Σήμερα είδαμε μία μεθόδευση για να παίξει την Κυριακή με κόσμο ο Ολυμπιακός απέναντι στον ΠΑΟΚ. Επειδή πιστεύω πως έχω μέσα μου τον μέσο όρο νοοτροπίας του ΠΑΟΚτσή, η πρώτη σκέψη του ήταν «οκτώ διπλά έχω πάρει στο νέο Καραϊσκάκη, έξι με κόσμο, δύο χωρίς, θα πάρω και το ένατο». Είναι αυτή η επαρχιώτικη αφέλεια που έχουμε απέναντι σε νοοτροπίες που χτίζονται από την αρχαιότητα με κλιμακωτή εξέλιξη.
Η συμμαχία της Δήλου είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, μιας και 150 μ@λ@κες μαζεύτηκαν για να συμμαχήσουν και έφτιαξαν ένα κοινό ταμείο, με αποτέλεσμα 24 χρόνια μετά ο Καζανοκέφαλος ο Περικλής να τα μεταφέρει στην Αθήνα. Ο χρυσός αιώνας του Περικλή καταγράφηκε προφανώς με τα λεφτά των άλλων. Είναι σαν να διαβάζει ο Έλληνας σε 2,5 χιλιάδες χρόνια για τον Χρυσό αιώνα του Άδωνι ένα πράμα.
Το ίδιο πάνω κάτω γίνεται και τώρα κοινωνικά, αλλά και ποδοσφαιρικά. Νόμοι υπάρχουν αλλά όπου βολέψει βρε αδερφέ. Η πρώτη ομάδα που θα παίξει με κόσμο τιμωρημένη με κεκλεισμένων στην ιστορία της χώρας, είναι αυτή του Ολυμπιακού. Τι έκπληξη !!! Και απέναντί του, ως τραγική ειρωνεία να υποθέσω, θα βρίσκεται αυτή που έχει τα περισσότερα κεκλεισμένων στον κόσμο. Δε νομίζω να υπάρχει άλλη με τη δική μας συγκομιδή.
Το όμορφο, θα ήταν να πάρει ένα τηλέφωνο κάποιος από τον Ολυμπιακό και να πει «ρε σεις, δεν γουστάρω να παίξω μαζί σας σε άδειο γήπεδο» και να πούνε οι δικοί μας «οκ ρε παιδιά, σωστό, για τον κόσμο παίζουμε άλλωστε». Άλλωστε, έτσι όπως τα έχουν κάνει οι στελεχάρες του ελληνικού ποδοσφαίρου, δεν προβλέπεται ποινή σε ομάδα που θα βάλει κόσμο σε παιχνίδι κεκλεισμένων. Αφήστε το ρε, χιλιόμετρα μπροστά.
Εμείς θα πάμε λοιπόν να κάνουμε το παιχνίδι μας και στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε μία εικόνα κανονικής ποδοσφαιρικής ομάδας που διεκδικεί το αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι. Το αν θα το πάρει ή όχι, δεν το ξέρω. Αυτό που έχω ανάγκη να δω, είναι έναν ΠΑΟΚ να ανταποκρίνεται σε βαθμό που θα ξεχάσω την εικόνα με την ΑΕΚ. Αυτή θα πρέπει να είναι η βασική επιδίωξη της ομάδας, απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που μου άρεσε στα τελευταία δύο του παιχνίδια. Απλά καμιά φορά αυτά τα εξωαγωνιστικά καμποϊλίκια, σου γυρίζουν μπούμερανγκ.
Πάμε στο άλλο θέμα της επικαιρότητας με τα επεισόδια στη Θεσσαλονίκη. Η πόλης μας καλοί μου αναγνώστες, δεν είναι μεγαλούπολη όπως η Αθήνα. Στην Αθήνα, μπορεί να συμβεί κάτι στην Ελευσίνα και να νομίζει ένας από την Πεντέλη πως έγινε στη Μπογκοτά.
Ενώ λοιπόν τα τελευταία χρόνια έχουμε θρηνήσει τον Νάσο Κωνσταντίνου και τον Άλκη Καμπανό, συνεχίζουν να υπάρχουν θεσμοί που δημιουργούν κλίμα υπέρ προφυλακιστέων για κακούργημα.
Την ώρα που οπαδοί του ΠΑΟΚ που έχουν χτυπηθεί από τσεκούρια – ναι τσεκούρια – ο επίσημος Άρης, ο ΑΣ και η ΠΑΕ δηλαδή, βγάζει επίσημες ανακοινώνεις αμφισβητώντας την απόφαση από κοινού εισαγγελέα – ανακριτή. Και αυτοί εδώ οι τύποι, κατηγορούσαν άλλους για ηθικούς αυτουργούς. Σε μία πόλη είκοσι λεπτά ευθείας – προ flyover – δεν έχουν καν το μυαλό να ηρεμήσουν τα πνεύματα λίγα 24ωρά μετά από δολοφονικές επιθέσεις. Γιατί αυτό που έγινε στη Βούλγαρη, είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που έγινε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης τα ξημερώματα της Κυριακής.
Καταλαβαίνω πως το αφήγημα του καημένου του θύματος, βολεύει πολλούς θύτες. Απλά ήρθε το τέλος για τον οργανισμό που εργαλειοποίησε όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν τον χαμό ενός παιδιού, για να αποδομήσει τον εντός της πόλης αντίπαλό του.
Η κοινή γνώμη άλλωστε, ξέρει καλά πως το πρόβλημα δεν είναι του ενός, αλλά όλων. Και όσοι θεσμοί δεν το αποδέχονται αυτό, καλύπτοντας τα δικά τους αποβράσματα, είναι επικίνδυνοι για την δημόσια ειρήνη.
Όταν κινδυνεύουν ζωές, δεν υπάρχει θεαθήναι και επικοινωνία. Υπάρχει ουσία. Αν δεν παρέμβουν πειστικά όλοι όσοι πρέπει, οδηγούμαστε μαθηματικά στον επόμενο νεκρό και πλην της χαμένης ζωής, θα πρέπει να ανεχτούμε ως άνθρωποι και τα κροκοδείλια δάκρυα των υποκριτών που επενδύουν σε αυτή την ύπαρξή τους.
