Ο λόγος που η μαθήτρια της β' λυκείου επέλεξε να μην ακολουθήσει την υπόλοιπη ομάδα ήταν καθαρά παιδαγωγικοί. Δηλαδή, έκρινε ότι δεν μπορούσε να χάσει τα μαθήματα της, σε μία τόσο κρίσιμη καμπή της σχολικής ζωής της, που προετοιμάζεται για πανελλήνιες εξετάσεις, με δεδομένο ότι δεν έχει εξασφαλίσει το άνευ.
Η ΚΟΕ για τον λόγο αυτό αποφάσισε να εξαντλήσει την αυστηρότητα της με τις εξής απόφαση: «Το ΔΣ της ΚΟΕ, αφού ενημερώθηκε από τον Έφορο Κολύμβησης κ.Ξυλούρη Ν., για γεγονότα επιλογής διοργανώσεων προς συμμετοχή, σε αντίθεση με τον Ομοσπονδιακό σχεδιασμό, από την αθλήτρια Κολύμβησης Ν.Μ., μέλος του κλιμακίου Κολύμβησης και μετά από διαλογική συζήτηση, έκανε ομόφωνα αποδεκτή την εισήγησή του, εκτός του κ. Γέμελου, ο οποίος απείχε λόγω ιδιότητας, για απομάκρυνση της από το υπόψη κλιμάκιο για την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, σεβόμενοι την ανηλικότητα της αθλήτριας, δυνάμει του άρθρου 24/§2, του Κανονισμού Εθνικών Ομάδων2025/ΚΟΕ, καθώς δεν τηρούνταν οι διατάξεις των άρθρων 23/§4γ, 24/§7 και 25/§7 αυτού και δεν είναι επιτρεπτό στις εθνικές ομάδες να καταλύονται ο ομοσπονδιακός σχεδιασμός και οι αρχές της ίσης μεταχείρισης των αθλητών/τριών, με προσωπικές επιλογές».
Η περίπτωση της Μπιλανάκου γεννά μία σειρά από ερωτήματα που μάλλον, δυστυχώς δεν θα βρουν απαντήσεις. Μπορεί μία ομοσπονδία να εκβιάζει ανήλικους αθλητές να βάλουν σε δεύτερη μοίρα το σχολείο, το οποίο αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα των παιδιών προκειμένου να είναι στην εθνική ομάδα;
Και αν μπορεί, με ποιο τρόπο εξασφαλίζει αυτά τα παιδιά που μπορεί να βρεθούν εκτός αγωνιστικών στόχων;
Ποιος διασφαλίζει το μέλλον ενός αθλητής που κοπιάζει ακριβώς όσο και ένας πρωταθλητής (που απολαμβάνει τα ευεργετήματα του νόμου), αλλά δεν καταφέρνει να διακριθεί;
