Οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές... Ο Στεφ είχε κάνει φέτος μερικές μεγάλες εμφανίσεις στο χώμα και, πραγματικά, στα φετινά του ματς στο Παρίσι θύμιζε τον παίκτη που κατέκτησε τον τίτλο στο Μόντε Κάρλο, μέσα από ένα ταμπλό του... θανάτου.
Ο Αλκαράθ, από την άλλη, προερχόμενος από τραυματισμό στο χέρι, δεν είχε παίξει το καλύτερο τένις του στη γαλλική πρωτεύουσα και έμοιαζε πιο ευάλωτος σε σχέση με άλλα Grand Slams.
Παρόλα αυτά, κορυφαίος Έλληνας τενίστας μπήκε στον χθεσινό αγώνα σαν... χαμένος από χέρι. Προσπαθώντας να κάνει κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά, έχασε τον προσανατολισμό του και πριν καλά-καλά καταλάβει τι συνέβαινε, έμεινε πίσω με σετ και μπρέικ, ψάχνοντας τα αίτια σε... βουντού και μάγια!
Το match-up βολεύει τον νεαρό Ισπανό, αυτό είναι βέβαιο. Το backhand του Στέφανου είναι... βούτυρο στο ψωμί του, είτε όταν σερβίρει προς αυτή την πλευρά, είτε όταν επιτίθεται με με τα top spin χτυπήματά του. Και η ικανότητά του να βρίσκει το backhand του είναι πραγματικά εκπληκτική! Ο Τσιτσιπάς, λοιπόν, έχει απευθείας το μειονέκτημα.
Δεν είναι, όμως, τα πράγματα, όπως τα παρουσίασε στη συνέντευξη τύπου μετά το ματς. Ο Στεφ έβγαλε το καπέλο στον αντίπαλό του και καλά έκανε, όμως με βάση αυτά που είπε, μάλλον νομίζει ότι δεν έχει καμία τύχη απέναντί του! Και, δυστυχώς, με αυτή τη νοοτροπία μπήκε στον αγώνα, αν και είχε αυτοπεποίθηση από τις προηγούμενες αναμετρήσεις του στη διοργάνωση.
Ακόμα και έτσι, από τα μέσα του δεύτερου σετ φάνηκε ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει κάτι περισσότερο. Δεν έπαιξε, ωστόσο, ψύχραιμα στο τάι μπρέικ, ενώ ένα κακό service game στο τρίτο σετ, αρκούσε για να φέρει την καταστροφή. Κάποιες λεπτομέρειες, δηλαδή, που κρίνουν ένα ματς μεταξύ δύο τοπ παικτών...
Δεν είναι, δηλαδή, ότι έβγαλε το 100% και αυτό δεν ήταν αρκετό, όπως λέει ο ίδιος. Ούτε έβγαλε το 100%, ούτε ο Κάρλος έκανε το... ματς της ζωής του. Πρέπει απλά να δείξει εμπιστοσύνη στο παιχνίδι του, να κάνει ό,τι έκανε στους προηγούμενους αγώνες του και όχι να καταφεύγει σε τακτικές υψηλού κινδύνου, στις οποίες δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος.
Και πάνω από όλα να ξεχάσει το βαρύ head to head και να πιστέψει ότι μπορεί να το κάνει. Δεν είναι πρωτοφανές στο τένις να υπάρχει ένας αντίπαλος που να δυσκολεύεσαι να νικήσεις, που να να έχει ένα στυλ παιχνιδιού... άβολο για εσένα. Το θέμα είναι να μην χάνεις πριν μπεις στο γήπεδο!
Ακόμα και ο Ρότζερ Φέντερερ είχε τον κρυπτονίτη του (βλέπε Ναδάλ), αλλά βρήκε τον τρόπο, έστω και αν αυτό συνέβη στα τελευταία στάδια της καριέρας του...
Ας το πιστέψει πρώτα ο Στεφ και μετά ίσως και να βρεθεί η άκρη με το backhand. Στο Μόντε Κάρλο, άλλωστε, μια χαρά τα πήγε...
ΥΓ.: Ο Στέφανος είχε κάθε λόγο να διαμαρτυρηθεί για μια παρατεταμένη κραυγή του Αλκαράθ στο τάι μπρέικ, η οποία τον παρενόχλησε και αστόχησε σε ένα forehand. Οι κραυγές του Κάρλος δεν είναι... συστηματικές και πολλές φορές ακούγονται ξαφνικά και μπορούν να εκνευρίσουν τον αντίπαλο. Παρατηρήστε το!
