Ιστορία (η). Ουσιαστικό. Γένους θηλυκού. Χρόνου… αορίστου. Παρότι δεν είναι ρήμα, έχει παρελθοντική χροιά. Χρησιμοποιείται για να εξιστορήσει γεγονότα που έγιναν στο παρελθόν. Συνήθως, αποτιμάται σωστά μετά από πολλά πολλά χρόνια από τους ιστορικούς του μέλλοντος.
Το σημαντικό, όμως, είναι να αντιλαμβάνεσαι την ιστορία την ώρα που περνάει μπροστά από τα μάτια σου. Να είσαι μέρος της. Να την ζεις. Να είσαι σε θέση να μπορείς να την διηγηθείς κι εσύ, μετά από λίγα χρόνια.
Στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά ένα απλό, ασήμαντο καλοκαιρινό φιλικό. Μία αναμέτρηση ρουτίνας, την οποία κανείς δεν θα θυμάται σε λίγο καιρό. Ναι, αλλά αυτό το παιχνίδι του ΠΑΟΚ με την Γκενκ έχει κάτι ιδιαίτερο. Κάτι που μπορεί να μνημονεύεται ακόμα και μετά από χρόνια. Και αυτό δεν αφορά το σκορ.
Το βλέπεις αυτό το καλοκαίρι πόσο σπάνιο είναι. Το βλέπεις στο Euro, το βλέπεις στο Copa America, θα το δεις και στο Ολυμπιακό ποδοσφαιρικό τουρνουά στο Παρίσι.
Το ποδόσφαιρο έχει γίνει… κουτάκια. Έχει γεμίσει από αυτοματοποιημένα ρομπότ που εκτελούν οδηγίες, που προκύπτουν μέσα από δαιδαλώδεις αλγόριθμους. Οτιδήποτε έξω από το κουτί, μπορεί να βραχυκυκλώσει το σύστημα. Να προκαλέσει χάος στο γήπεδο. Να φέρει δεκάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια επιφωνήματα έκπληξης, θαυμασμού. Οι αρτίστες, οι καλλιτέχνες, οι παίκτες αλάνας τείνουν να εκλείψουν (αν δεν έχουν εκλείψει ολικά) από το ποδόσφαιρο. Τους απέρριψε το σύστημα. Τους ξέβρασε η εξέλιξη.
Οι εξαιρέσεις είναι μετρημένες πια στα δάχτυλα. Και είναι τόσο σπάνιες, που όταν τις βλέπεις, τις αναγνωρίζεις με την πρώτη ματιά. Είναι σαν ένα δροσερό αεράκι εν μέσω καύσωνα. Είναι σαν μία ανανεωτική βόλτα στο λούνα-παρκ. Σαν μία επιστροφή στην παιδική ηλικία.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αριθμοί. Δεν είναι γκολ, νίκες, κούπες, χιλιόμετρα, Xgoals. Είναι χρώματα, μουσική, ποίηση, φαντασία, συναίσθημα, δημιουργία. Είναι το απρόβλεπτο, το μοναδικό, το ανεπανάληπτο.
Είναι το σπάσιμο της μέσης και η αλλαγή κατεύθυνσης του Λαμίν Γιαμάλ, το ποδοβολητό του Νίκο Γουίλιαμς, το τηλεκατευθυνόμενο χτύπημα του Αρντά Γκιουλέρ, το αέρινο ξεπέταγμα του Βινίσιους, το ακραίο flip-flop του Ροναλντίνιο, οι ραμπόνες του Λαμέλα και η trivela του Κουαρέσμα.
Στο γραφικό γηπεδάκι του Χορστ θα συγχρωτιστούν για πρώτη φορά, δύο wonderkids, δύο παιδιά με κοινή αφετηρία, αλλά παράλληλη διαδρομή. Δύο σπάνιοι, δυσεύρετοι πιτσιρικάδες που μοιάζουν καταδικασμένοι να κατακτήσουν τον κόσμο. Δύο ποδοσφαιρικές ιδιοφυΐες που ήδη δημιουργούν ακραία συναισθήματα ποδοσφαιρικής κάθαρσης και καρδιοχτύπι κάθε φορά που έρχονται σε επαφή με την μπάλα.
Μπορεί σε λίγα χρόνια να μιλάμε για ένα ιστορικό rivalry, που θα ξεφεύγει κατά πολύ από τα ελληνικά δεδομένα. Μπορεί όλο αυτό να έχει αφετηρία το σημερινό απόγευμα και επίκεντρο το χωριουδάκι της Λιμβουργίας στα σύνορα με την Γερμανία.
Τους χωρίζουν 4,5 χρόνια, μα τους ενώνουν πολλά περισσότερα. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας και ο Κωνσταντίνος Καρέτσας, δύο μικροί μάγοι, θα παίξουν για πρώτη φορά ως αντίπαλοι και το φιλικό αυτό παιχνίδι αποκτά άλλη διάσταση.
Για τον Ντέλια δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα από εκείνο το παιδί που έπαιζε σε πάρκα, πλατείες, τσιμεντένια αυτοσχέδια γήπεδα και στις ακαδημίες της Αγίας Παρασκευής στον Βόλο. Εξακολουθεί να φέρεται στην μπάλα, με τον ίδιο τρυφερό, μοναδικό τρόπο. Απλώς, εδώ και μερικούς μήνες είναι και… πρωταθλητής.
Ο «Kos», όπως τον φωνάζουν στο Βέλγιο είναι ένα εκρηκτικό κράμα που συνδυάζει το εκρηκτικό ελληνικό DNA, εμποτισμένο με την κεντρο-ευρωπαϊκή πραγματιστική νοοτροπία. Γεννήθηκε το 2007 στο Γκενκ, γιος μεταναστών από Σέρρες και Αθήνα και παρότι δηλώνει ΠΑΟΚ… since day one, είναι (κακά τα ψέματα) ατόφιο «προϊόν» του βελγικού ποδοσφαίρου και της παραγωγικής του διαδικασίας.
Ίσως και γι’ αυτό… πήδηξε τάξεις στην εξέλιξη του. Ίσως γι’ αυτό και πριν κλείσει τα 17 του χρόνια θεωρείται ισότιμο μέλος της Γκενκ. Ίσως γι’ αυτό και μοιάζει έτοιμος παίκτης πριν καν τελειώσει το Λύκειο.
Είναι ήδη -σε ηλικία 15 ετών και 267 ημερών- ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία των βελγικών επαγγελματικών κατηγοριών. Μα, δεν είναι μόνο αυτό. Ένα γκολ μπορεί να έρθει, οπουδήποτε. Ένα τέτοιο ρεκόρ, από μόνο του δεν λέει τίποτα.
Το χορτάρι λέει αλήθειες που δεν αποτυπώνονται με αριθμούς. Ο Καρέτσας έχει ακραία τεχνική, έχει φαντασία, έχει δημιουργικότητα, μα όλο σε αυτό σε ένα πακέτο που θυμίζει 30άρη σε ωριμότητα.
Βλέπει «αδύνατες» γωνίες πάσας, ντριμπλάρει σε τηλεφωνικό θάλαμο, είναι αυτός που μπορεί να δημιουργήσει τα πάντα, ξεκινώντας από το τίποτα. Το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης, που είναι υπαρκτό και όχι φαντασιακό, μαρτυρά πως έχουμε να κάνουμε με κάποιον, που όπως και ο Ντέλιας χαρακτηρίζεται ως generational talent.
Οι Βέλγοι είναι ήδη ένα βηματάκι μπροστά, τον έχουν χρίσει ήδη διεθνή με την Εθνική κάτω των 16, η διαδικασία απόλυτης βελγοποίησης του είναι ένα οργανωμένο πρότζεκτ ετών, με προσεκτικές και μελετημένες κινήσεις.
Το να τους δει κανείς στο ίδιο γήπεδο μπορεί να αποδειχθεί εμπειρία ζωής.
Το να τους δει κανείς με την ίδια φανέλα, ακούγεται απλά... συναρπαστικό!
