Ο McAndrew ήξερε ότι θα έρχονταν, σε βαθμό που μετακινούνταν κάτω από τα σεντόνια του για να τους κάνει χώρο.
«Δεν έλεγαν ποτέ τίποτα», θυμάται ο McAndrew. «Απλώς κάθονταν εκεί και με κοιτούσαν». Όμως τα μάτια τους μιλούσαν.
«Με ρωτούσαν: “Πώς μπόρεσες να κάνεις κάτι τέτοιο; Έλεγες πάντα ότι είσαι καλός άνθρωπος. Και τώρα σκοτώνεις ανθρώπους”».
Έχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από τότε που ο McAndrew είδε τη ζωή να εγκαταλείπει τα σώματα οκτώ καταδικασμένων δολοφόνων, όμως κάθε θάνατος εξακολουθεί να τον στοιχειώνει. Θυμάται κάθε λεπτομέρεια της φρικτής ρουτίνας της δουλειάς του: να ακούει τα τελευταία λόγια των κρατουμένων, να φροντίζει για το τελευταίο τους γεύμα και να δίνει το σιωπηλό σήμα για την εκτέλεση.
Ο McAndrew ήταν διευθυντής των φυλακών της Πολιτείας της Φλόριντα, όπου πραγματοποιούνται οι εκτελέσεις των θανατοποινιτών, μέχρι το 1998. Ηγήθηκε μιας ομάδας που εκτέλεσε τρεις κρατουμένους στην ηλεκτρική καρέκλα και στη συνέχεια πήγε στο Τέξας, όπου συμμετείχε σε θανατηφόρες ενέσεις άλλων κρατουμένων. Κάποια στιγμή πείστηκε ότι ένας από αυτούς που θανατώθηκαν ήταν τελίκά αθώος. Σε άλλη εκτέλεση, κάτι πήγε στραβά και το κεφάλι ενός κρατουμένου τυλίχθηκε στις φλόγες. Σήμερα μετανιώνει για όλα.
Διαβάστε περισσότερα στο ethnos.gr
