MENU

Η πρώτη μου διαπίστωση πριν αναφερθώ στην ήττα του Παναθηναϊκού στη Λαμία, είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει αγωνιστική κρίση στην ομάδα καθώς είναι ξεκάθαρο ότι κάτι δεν πάει καλά το τελευταίο διάστημα.

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά εάν είναι θέμα φρεσκάδας και η ίωση που ταλαιπώρησε το ποδοσφαιρικό τμήμα επηρέασε τόσο πολύ, εάν έχει παίξει ρόλο η απουσία κάποιων παιδιών όπως ο Κουρμπέλης, ή αν όσοι επέστρεψαν από τραυματισμούς δεν έχουν βρει ακόμα ρυθμό, αλλά είναι δεδομένο ότι η αγωνιστική εικόνα και ο τρόπος παιχνιδιού του Παναθηναϊκού δεν έχει καμία σχέση με το ξεκίνημα της σεζόν.

Το να υπάρχει ένα ματς στο τόσο που δεν είσαι καλός, λες «εντάξει, είναι κάπου φυσιολογικό», αλλά βλέπουμε ότι με το που μπήκε το 2019 η ομάδα δεν πατάει καλά στο γήπεδο και δεν αγωνίζεται με τον ίδιο τρόπο όπως στο ξεκίνημα πρωταθλήματος.

Χρειάζεται και λίγο ταρακούνημα στα παιδιά, να ξεχάσουν λίγο το «χάιδεμα» που έπρεπε και καλά το κάναμε, αλλά είναι ώρα να τους ταρακουνήσουμε.

Δεν ξέρω αν έχει βγει στα παιδιά κούραση επειδή, ειδικά οι μικροί, δεν είναι συνηθισμένοι σε απανωτά δύσκολα ματς και δεν είναι εύκολο κάποιος που δεν ζει καθημερινά τα αποδυτήρια της ομάδας να το ερμηνεύσει.

Ο Γιώργος Δώνης είναι έμπειρος προπονητής και πιστεύω ότι ξέρει τον τρόπο και θα βρει τις λύσεις που χρειάζονται μαζί με τους συνεργάτες του για να επανέλθει η ομάδα στα στάνταρ απόδοσης που είχε το προηγούμενο διάστημα.

Το σίγουρο είναι ότι στο ματς με τη Λαμία ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε καθόλου καλά και απ’ το πρώτο λεπτό μέχρι το 20’ δεν υπήρχε απολύτως τίποτα.

Ούτε να κρατήσουμε τη μπάλα μπορούσαμε, ούτε να την κυκλοφορήσουμε σωστά και να «χτίσουμε» το παιχνίδι. Μόνο μία ομάδα υπήρχε στο γήπεδο κι αυτή ήταν η Λαμία.

Ο αντίπαλος είχε ήδη κερδίσει έξι κόρνερ και τα παιδιά του Παναθηναϊκού δεν πρέπει να πήραν ούτε μία κεφαλιά, δεν υπήρχε καν αντίδραση στις στατικές φάσεις και… κάναμε το σταυρό μας για να μην μπει γκολ.

Δεν είχαμε τίποτα, απουσίαζε η καθαρή σκέψη κι όταν κερδίζαμε τη μπάλα τη χάναμε αμέσως.

Παρότι συνολικά στο πρώτο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ κακός, μπορούσε να ανοίξει το σκορ στη μεγάλη ευκαιρία του 29’ και ίσως να βλέπαμε άλλο ματς στη συνέχεια.

Με τη μπάλα σταθερή στα 16 μέτρα, στημένη πάνω στη γραμμή της περιοχής, χωρίς αντίπαλο να σε μαρκάρει και να μην βρίσκεις το τέρμα, είναι απαράδεκτο

Και πιο μετά, στο δεύτερο ημίχρονο, να μην βρίσκεις τη μπάλα σε απόσταση πέντε μέτρων από την εστία…

Εκεί που λέγαμε όλοι μπράβο για τον Μακέντα, νομίζω ότι πρέπει να καταλάβει που βρίσκεται κι αυτός και όλα τα παιδιά, διότι και στο τέλος του ματς χάθηκαν ευκαιρίες κι από τους άλλους επιθετικούς που έπρεπε να γίνουν γκολ.

Κάτι που συνέβη και στο πρώτο ματς για το Κύπελλο με τη Λαμία και με την Ξάνθη όπου θα έπρεπε να μπει και τρίτο γκολ και να κλειδώσει η νίκη.

Το να είσαι μικρός σε ηλικία δεν σημαίνει ότι πρέπει να χάνεις τέτοιες ευκαιρίες, πρέπει τουλάχιστον να πάει η μπάλα στο τέρμα.

Φαίνεται επίσης ξεκάθαρα ότι δεν έχουμε έναν παίκτη-ηγέτη στη μεσαία γραμμή που είναι πολύ σημαντικός χώρος.

Ο Παναθηναϊκός στηρίχθηκε στην αρχή της σεζόν στη φρεσκάδα και στον ενθουσιασμό των μικρών, με τον Μπουζούκη και τον Χατζηγιοβάνη να κάνουν σπουδαία ματς, αλλά βλέπουμε ότι το πρωτάθλημα είναι ένας δύσκολος μαραθώνιος και δεν είναι εύκολο να έρθεις από την Ακαδημία και να έχεις διάρκεια.

Ο Μουνιέ ήταν ανύπαρκτος, ο Κάτσε δεν θυμάμαι άλλο ματς να έχει κάνει τόσα λάθη όσο τη Δευτέρα, αλλά για να είμαι δίκαιος υπήρχε πρόβλημα σε όλες τις γραμμές, και στην άμυνα και στο κέντρο και στην επίθεση.

Και γενικά είναι πολύ δύσκολο να βρεις έστω κι έναν παίκτη που να ήταν σε καλό επίπεδο απόδοσης.

Τον τελευταίο καιρό όσο δύσκολα η ομάδα βρίσκει δίχτυα, άλλο τόσο εύκολα δέχεται γκολ από τους αντιπάλους της.

Στο δεύτερο ημίχρονο, στη φάση του γκολ της Λαμίας, ο Μπαράλες πήρε την κεφαλιά επειδή ο Μαυρομμάτης δεν διάβασε καλά τη φάση και καθυστέρησε να βοηθήσει τον Δώνη στη διεκδίκηση της κεφαλιάς και μετά ο Μπερτόλιο σκόραρε με ένα σουτ που δεν πιάνεται.

Η Λαμία μετά το γκολ που πέτυχε έδωσε χώρο και κατοχή της μπάλας στον Παναθηναϊκό, όμως ο Παναθηναϊκός δεν είχε ουσία στο παιχνίδι του και οι φάσεις που δημιούργησε δεν ήταν αποτέλεσμα της κυκλοφορίας και της ανάπτυξης από τα άκρα που μας έχει συνηθίσει, αλλά ήταν κυρίως με βαθιές μπαλιές και σέντρες.

Καμία σχέση δηλαδή με τα προηγούμενα ματς, χωρίς τη μπάλα δεν υπήρχε κίνηση, όταν κερδίζαμε τη μπάλα δεν γίνονταν σωστές επιλογές και επίσης η πίεση της Λαμίας δημιούργησε πολλά προβλήματα και ουσιαστικά μας ανάγκασε να παίξουμε με μεγάλες μπαλιές, τη στιγμή που στο ψηλό παιχνίδι η ομάδα έχει ξεκάθαρα «θέμα».

Ηταν σημαντική η απουσία του Κουρπέλη, του Ινσούα στα πλάγια, αλλά και του Κουλιμπαλί, όμως το πρόβλημα είναι συνολικό και αφορά στον τρόπο παιχνιδιού και τον προσανατολισμό της ομάδας στο γήπεδο που δεν είναι όπως πριν από ένα-δύο μήνες.

Τακτικά ο Γιώργος Δώνης το πάλεψε το ματς, τροποποίησε αρκετές φορές το σχηματισμό αλλά κανείς παίκτης δεν στάθηκε στο ύψος της περίστασης.

Στην αρχή ο Μουνιέ ήταν δίπλα στον Μακέντα σαν κρυφός φορ σε σχηματισμό 4-4-2, μετά το άλλαξε σε 4-3-3 με τον Δώνη αμυντικό χαφ και τους Κάτσε και Μπουζούκη μπροστά του, κάποια στιγμή έπαιξε με 4-4-2 και ρόμβο στα χαφ με τον Αλτμαν 10άρι πίσω από Μακέντα και Χατζηγιοβάνη, ενώ στο τέλος το γύρισε ξανά σε 4-3-3, με τον Κάτσε 6άρι, τους Μπουζούκη, Αλτμαν 8άρια και τους Καμπετσή, Βέργο και Μακέντα στην επίθεση.

Την Πέμπτη ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει ξανά τη Λαμία στη ρεβάνς του Κυπέλλου, σε ένα ματς για διαφορετική διοργάνωση που δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό του πρωταθλήματος.

Και εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι αυτός που θα προκριθεί στην επόμενη φάση.

Φτάνει με το «χάιδεμα», τώρα θέλει ταρακούνημα
EVENTS