάλεια.
Η μεταφορά της μπάλας στην μεσαία γραμμή γίνεται πιο εύκολα, ενώ οι πλάγιοι μπακ Καλάμπρα και Κυριακόπουλος δεν έχουν πρόβλημα να πάρουν μόνοι τους όλο το πλάτος.
Αμυντικά χαφ
Οι αμυντικοί χαφ του Παναθηναϊκού επίσης, δεν διακρίνονται για την σκληράδα τους και τις άψογες τοποθετήσεις τους. Οι κεντρικοί αμυντικοί συχνά δεν έχουν βοήθεια από την μπροστά γραμμή και αυτό είναι πρόβλημα. Πάλι, με τρεις κεντρικούς αμυντικούς υπάρχει καλύτερη συμπεριφορά και κρύβονται οι αδυναμίες.
Στο επιθετικό κομμάτι και με την μόνιμη κάλυψη των τριών στόπερ, οι δύο παίκτες του άξονα μπορούν να κινηθούν ψηλότερα και με μεγαλύτερη ασφάλεια, υποστηρίζοντας την μεσοεπιθετική γραμμή.
Δεν είναι τυχαίο, πως σε φάση επίθεσης το 3-4-2-1 που δοκίμασε χθες ο Ράφα Μπενίτεθ μετατρέπεται αυτόματα σε φάση επίθεσης σε μια από τις πιο hot διατάξεις ανάπτυξης, στην 3-2-5. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές διευκολύνονται στο να υπάρχει σύνδεση στις γραμμές, να είναι κοντά και με πολλές επιλογές. Ταυτόχρονα, πολλές από τις παθογένειες όπως το αμυντικό transition, το 1v1 αμυντικά και η επιθετική λειτουργία, λειτουργούν καλύτερα.
