Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΝΙΚΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - LIVE SPORT
Η νίκη κόντρα στη Σερβία ήταν μια πρώτη επιβεβαίωση ότι η Εθνική μας συνεχίζει από εκεί που είχε σταματήσει πέρυσι, με την ίδια ακριβώς συνταγή, στη νέα εποχή της, που αργά ή γρήγορα θα την κατατάξει (δική μου πρόβλεψη αυτή) στα ψηλά ευρωπαϊκά πατώματα. Στο Βελιγράδι είδαμε μια ομάδα που κατάφερε να νικήσει στο τέλος όχι τόσο τον συγκεκριμένο αντίπαλο, όσο τα δικά της ελαττώματα και τα κόμπλεξ που κουβαλάει από το παρελθόν. Φάνηκε από την όλη εικόνα ότι ο αντίπαλος ήταν ο μικρότερος «εχθρός». Κυρίως, έπρεπε η Εθνική να πηδήσει πάνω από τις δικές της αδυναμίες, καταπολεμώντας την επιπολαιότητα μαζί με την έλλειψη συγκέντρωσης στην τελική προσπάθεια, που λίγο έλειψε να της στερήσουν βαθμούς. Μη ξεχνάμε ότι από κάτι τέτοιες «λεπτομέρειες» έχασε το καλοκαιρινό Μουντιάλ, ενώ μας έκανε… καρδιακούς, τέσσερις - πέντε φορές, στη διάρκεια του προχθεσινού 90λέπτου.
Το ματς, έτσι όπως ξεκίνησε, εξελίχθηκε και κατέληξε, μας άφησε διδάγματα, τα οποία αλίμονο αν δεν τα βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Βασική διαπίστωση ότι ολόκληρη η αμυντική λειτουργία σε περισσότερες από πέντε περιπτώσεις ήταν για… τα πανηγύρια. Απαξάπαντες πιάστηκαν να μαρκάρουν με τα μάτια, τόσο στη φάση του γκολ του Ζίβκοβιτς όσο και στις άλλες ευκαιρίες που έχασαν οι Σέρβοι. Αλλά και μπροστά υπήρχε μια ανεξήγητη επιμονή σε σέντρες, όταν όλοι ήξεραν ότι τα ψηλά κορμιά των αντιπάλων και το ντερέκι τερματοφύλακας ήταν σε θέση να καθαρίζουν το οτιδήποτε. Αν προσθέσουμε και την προχειρότητα με την οποία σούταραν όταν βρίσκονταν σε καλή θέση, έχουμε πλήρη εικόνα για το τι έγινε.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ - SPORTDAY
Να τα γράφουμε όπως είναι ώστε να μην δημιουργούνται παραπλανητικές εντυπώσεις. Οι «αιώνιοι» ξεκίνησαν με νίκες απέναντι σε ομάδες που, μαζί με τη Βιλερμπάν και τη Βίρτους, δύσκολα θα διεκδικήσουν τις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας. Ο Ολυμπιακός έκανε το αυτονόητο στη Βιτόρια, ο Παναθηναϊκός το ίδιο στο ΟΑΚΑ απέναντι στην Παρί. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να αποθεωθούν για κάτι που έπρεπε να πετύχουν, αλλά να δούμε τι πραγματικά άφησαν πίσω τους από αυτή την πρώτη ευρωπαϊκή βραδιά. Ο Ολυμπιακός κρατά ασφαλώς την εξαιρετική επιθετική του λειτουργία. Οι 106 πόντοι μέσα στη Βιτόρια δεν χρειάζονται ιδιαίτερη μετάφραση. Η ομάδα του Μπαρτζώκα είχε ρυθμό, δημιουργία, πολλές λύσεις και συνέπεια στο σκοράρισμα, ενώ σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι έλεγξε τα ριμπάουντ. Και φυσικά, μια εκτός έδρας νίκη στην Ευρωλίγκα έχει πάντοτε ξεχωριστή αξία, ανεξάρτητα από το όνομα του αντιπάλου. Αυτό που δεν μπορεί να κρατήσει είναι η αμυντική συμπεριφορά στην περίμετρο. Η Μπασκόνια βρήκε αρκετά ελεύθερα σουτ και τέτοια ανοίγματα, απέναντι σε πιο ποιοτικές ομάδες, μπορούν να κοστίσουν πολύ ακριβότερα. Ντόρσεϊ και Βεζένκοφ έπιασαν τα γνωστά στάνταρ της απόδοσής τους και του σκοραρίσματος. Απομένει να πάρει μπροστά και ο Μοντέρο.
Ο Παναθηναϊκός, από την άλλη, έβγαλε την υποχρέωση με σχετική άνεση και έδειξε ότι αρχίζει να αποκτά αμυντική ταυτότητα. Το 91-72 απέναντι στην Παρί αποτυπώνει μια βραδιά στην οποία η άμυνα έβαλε τις βάσεις για να έρθει η νίκη. Υπάρχουν, όμως, και απουσίες που περιορίζουν τις πραγματικές δυνατότητες του συνόλου. Αν μέσα από αυτές αναδειχθεί και ο Μαντζούκας, το κέρδος θα είναι διπλό. Να μην περάσει απαρατήρητο ότι ο Ομπράντοβιτς ξεκίνησε την ομάδα με τρεις Έλληνες παίκτες και έδειξε μεγάλη εμπιστοσύνη σε Καλαϊτζάκη και Μαντζούκα. Εκείνο που δεν κρατά ο Παναθηναϊκός είναι τα κενά διαστήματα, ιδιαίτερα στο δεύτερο δεκάλεπτο. Σε μια διοργάνωση όπου οι διαφορές κρίνονται συχνά σε λίγα λεπτά, η διάρκεια θα είναι εξίσου σημαντική με την ποιότητα. Οι πρεμιέρες πέρασαν. Τώρα αρχίζει η πραγματική εξέταση.
ΑΛΕΞΗΣ ΒΙΡΒΙΛΗΣ - ΦΩΣ
Στα της Εθνικής ποδοσφαίρου, αυτήν την ομάδα τη βλέπεις και σου αρέσει. Σε γοητεύει ο τρόπος που παίζει, η προσωπικότητα που βγάζει στο γήπεδο, η διάθεση να επιτεθεί και κυρίως η αίσθηση ότι δεν φοβάται τον αντίπαλο. Το Βελιγράδι δεν ήταν απλώς ένα μεγάλο διπλό. Ήταν μια εμφάνιση που επιβεβαίωσε ότι η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει αρχίσει να αποκτά χαρακτήρα. Βρέθηκε πίσω από το τέταρτο λεπτό, αλλά δεν πανικοβλήθηκε. Συνέχισε να παίζει το ποδόσφαιρό της, δημιούργησε ευκαιρίες και στο τέλος πήρε τη νίκη με ανατροπή. Και αύριο έρχεται το ματς στο Άουγκσμπουργκ.Η Γερμανία είναι άλλη υπόθεση, σαφώς πιο δύσκολη, αλλά όχι απρόσιτη. Ειδικά αυτήν τη στιγμή. Η «νατσιονάλμανσαφτ» βρίσκεται σε διαδικασία αναζήτησης ταυτότητας και ο Γιούργκεν Κλοπ μόλις άρχισε τη δουλειά του. Δεν γίνεται να αλλάξουν όλα από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε να διορθωθούν αυτομάτως τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στο τελευταίο Μουντιάλ.
Η Ελλάδα, λοιπόν, έχει μπροστά της μια μεγάλη ευκαιρία. Στο Άουγκσμπουργκ είναι πιθανό να βρει περισσότερους χώρους, κάτι που μπορεί να ταιριάξει ακόμη περισσότερο στα χαρακτηριστικά των μεσοεπιθετικών της. Εκεί θα χρειαστεί θάρρος, καθαρό μυαλό και την ίδια διάθεση που είχε στο Βελιγράδι. Η συγκεκριμένη Εθνική δεν πηγαίνει στη Γερμανία απλώς για να αντέξει. Πηγαίνει για να παίξει. Και αν καταφέρει να φύγει με ένα αποτέλεσμα που θα της δώσει ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, τότε το βράδυ στο Άουγκσμπουργκ μπορεί να είναι από εκείνα που θα θυμόμαστε για χρόνια.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΟΜΗΛΑΣ – ΩΡΑ
Άκουσα τον Λόβρο Μάγερ να λέει πως στην ΑΕΚ ξαναβρήκε τη χαρά του ποδοσφαίρου. Άκουσα τον Μάρκο Νίκολιτς να τονίζει πως ο Λούκα Γιόβιτς έχει ξαναβρεί τον εαυτό του στην ΑΕΚ. Και αυτά δεν είναι τα μοναδικά παραδείγματα. Υπάρχουν αρκετές αντίστοιχες κουβέντες από ποδοσφαιριστές που βρίσκονται σήμερα στα Σπάτα. Τυχαίο; Σαφώς και όχι. Όταν διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικές παραστάσεις και διαδρομές στο ποδόσφαιρο, καταλήγουν να εκφράζουν περίπου το ίδιο συναίσθημα, κάτι σημαίνει. Κάτι γίνεται καλά στην ΑΕΚ.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις σημαντικότερες αλλαγές που έχουν συντελεστεί το τελευταίο διάστημα. Γιατί μια ομάδα δεν χτίζεται μόνο με μεταγραφές, συστήματα και αποτελέσματα. Χτίζεται και μέσα από το περιβάλλον που δημιουργεί για τους ποδοσφαιριστές της. Από το εάν ένας παίκτης αισθάνεται σημαντικός, αν απολαμβάνει ξανά την καθημερινότητά του, αν πιστεύει στον προπονητή και στους ανθρώπους γύρω του και, τελικά, αν μπαίνει στο γήπεδο έχοντας πραγματικά διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο. Και όταν αρχίζεις να ακούς ξανά και ξανά τέτοιες κουβέντες από τα αποδυτήρια της ΑΕΚ, δεν μπορείς να τις προσπεράσεις. Γιατί πίσω από αυτές ίσως κρύβεται ένα μεγάλο κομμάτι της εικόνας που βλέπουμε πλέον μέσα στο γήπεδο.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Έχει περάσει μπόλικο διάστημα από τότε που το ελληνικό μπάσκετ, σε επίπεδο πρωταθλήματος, ήταν σημείο αναφοράς. Πολλά χρόνια. Η Ευρωλίγκα «γέμισε» τα ταμεία του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού που άλλωστε είχαν και «μεγάλα πορτοφόλια», οπότε η διαφορά που τους χώριζε με τις υπόλοιπες ομάδες μεγάλωσε. Τώρα, δεν αλλάζει άρδην η κατάσταση, ωστόσο είναι φανερό πως «κάτι κινείται». Η ΑΕΚ πείθει πως μπορεί να... ενοχλήσει παραπάνω όσους βρεθούν απέναντί της. Η μεγάλη διαφορά, όμως, είναι στη Θεσσαλονίκη. Άρης και ΠΑΟΚ βρήκαν ανθρώπους που έχουν διάθεση να ρίξουν χρήματα, μαζί φυσικά και τη δυνατότητα, γιατί ο συνδυασμός παίζει κυρίαρχο ρόλο.
Ο Σπανούλης από την Ευρωλίγκα πήγε στο πιο κάτω σκαλοπάτι και το ίδιο βήμα προς τα πίσω έκανε και ο Τρινκιέρι. Ξεκάθαρα κάτι βλέπουν στον ορίζοντα. Ο κόσμος αγκάλιασε τις δύο ομάδες και μολονότι ουδείς μπορεί να δει στο εγγύς μέλλον μάχρε των δύο για τον τίτλο όπως τα χρόνια της δεκαετίας του '90, σίγουρα όμως αυτές οι ομάδες θα δώσουν μάχες με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Καθόλου τυχαίο το γεγνός πως πήραν παίκτες όωπς ο Τολιόπουλος (Άρης) και βέβαια ο Όσμαν (ΠΑΟΚ). Τους ζήτησαν, τους δελέασαν με το πλάνο και υψηλότερα συμβόλαια, τους απέκτησαν με το αζημίωτο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
