Κανείς δεν έχει συμβόλαιο με την επιτυχία και τις νίκες. Ακόμη και οι πολύ καλές ομάδες έχουν κακές μέρες στη δουλειά και παρουσιάζονται κάπως νωθρές, όχι μόνο σε απλά παιχνίδια, αλλά και σε μεγάλα ραντεβού. Η ικανότητα τους να επιβιώνουν και να βγαίνουν στο "ξέφωτο" αλώβητες είναι που τις κάνει διαφορετικές και φέρνει διακρίσεις.
Ο φετινός Άρης μαθαίνει να χτίζει τέτοια νοοτροπία επιβίωσης, ακόμη και στο κακό του βράδυ, και αποκτά έναν απαραίτητο μπούσουλα μέσω του "εθισμού" του στη νίκη. Από την περασμένη Άνοιξη, μετά τις πρώτες φήμες περί Σπανούλη, όλοι όσοι γνωρίζουμε το μεντάλιτι του Έλληνα τεχνικού, πιστέψαμε πως είναι ο μόνος που μπορεί να πλάσει αυτές τις αρετές στο κορμί της νέας ομάδας που θα δημιουργούνταν. Ένας προπονητής εγωιστής - νικητής - πρωταγωνιστής, σε ένα κλαμπ με μπάτζετ και υγεία στην λειτουργία του. Ιδανικός συνδυασμός για να φτιάξεις κάτι δυνατό, που μόνο θα βελτιώνεται και θα είναι καταδικασμένο να διακριθεί.
Ο χθεσινός Άρης, απέναντι στην Τσεντεβίτα, ήταν στον δικό του κόσμο ως και το φινάλε της αναμέτρησης. Δεν έπαιξε καλά, δεν μπήκε ποτέ στο ματς, επηρεάστηκε από τα πολλά calls των διαιτητών (όχι απαραίτητα μόνο από τα εις βάρος του) και δεν κατάφερε να πιάσει το δικό του τέμπο, υπό το οποίο θριαμβεύει στα παιχνίδια της φετινής σεζόν. Την τελευταία φορά που ο Άρης δεν ήλεγξε το τέμπο ήταν απέναντι στην Αν. Καρδίτσας, εκεί όμως ήταν διαφορετικές οι συνθήκες και το "μάγουλο" δεν είχε δεχθεί ακόμη το πρώτο "χαστούκι" ώστε να... ροδαλίσει και να είναι συνειδητοποιημένο.
Πλέον όλοι στο μπασκετικό τμήμα ξέρουν. Μπορεί να ήταν στον "κόσμο" τους, όμως το ρελαντί έγραφε εξ αρχής "ΝΙΚΗ" και αυτό δεν αλλάζει εύκολα. Σε κρίσιμα σημεία οι κιτρινόμαυροι έβγαλαν αντίδραση και, με αποκορύφωμα τα τελευταία λεπτά, στο 4ο δεκάλεπτο, πάτησαν το γκάζι και πήραν ακόμη ένα "W".
Άπαντες καλοί και κακοί. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Τολιόπουλο, ο οποίος ως τα κρίσιμα σημεία είχε 2 μόλις πόντους, όμως όταν "μίλησε" καθάρισε το ματς και έβαλε τους δικούς του όρους στην αναμέτρηση. Αντίστοιχα και οι υπόλοιποι. Κανείς δεν έθελξε ιδιαίτερα, όμως όλοι ήταν εκεί που έπρεπε, κάνοντας τα απολύτως απαραίτητα, με τα αναγκαία γκάζια από Σπανούλη, για να οδηγήσουν την ομάδα στην νίκη και στην διατήρηση του απόλυτου.
Το να έχεις έναν αγέλαστο και αυστηρό προπονητή στον πάγκο, ο οποίος θα σε "γκαζώνει" σε κάθε χαλαρή σου στιγμή, ακόμη και με την διαφορά υπέρ σου σε κρατάει σε εγρήγορση και δεν σε αφήνει σε λήθαργο. Ο Σπανούλης όμως δεν είναι εκδικητικός. Δεν σε "κράζει" για να δειχθεί ή να σου κόψει τα φτερά. Ούτε, φυσικά, δεν σε κράζει για να σε βγάλει στα καπάκια από το ματς και να σε ξεχάσει στον πάγκο. Μετά το "γκράου" που θα δεχθείς έχεις άλλες δύο ευκαιρίες να διορθωθείς και να γυρίσεις τον διακόπτη στις επόμενες φάσεις. Ως τώρα δεν έχω δει κάποιον παίκτη να μην αντιδρά θετικά και να ανταποκρίνεται σε αυτή την πρόκληση του προπονητή του. Κανείς δεν πάει στον πάγκο έχοντας αποτύχει πλήρως μέχρι και σήμερα.
Αυτό είναι ευλογία για μια νέα ομάδα όπως ο Άρης...
Παράλληλα, κρατάω την πρόσφατη δήλωση του Έλληνα τεχνικού, που τόνισε πως ο Άρης δεν αποτελεί σκαλοπάτι για την καριέρα κανενός. Έτσι είναι. Θες τίτλους και "legacy" φίλε μου; Το Nick Galis Hall είναι το μέρος που θες να βρίσκεσαι! Πόσο φρέσκια νοοτροπία είναι αυτή ρε σεις; Πόσο ανάγκη έχει ο κόσμος να ακούσει κάτι τέτοιο για την ομάδα του; Γιατί... ΟΝΤΩΣ, ο Άρης έχει πλέον όλα τα φόντα για να θεωρηθεί από οποιονδήποτε παίκτη ως μια μοναδική ευκαιρία στην καριέρα του να κάνει πράγματα και να πετύχει στόχους. Με τα χρήματα και το ακμαίο brand που διαθέτει δεν αποτελεί πλέον έναν απλό σταθμό, αλλά το τέλος της διαδρομής, για όσους φερθούν έξυπνα και δώσουν το 100%.
Κρατάμε την νίκη και το απόλυτο. Αυτές οι νίκες και η σωστή νοοτροπία χτίζουν χαρακτήρα και δίνουν ακόμη μεγαλύτερες ελπίδες για την συνέχεια. Τα δε χαμόγελα των παικτών και το όμορφο κλίμα που επικρατεί είναι το κερασάκι στην τούρτα.
ΥΓ Το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, το οποίο πλησιάζει, είναι το μεγαλύτερο τεστ της σεζόν. Το να κερδίσεις σου δίνει μια πρωτοφανή αλεγρία για την συνέχεια. Το να χάσεις δε θα πρέπει να σημαίνει και πολλά. Για να δούμε...
