Αυτό το κείμενο είναι άχρηστο. Για την ακρίβεια, είναι λιγότερο χρήσιμο κι από φωνές προπονητή σε τάιμ άουτ («Μην σκύβετε το κεφάλι επειδή είμαστε πίσω, τους έχουμε! Πάμε λίγο, πάμεεεε!») στα 11.4 δευτερόλεπτα πριν το τέλος ενός ματς, με το σκορ στο 87-59. Πιο περιττό κι από τον Μάξι Λόπεζ όταν η Γουάντα Νάρα ανακάλυψε τις χάρες του Μάουρο Ικάρντι.
Ο λόγος, απλός: ουδείς θα γίνει σοφότερος αν φτάσει μέχρι το τέλος της ανάγνωσης, κανείς δεν πρόκειται να προβληματιστεί περισσότερο από τρία διευρυμένα nanosecond του δευτερολέπτου και κάτι μας λέει πως η γη δε θα σταματήσει να γυρίζει σ’ ένδειξη οπαδικού σεβασμού.
Μπερδευτήκατε περισσότερο κι από χριστουγεννιάτικα λαμπάκια που τα έχετε ξεχάσει στην αποθήκη από την χρονιά που ο αείμνηστος Αλκέτας Παναγούλιας εκρήγνυτο, λέγοντας «Tι σας ζητάω; Τι περνάς ρε μ@λ@κα; Κάνε σουτ... Τι σας ζητάω; Ένα βαθμό να πάρετε και ένα γκολ…»;
Ας προσπαθήσουμε να σας ξεμπλέξουμε: ο- παραληρηματικής «υφής»- μονόλογος του Τάκη Τσουκαλά μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο έφερε εκ νέου στο προσκήνιο την οπαδική καφρίλα, η οποία ευδοκιμεί σε κλίματα όπως αυτό της Ελλάδας.
Η καλύτερη, και πιο υπέροχα καλτ, απάντηση σε τέτοιου είδους ξεσπάσματα μοιάζει να είναι η τοποθέτηση του, πάντα ψύχραιμου, Γιάννη Ιωαννίδη, ο οποίος στην προσπάθειά του να ηρεμήσει το αλλόφρον κοινό στο ΣΕΦ προ αμνημονεύτων ετών, είχε πει το αμίμητο «Μην βρίζετε, “Βούλγαροι” και λοιπά εθνικά θέματα. Σταματήστε γ@μώ το στανιό σας!».
Το ζήτημα, ωστόσο, είναι απείρως πιο σοβαρό από ένα λεκτικό παραστράτημα περιωπής: η χώρα μας με θαυμαστή προσπάθεια έχει καταφέρει να ξύσει τον πάτο του βαρελιού σε ό,τι έχει να κάνει με την εθελούσια τύφλωση για «χάρη» μίας ομάδας, που το ζήτημα είναι πια βαθιά κοινωνικό- και, δυστυχώς, άλυτο.
Ο (κόκκινος, κίτρινος, άσπρος, μαύρος, πράσινος- δεν έχει σημασία ποιος) οπαδός στην Ελλάδα λειτουργεί κάπως έτσι: κάποιος λέει κάτι για την ομάδα που υποστηρίζει. Αυτομάτως, η ορμέμφυτη επιθυμία του για αίμα αναλαμβάνει τα ηνία, και ο πολύγλωσσος φανατικός τού απαντάει σε άπταιστα γαλλικά πως γνωρίζει για τις πλείστες όσες ερωτικές περιπτύξεις της μητέρας του, η οποία εξασκεί μετά μανίας το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου.
Εν συνεχεία, περνάει στον πατέρα τον οποίο χαρακτηρίζει με ιερό φανατισμό ως «κίναιδο» (εντάξει, ίσως όχι ακριβώς με αυτή την συγκεκριμένη λέξη), στην αδερφή του που επιδίδεται, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, σε αλλεπάλληλες πεολειχίες έναντι πολύ μικρού χρηματικού τιμήματος στις δημόσιες τουαλέτες, σε θείους, θείες, στα θεία και ούτω καθεξής.
Όταν τελειώσει τον πύρινο λόγο του- που θα τον ζήλευε ακόμα και ο Φιντέλ Κάστρο- και αν δει πως ο «απέναντι» δεν έχει βάλει μυαλό, υιοθετεί τακτική «όπου δεν πίπτει συγκροτημένος λόγος, πίπτει ασυγκράτητη ράβδος» και αρχίζουν να τις παίζουν, μέχρις ότου να καταλήξει ο ένας εκ των δύο (ή και οι δύο…) στο νοσοκομείο.
Αυτό, βέβαια, όταν μιλάμε για «ευτυχή» κατάληξη των πραγμάτων. Στη χείριστη εκδοχή τους...
Κι εδώ, η στείρα λογική αφήνεται στα χέρια ενός καινοφανούς θαύματος και γεννά το εξής ερώτημα: ρε μλκς, πάτε καλά; Δηλαδή, ειλικρινά, προτίθεστε να σκοτώνεστε (δυστυχώς εκτός εισαγωγικών) ή έστω να χαλάτε τις καρδιές σας ωρυόμενοι ο ένας στον άλλον για τις ομάδες; Για το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ, το χάντμπολ, το πόλο και, κυρίως, το μπάντμιντον;
Σε περίπτωση που θα θέλατε να δείτε τα πράγματα υπό ένα διαφορετικού είδους πρίσμα, ας δούμε ορισμένα θέματα που είναι λιγάκι πιο σημαντικά από το τι έκανε ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο Άρης και η Ένωση Ποντίων:
- Ο κορωνοϊός μπορεί κατά δήλωση του πρωθυπουργού ν’ αρχίζει ν’ αποτελεί παρελθόν, όμως μέχρι ν’ αποτελέσει είναι ακόμα ζοφερό παρόν. Στη χώρα μας συνεχίζουν να πεθαίνουν περίπου 50 άτομα/ μέρα και από την αρχή της πανδημίας ο καταραμένος ο covid έχει «θερίσει» σχεδόν 30.000 συμπολίτες μας.
- Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν συμβαίνει σε κάποιον πλανήτη από το multiverse της Marvel, αλλά στη δική μας εκδοχή της γης και, μάλιστα, στο επικίνδυνο τώρα: ο φόβος πως ο Πούτιν μπορεί να πατήσει το κουμπάκι των πυρηνικών αυξάνεται, όπως επίσης και ο αντίστοιχος των αντίποινων από την Δύση, κάτι που φέρνει στο νου (μιας και μπήκαμε σε κινηματογραφικά μονοπάτια) την περίφημη σκηνή με τον Thanos και το χτύπημα των δακτύλων του
- Οι λογαριασμοί του ρεύματος πλέον δεν πληρώνονται σε ευρώ, αλλά με όργανα του σώματος, με τα νεφρά να έχουν την τιμητική τους. Το θετικό είναι πως με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον δε μένει απλήρωτη η ΔΕΗ. Το αρνητικό είναι πως ο άνθρωπος διαθέτει μόνο δύο νεφρά.
Στην ανωτέρω λίστα μπορεί κανείς να προσθέσει, χωρίς να στύψει ιδιαιτέρως το μυαλό του, τουλάχιστον άλλα 23 θέματα, όμως επειδή κανείς δε θέλει να διαβάσει ένα άρθρο με περισσότερες ραψωδίες από την Οδύσσεια, ας το αφήσουμε εδώ.
Άλλωστε, είτε με 10.000 λέξεις είτε με 5, το συμπέρασμα είναι το ίδιο: δεν είναι κακό ν’ αγαπάει κανείς την ομάδα του, ακόμα και παθολογικά (και ο γράφων έχει κόλλημα με τη δική του: την ομάδα αίματος Β-). «Δουλέψτε» τους κολλητούς σας αν χάνει η δική τους, τρολάρετε στα social γνωστούς και αγνώστους σε περίπτωση που ο σύλλογος που υποστηρίζουν επιλέξει, σε κάποιο ντέρμπι, απ’ όλα τα μουσικά όργανα το κλαρίνο, φωνάξτε και κάνα σύνθημα για να μην σκουριάζουν οι άλλοτε κραταιές φωνητικές σας χορδές και…
Και τέλος. Μέχρι εκεί. Ο φανατισμός- ιδίως ο ανεξέλεγκτος, όπως στα μέρη μας- για «χάρη» μιας ομάδας κι ενός εμβλήματος βγάζει λιγότερο νόημα κι από την Γραμμική Άλφα.
Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή. Απείρως πιο σημαντικά. Τόσο πολύ «πιο σημαντικά» που όσο και να γκουγκλάρουμε δεν βρίσκουμε τις κατάλληλες λέξεις για να το περιγράψουμε.
Αντί περιγραφής, μία παράκληση σε κάθε έναν που φοράει οπαδικές παρωπίδες και το μίσος ποτίζει κάθε κύτταρο του κορμιού του: σταματήστε, γαμώ το στανιό σας.
Σταματήστε.
Μα, αλήθεια, ποιον προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε;
Αυτό το κείμενο είναι πράγματι άχρηστο.
