Είναι ευτυχία να μπορεί να έχει ένας σύλλογος, προπονητή σε κάποιο τμήμα του που αγαπά το έμβλημα. Έχει τα χρώματα στην καρδιά του και ο ρομαντισμός του συναισθήματος καθιστά την επαγγελματική σχέση σημαντικά καλύτερη. Ειδικά για τον κόσμο.
Στους δύο κορυφαίους συλλόγους της χώρας, τα πρόσωπα που πρεσβεύουν τη λογική του φιλάθλου-προπονητή, είναι ο Γιώργος Μπαρτζώκας στον Ολυμπιακό (μπάσκετ) και ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος στον Παναθηναϊκό (βόλεϊ). Εκεί σταματά και η όποια σύνδεση των δύο. Καθώς στη λογική και στον ψυχισμό, είναι το ακριβώς αντίθετο.
Ο επί σειρά ετών κόουτς του Παναθηναϊκού στο βόλεϊ, υπήρξε αθλητής της ομάδας. Ως προπονητής ποτέ δεν έκρυψε την οπαδική ταυτότητά του. Ταυτισμένη με τον χαρακτήρα του ανθρώπου και το ήθος που πρεσβεύει ο ίδιος ο σύλλογος που επέλεξε να αγαπά. Έχοντας την τύχη να είναι επαγγελματίας προπονητής επιπέδου, φτάνοντας να εργάζεται εκεί.
Κάνει συχνά δηλώσεις που ανατριχιάζουν τον κάθε φίλαθλο. Πάντα πρεσβεύοντας την λατρεία για τον σύλλογό του. Ποτέ το μίσος για τον αντίπαλο, ή την ίδια την αντιπαλότητα με τον οποιοδήποτε. Σέβεται και με το παραπάνω όσους έχει απέναντι, χωρίς ποτέ να έχει δημιουργήσει πρόβλημα με εντάσεις. Ακόμη κι αν τον βρίζουν σε αντίπαλα γήπεδα.
Βαθύτατα Παναθηναϊκός, όχι για το θεαθήναι. Τιμά το fair play και τις αξίες του οπαδισμού, χωρίς ποτέ να μειώνει τον επαγγελματικό του ρόλο. Ποτέ δεν τα παράτησε στα δύσκολα. Έμεινε, πάλεψε και έφτασε στην κορυφή. Με χαμηλούς τόνους, μακριά από αντιπαλότητες και έχθρες, μακριά από προκλήσεις και εντάσεις.
Όσα ακριβώς περιγράψαμε για τον Ανδρεόπουλο, τα γυρίζετε ανάποδα και έχετε τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Τον προπονητή του Ολυμπιακού, έναν οπαδό του συλλόγου. Παράλληλα κι έναν μεγάλο αντι-Παναθηναϊκό, καθώς η αντιπαλότητα των ομάδων τον επηρεάζει και την χρησιμοποιεί διαρκώς. Σχεδόν με το ζόρι, ακόμη και σε στιγμές που δεν υπάρχει ο πραγματικός λόγος.
Ιδιαίτερα ασεβής και είρωνας προς τον αντίπαλο. Ασταμάτητες «εκρήξεις», ύβρεις, χωρίς ποτέ να παραδέχεται πως ίσως να έχει κάνει λάθος. Η λογική του είναι «αυτός είμαι σε όποιον γουστάρω» και υπό την ανοχή των θεσμών, το συνεχίζει διαρκώς σε εντονότερους ρυθμούς.
Χρησιμοποιεί τον οπαδισμό όλο και περισσότερο, καθώς διαπιστώνει πως ο κόσμος «τσιμπάει». Τον αποθεώνει. Αγκαλιάζεται με τηλεοπαδούς που καθυβρίζουν τον Παναθηναϊκό, τον συνάδελφό του στη συγκεκριμένη ομάδα, τους αθλητές. Με εθνικιστικές αναφορές σε πολλές περιπτώσεις, χωρίς αυτός να πτοεί έναν άνθρωπο που δηλώνει αριστερός.
Ανεβαίνει σε κάγκελα, βρίζει χυδαία το σύνολο των αντιπάλων, σωματεία, μέχρι και γυναίκες που του ζητούν να ηρεμήσει. Συμπεριφέρεται στα εκτός έδρας ματς με μόνιμη διάθεση ψευτοτσαμπουκά, ζητώντας απ’ όσους τον βρίζουν να κατέβουν κάτω να τον αντιμετωπίσουν.
Δύο προπονητές. Άνθρωποι που κάνουν την ίδια δουλειά σε διαφορετικά αθλήματα. Κοινό χαρακτηριστικό το «δέσιμο» με τους συλλόγους στους οποίους εργάζονται. Αλλά και την απόλυτη εικόνα των όσων πρεσβεύουν τα ίδια τα σωματεία. Ο Ανδρεόπουλος είναι σα να κοιτάς τον Παναθηναϊκό στον καθρέφτη, όπως ακριβώς και ο Μπαρτζώκας με τον Ολυμπιακό.
Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Ας επιλέξει ο καθένας, ποιον έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Ποιο πρότυπο χρειάζονται τα παιδιά για να ακολουθήσουν. Ποια φιλοσοφία θα προσέφερε στην περιβόητη παιδεία που μας λείπει απ’ τον αθλητισμό, όπως λένε όλοι σε κάθε δύσκολη στιγμή του.
