Προσωπικά έχω κάνει μαζί τουμεγάλες συζητήσεις που σπανια έχουν σχέση με τ αθλητικα πράγματα. Αρκεί κανείς να διαβάσει τα κείμενα του για να διακρίνει τρία πράγματα: την αλήθεια (του) την ευαισθησία του, την μορφωσή του.Οποτε του είπα ότι μάρέσει ενα κείμενο του μουβγαλε την ψυχή. Δυσκολα δέχεται κοπλιμέντα. Αυτο κάτι λέει.
Κάποιοι τον κτύπησαν. Αυτό είναι α-πα-ρά-δε-κτο. Δεν γραφουμε για να είμαστε (μόνο) αρεστοί. Αυτό είναι αυτονόητο. Του εύχομαι δύναμη και υγεία. Αυτό είναι αγάπη.
Ζητώ απο τον ΠΣΑΤ (δεν είμαι μέλος, αλλά είμαι της ΕΣΗΕΑ) να απαγορέψει από τα μέλη του να ασχοληθούν για ένα μήνα με κάθε ποδοσφαιρική ελληνική δραστηριότητα. Οι ομάδες ζουν μια χαρα χωρίς τους χούλιγκαν-μπράβους ...για να δουμε αν ζουν χωρίς δημοσιογράφους. Οι ανακοινώσεις-συμπαράστασης είναι απλά φείγ βολάν... και γενικώς στα παπάρια των άμεσων ενδιαφερόμένων και μη.
Ρε σεις τι έχετε πάθει;
Σας δέρνουν, σας μαχαιρώνουν, σας βρίζουν, σας απειλούν, σας καίνε τα αυτοκίνητα, απειλούν τις οικογένειες σας και σεις συνεχίζετε να γραφετε για τα ρόστερ ή τη διατησία;
Πάτε καλά;
Κλείστε την κάνουλα να δούμε τι θα κάνουν.
