Υπάρχουν φορές που το λιγότερο είναι το περισσότερο. Ένα κείμενο ίσως να μην μπορεί να εκφράσει ό,τι νιώθει ένας άνθρωπος. Ίσως μην μπορεί καν ο ίδιος να το εκφράσει. Ίσως τίποτα να μην του προσφέρει την ανακούφιση που έχει ανάγκη. Ο κόσμος θα περιμένει. Φυσικά θα περιμένει. Ο Όλεγκ, όμως, δεν μπορούσε. Χρειάστηκε εννέα μέρες για να δείξει ο οργανισμός του οποιαδήποτε αντίδραση. Μια φωτογραφία, μια καρδιά, μια προσευχή, ένα φιλί…
Η Βικτόρια είχε φύγει από τη ζωή την ώρα που επέστρεφε από το αεροδρόμιο. Είχε οδηγήσει ως εκεί για να τον πάει να πάρει την πτήση του, με εκείνη τη μαύρη μερσεντές, που εκείνος της είχε κάνει δώρο. Ο Όλεγκ δεν είχε ιδέα. Ήταν στα γραφεία, υπέγραφε το συμβόλαιό του, έβγαλε την φωτογραφία. Θλιμμένος, αν και δεν ήξερε. Δεν ήξερε ακόμα. Βγήκε από τα γραφεία και απάντησε στο κινητό του. Τα νέα ήταν τρομακτικά. Η σύζυγός του είχε φύγει από τη ζωή σε τροχαίο δυστύχημα. Το δυστύχημα ήταν τόσο σφοδρό που χρειάστηκαν ειδικά μηχανήματα για να απεγκλωβιστεί το άψυχο σώμα της. Ο Όλεγκ τα έμαθε όλα. Έπρεπε να τα υπομείνει όλα. Τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις φωτογραφίες, τα ρεπορτάζ στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Ήταν ενάμιση χρόνο παντρεμένοι…
***
«Α, ναι… Το ήξερα. Ήμουν σίγουρη. Δεν επρόκειτο για μια ακόμα σχέση. Ειδικά, όταν περίμενε μισό χρόνο να γυρίσω από την Κίνα, κατάλαβα ότι πεπρωμένο».
Πώς μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω χωρίς να σε πονάει;
«Χίλιες φορές ξανά θα σε παντρευόμουν», είχε γράψει στην πρώτη επέτειο του γάμου τους.
Πώς αντέχεις τον χρόνο χωρίς να σε στοιχειώνει;
«Είναι μεγάλη ιστορία. Ο Όλεγκ με ακολούθησε στο instagram και μετά τον ακολούθησα κι εγώ. Δε μιλούσαμε για καιρό και απλά αντιδρούσαμε στις φωτογραφίες του άλλου. Μετά, με κάποιο τρόπο αρχίσαμε να μιλάμε. Για τον καιρό! Έτσι ξεκινήσαμε. Ήρθε στο Κίεβο και μου ζήτησε να βγούμε. Του αρνήθηκα δύο φορές. Αργότερα μου είπε ότι αυτό τον έκανε να κολλήσει, γιατί ποτέ πριν δεν τον είχαν απορρίψει».
Πώς ξεγελάς το χρόνο για να μην μένει στο ίδιο σημείο;
«Ήθελα να επισκεφτώ τη γιαγιά μου στην Οδησσό. Ήρθε και πήγαμε μαζί από το Κίεβο. Οι πρώτες μας μέρες μαζί ήταν πολύ γλυκές. Παίζαμε χαρτιά στη διαδρομή, ακούγαμε μουσική και έφαγε από τα περίφημα pancake που φτιάχνω, με κρέμα και φρούτα. Από εκείνη τη στιγμή, δε θα αφήναμε ποτέ ο ένας τον άλλον».
Πώς στο χρόνο ζητάς το λόγο που δεν ήταν συνεπής;
***
Ο Όλεγκ δε μίλησε ποτέ. Τα ρεπορτάζ σιγά-σιγά έσβησαν, χάθηκαν. Έμεινε ο πόνος. Βουβός του συζύγου. Κραυγή, της μητέρας. «Κόρη μου, πώς μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα», έγραψε η Άλα Λίτσκο για το παιδί της λίγες μέρες μετά το δυστύχημα. Ο χρόνος κύλησε. Δεν είναι γιατρός – ένας ανειδίκευτος τσαρλατάνος είναι, που περνιέται για γιατρός. Ο Όλεγκ έκανε εκείνο που πάντα ήξερε. Από τότε που ήταν παιδί και έπαιζε με τη φανέλα του Πάβελ Νέντβεντ στον κήπο του. Από τότε που ήταν παιδί και κολλούσε τις αφίσες του Ντρογκμπά, του Μπάλακ και του Λάμπαρντ στο δωμάτιό του. Κι ας μην υποστήριζε την Τσέλσι. Τώρα δεν ήταν πια παιδί. Δεν εκφράστηκε ποτέ. Όχι δημοσίως. Έκανε τη δουλειά του και την έκανε καλά. Αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της Ζόρια για το πρώτο μισό της σεζόν 2022-23. Κέρδισε στο νήμα τον Ιγκόρ Κιριουκχάντσεφ σε ψηφοφορία στο instagram.
Μέχρι πριν μερικές μέρες ήταν το προπονητικό καμπ της ομάδας του στην Τουρκία. Είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος. Οι πληροφορίες λένε ότι κατέρρευσε στην προπόνηση. Οι πληροφορίες λένε ότι ήταν κλινικά νεκρός και επέστρεψε στη ζωή, μόνο και μόνο επειδή συμπτωματικά υπήρχαν Αυστριακοί γιατροί με τον κατάλληλο εξοπλισμό δίπλα στο προπονητικό κέντρο. Ο Όλεγκ Νταντσένκο πήγε και ήρθε. Η καρδιά του σταμάτησε τρεις φορές.
Τρεις φορές. Τρεις λέξεις.
Μια καρδιά, μια προσευχή, ένα φιλί…
