Το ετήσιο μνημόσυνο του Παύλου Γιαννακόπουλου, έχω την αίσθηση πως, ειδικά σε όσους από εμάς έχουμε περισσότερες άσπρες τρίχες και λιγότερα μαλλιά στην κεφαλή, θα προκαλεί ένα περίεργο συναίσθημα: Εκείνο της χαρμολύπης.
Στην εκκλησία, όπου είναι ο μόνος χώρος που δεν το θεωρούν παράλογο αλλά κάτι σαν ολοκλήρωση του ανθρώπου, το αποκαλούν «χαροποιόν πένθος».
Ε, κάπως έτσι νιώθω πως θα είναι κάθε χρόνο τέτοια μέρα μνημονεύοντας τον χαρισματικό πρόεδρο, που λάτρεψαν οι οπαδοί του, σεβάστηκαν και ενίοτε ζήλεψαν οι «εχθροί» του. Λύπη για την απώλεια ενός σπάνιου ανθρώπου, ενός μοναδικού παράγοντα και χαρά για όσα μας πρόσφερε, άμεσα ή έμμεσα.
Λύπη για την απουσία του, αλλά και χαρά ανασύροντας από τη μνήμη τα όσα ζήσαμε μαζί του, ή μέσα από όσα εκείνος, μαζί με τα αδέλφια του Θανάση και Κώστα, έπραξε.
Άλλοι στη ΒΙΑΝΕΞ, άλλοι στον Παναθηναϊκό, άλλοι στις κερκίδες των γηπέδων που αγωνίζονταν οι Πράσινοι, άλλοι στα… αεροδρόμια, άλλοι στη συναναστροφή μαζί του κι οπουδήποτε αλλού δρούσε ο άοκνος και πάντα προσηνής, «Παυλάρας».
Για τα έργα και τον χαρακτήρα του έχουν γραφτεί πολλά. Ακόμη κι όταν βρισκόταν εν ζωή, κάτι που σημαίνει πάρα πολλά. Κατέθεσα κι εγώ ορισμένες από τις προσωπικές εμπειρίες μου με τον Παύλο κι ως λάτρης του μπάσκετ εξέφρασα την ευγνωμοσύνη μου για όσα είχα την τύχη να βιώσω και όσους είχα την ευλογία να γνωρίσω, χάρη στην «τρέλα» του για τον Παναθηναϊκό. Δεν χρειάζεται και δεν υπάρχει κάτι παραπάνω να γραφτεί. Τον ξέρουν καλά ακόμα και όσοι δεν τον γνώρισαν ποτέ!
Ένας τέτοιος άνθρωπος λοιπόν, όπως και οτιδήποτε σπάνιο απολέσουμε, είναι φυσικό να μας λείπει. Λείπει ο ίδιος, λείπει ο χαρακτήρας του, οι «τρέλες» του, το όραμα του, το ήθος του, ο σεβασμός στον αντίπαλο, τον οποίο ήθελε να νικά αλλά όχι να καταστρέφει. Και λείπει πολύ, μολονότι λες και ήθελε να μας προετοιμάσει, έδωσε αρχικά χώρο στον Θανάση και εν συνεχεία τη σκυτάλη στον γιο και διάδοχο του, Δημήτρη.
Ενδεχομένως η συγκυρία, με τα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό μπάσκετ που τόσα του οφείλει, κάνουν την απουσία του ακόμα πιο έντονη.
Αλλά, όχι!
Ο Παύλος ήταν τόσο σπάνιος και ήταν τόσο έντονα τα όσα ζήσαμε επί ημερών του, που σε κάθε περίπτωση η λύπη για την απώλεια του θα είναι πάντα βαθιά και πάντοτε θα «μπλέκει» με αγνή χαρά από τις ανεξίτηλες αναμνήσεις που μας δημιούργησε.
ΥΓ: Κάποιοι άνθρωποι «φεύγουν», αλλά είναι πάντα και παντού παρόντες.
Τέτοιος ήταν κι ο Παύλος!
Τέλος της συζήτησης…
Γράψτε ένα μήνυμα...
